Uzasadnienie
Zaskarżoną decyzją z dnia 31 grudnia 2021 r., znak SKO-NP-4115-658/21 Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Nowym Sączu utrzymało w mocy decyzję Wójta Gminy G. o odmowie przyznania J. G. (dalej: "skarżąca") świadczenia pielęgnacyjnego z tytułu rezygnacji z zatrudnienia lub innej pracy zarobkowej wnioskowanego na Z. G., składki na ubezpieczenie społeczne z tytułu rezygnacji z zatrudnienia lub innej pracy zarobkowej w związku z opieką nad Z. G., składki na ubezpieczenie zdrowotne z tytułu rezygnacji z zatrudnienia lub innej pracy w związku z opieką nad Z. G. Podstawę prawną decyzji stanowił art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (t. j. Dz. U. z 2021 r., poz. 735 ze zm., dalej: "k.p.a.") oraz art. 17 ust. 1 pkt 4 ustawy z dnia 28 listopada 2003 r. o świadczeniach rodzinnych (t. j. Dz. U. z 2020 r., poz. 111 ze zm., dalej: "u.ś.r.").
Zaskarżona decyzja zapadła w następującym stanie faktycznym i prawnym.
Wnioskiem z dnia 7 września 2021 r. skarżąca wystąpiła do Ośrodka Pomocy Społecznej w G. o ustalenie prawa do świadczenia pielęgnacyjnego z tytułu rezygnacji z zatrudnienia w związku ze sprawowaniem osobistej opieki nad matką. Skarżąca oświadczyła, że rezygnuje z ustalonego prawa do specjalnego zasiłku opiekuńczego i wnosi o uchylenie decyzji o jego przyznaniu na końcowym etapie postępowania. Skarżąca oświadczyła, że jest rolnikiem i zaprzestała prowadzenia gospodarstwa rolnego albo wykonywania pracy w gospodarstwie rolnym z dniem 7 sierpnia 2021 r.
Z orzeczenia Kasy Rolniczego Ubezpieczenia Społecznego Placówka Terenowa w N. wynika, że matka skarżącej jest osobą całkowicie niezdolną do pracy w gospodarstwie rolnym od dnia 1 lipca 2009 r. oraz osobą trwale niezdolną do samodzielnej egzystencji.
Z decyzji z dnia 28 września 2020 r. Wójta Gminy G. wynika, że skarżącej został przyznany specjalny zasiłek opiekuńczy w kwocie 620 zł miesięcznie od 1.11.2020 r. do 31.10.2021 r.
Z oświadczenia skarżącej z dnia 8 września 2021 r. wynika, że nie pracuje w związku z opieką nad matką, a z pracy zrezygnowała w maju 2019 r. Skarżąca wskazała, że opieka nad matką obejmuje: zabiegi pielęgnacyjne, higieniczne, zakupy, przygotowanie posiłków, pranie odzieży i pościeli, umawianie wizyt lekarskich, zawożenie matki na wizyty lekarskie, wykupywanie leków i podawanie ich. Z oświadczenia skarżącej wynika, że matka jest wdową, a poza skarżącą ma jeszcze czwórkę dzieci – G. G., S. G., K. G. oraz R. G. - wszyscy pracują.
Z treści wywiadu środowiskowego wynika, że skarżąca prowadzi wspólne gospodarstwo z matką i synem. Matka skarżącej cierpi na schorzenia onkologiczne, ortopedyczne i okulistyczne. Rodzeństwo skarżącej nie może pomóc w opiece nad matką, ponieważ pozostaje w zatrudnieniu. Skarżąca opiekuje się matką, robi zakupy, przygotowuje i podaje posiłki, wykupuje i podaje leki, umawia wizyty lekarskie, wykonuje zabiegi pielęgnacyjne przy stomii, dba o utrzymanie higieny osobistej matki, sprząta mieszkanie, pierze pościel. Matka skarżącej jest osobą schorowaną po wycięciu jelita grubego. Pozostaje w stałym leczeniu onkologicznym. Porusza się przy pomocy balkonika, wymaga pomocy w czynnościach codziennych.
Decyzją z dnia 24 września 2021 r. Wójt Gminy G. orzekł o odmowie przyznania skarżącej świadczenia pielęgnacyjnego z tytułu rezygnacji z zatrudnienia lub innej pracy zarobkowej w związku z opieką nad matką, odmówił przyznania składki na ubezpieczenie społeczne oraz zdrowotne w związku z rezygnacją z zatrudnienia lub innej pracy zarobkowej w związku z opieką nad Z. G. W uzasadnieniu organ wskazał, że niepełnosprawność osoby wymagającej opieki powstała po ukończeniu 25 roku życia, a zatem w świetle art. 17 ust. 1b u.ś.r. świadczenie nie może być przyznane skarżącej. Organ podniósł, że skarżąca pobiera ponadto specjalny zasiłek opiekuńczy.
W odwołaniu od decyzji skarżąca zarzuciła:
- - naruszenie prawa materialnego mające istotny wpływ na wynik sprawy:
- - błędne zastosowanie normy prawnej wyrażonej w art. 17 ust. 1b u.ś.r. bez uwzględnienia okoliczności, że wskutek wyroku Trybunału Konstytucyjnego z dnia 21 października 2014 r. doszło do uznania niekonstytucyjności części wskazanej normy prawnej w zakresie, w jakim różnicuje prawo do świadczenia pielęgnacyjnego osób sprawujących opiekę nad osobą niepełnosprawną ze względu na datę powstania niepełnosprawności;
- - art. 17 ust. 5 pkt 1 lit. b u.ś.r. poprzez dokonanie błędnej wykładni art. 17 ust. 5 pkt 1 lit. b u.ś.r. polegającej na pominięciu celów ustawy i przyjęcie, że okoliczność pobierania przez skarżącą specjalnego zasiłku opiekuńczego stanowi negatywną przesłankę przyznania świadczenia pielęgnacyjnego, a w konsekwencji błędne przyznanie, że pobieranie przez skarżącą specjalnego zasiłku opiekuńczego stanowi negatywną przesłankę przyznania świadczenia pielęgnacyjnego, a w konsekwencji błędne uznanie, że fakt pobierania przez skarżąca specjalnego zasiłku opiekuńczego ma decydujące znaczenie dla oceny wniosku skarżącej;
- - naruszenie art. 17 ust. 5 pkt 1 lit. b w zw. z art. 27 ust. 5 u.ś.r., które skutkowało nieprzyjęciem, że w przypadku skarżącej nastąpił zbieg prawa do świadczenia pielęgnacyjnego i specjalnego zasiłku opiekuńczego, implikujący prawo dokonania wyboru jednego ze świadczeń i przesądziło o braku przyznania skarżącej prawa do świadczenia pielęgnacyjnego z uwagi na pobieranie specjalnego zasiłku opiekuńczego oraz doprowadziło do błędnej konstatacji, że nie jest możliwe przyznanie skarżącej prawa do świadczenia opiekuńczego w czasie pobierania specjalnego zasiłku opiekuńczego;
- - przepisów postępowania mających istotny wpływ na wynik sprawy- art. 6, art. 8, art. 9, art. 77 § 1, art. 7 w zw. z art. 80 k.p.a. poprzez niewyjaśnienie wszystkich okoliczności istotnych dla rozstrzygnięcia sprawy, przyjęcie, że sam fakt zawrócenia się z przedmiotowym wnioskiem przez córkę dorosłej osoby wymagającej opieki w sytuacji, gdy pobiera specjalny zasiłek opiekuńczy skutkuje brakiem prawa do świadczenia pielęgnacyjnego i zwalnia organy rozstrzygające w sprawie od podejmowania działań zmierzających do wszechstronnego wyjaśnienia sprawy, pozwalającego na wydanie rozstrzygnięcia z uwzględnieniem słusznego interesu strony.
W oparciu o podniesione zarzuty skarżąca wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji i orzeczenie co do istoty sprawy poprzez przyznanie świadczenia pielęgnacyjnego skarżącej.
Decyzją z dnia 31 grudnia 2021 r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Nowym Sączu utrzymało w mocy decyzję Wójta Gminy G. W uzasadnieniu Kolegium wskazało, że organ I instancji wadliwie przyjął, że art. 17 ust. 1b u.ś.r. może stanowić podstawę odmowy przyznania świadczenia pielęgnacyjnego ze względu na okoliczność, że niepełnosprawność osoby wymagającej opieki powstała po 25 roku życia. Zdaniem organu II instancji zakres opieki sprawowanej przez skarżącą nie jest tego rodzaju, aby wymagał całkowitej rezygnacji z pracy przez skarżącą. Organ zwrócił również uwagę, że niezdolność matki do samodzielnej egzystencji istnieje od 1 lipca 2009 r., a skarżąca zrezygnowała z zatrudnienia dopiero w 2019 r. a równocześnie nie wykazała, aby w tym czasie nastąpiło pogorszenie stanu zdrowia matki. Organ wskazał, że poza skarżącą do alimentacji względem matki zobowiązana jest czwórka rodzeństwa, a w stosunku do żadnego ze zobowiązanych nie zachodzą obiektywne przesłanki zwalniające z obowiązku alimentacyjnego względem matki. Organ zaznaczył, że w przypadku skarżącej nie zachodzi zbieg świadczeń ponieważ skarżąca nie jest uprawniona do świadczenia pielęgnacyjnego.
W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie skarżąca zarzuciła naruszenie prawa materialnego mające istotny wpływ na wynik sprawy:
- - dokonanie błędnej wykładni przepisu art. 17 ust. 1 pkt 4 u.ś.r. poprzez zaniechanie wykładni systemowej i celowościowej i w konsekwencji niewłaściwe przyjęcie przez organ, że brak jest związku pomiędzy niepodejmowaniem zatrudnienia przez skarżącą a sprawowaną przez nią opieką nad matką, podczas gdy związek taki istnieje oraz niewłaściwe przyjęcie, że zakres opieki świadczony przez skarżącą nie wypełnia dyspozycji powołanego przepisu, podczas gdy osoba niepełnosprawna w znacznym stopniu wymaga w zależności od rodzaju schorzenia oraz aktualnego stanu zdrowia opieki stałej lub długotrwałej, ale niekoniecznie całodobowej;
- - naruszenie przepisów postępowania mających istotny wpływ na wynik sprawy- art. 6, 8, 9, 77 § 1, art. 7 w zw. z art. 80 k.p.a. poprzez niewyjaśnienie wszystkich okoliczności istotnych dla sprawy – tj. faktycznego zakresu opieki skarżącej nad matką, co skutkowało brakiem prawa do świadczenia pielęgnacyjnego.
W oparciu o podniesione zarzuty skarżąca wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji organu I instancji, zasądzenie na rzecz skarżącej zwrotu kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa przez radcę prawnego oraz rozpoznanie sprawy w trybie uproszczonym.
W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Nowym Sączu wniosło o jej oddalenie i podtrzymał stanowisko przyjęte w zaskarżonej decyzji.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył co następuje
Zgodnie z brzmieniem art. 145 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz. U. z 2022 r., poz. 329, dalej: "p.p.s.a.") sąd administracyjny uwzględnia skargę na decyzję, jeżeli stwierdzi naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy; naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego lub inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy albo stwierdza nieważność zaskarżonej decyzji w całości lub części, jeżeli zachodzą przyczyny określone w art. 156 k.p.a. Zakres kontroli sprawowanej przez sądy wynika z treści art. 134 § 1 p.p.s.a. Zgodnie z tą regulacją, sąd rozpoznając skargę nie jest związany zarzutami, podstawą prawną ani formułowanymi przez strony wnioskami.
W świetle przywołanych regulacji, sąd administracyjny dokonując kontroli rozstrzygnięć organów administracji kieruje się wyłącznie kryterium legalności, czyli zgodności z przepisami prawa materialnego i procesowego. Oznacza to, że w ramach takiej kontroli sąd nie może kierować się względami słuszności czy zasadami współżycia społecznego. Kontrola legalności decyzji przeprowadzona zgodnie z ww. granicami wykazała, że zaskarżona decyzja została wydana w prawidłowo ustalonym stanie faktycznym, z prawidłowo zastosowaną normą prawa materialnego, a zatem skarga zasługiwała na oddalenie.
W niniejszej sprawie okolicznością bezsporną jest, że skarżąca opiekuje się niepełnosprawną matką. Niesporny był również zakres opieki skarżącej nad matką, który obejmuje: robienie zakupów, przygotowanie i podawanie posiłków, wykupywanie leków, podawanie leków, umawianie wizyt lekarskich, towarzyszenie matce przy wizytach, wykonywanie zabiegów pielęgnacyjnych przy stomii, dbanie o utrzymanie higieny osobistej matki, sprzątanie mieszkania, pranie pościeli. Bezsporną okolicznością jest również, że poza skarżącą do alimentacji matki zobowiązana jest jeszcze czwórka dzieci, które zgodnie z oświadczeniami skarżącej, nie mogą zajmować się niepełnosprawną matką, ponieważ pracują.
Organ II instancji zasadnie wskazał, że w aktualnie obowiązującym stanie prawnym brak jest podstaw do odmowy przyznania świadczenia pielęgnacyjnego z powołaniem się na wiek, w którym powstała niepełnosprawność osoby wymagającej opieki. W ocenie Sądu, w zaskarżonej decyzji zasadnie przyjęto, że w odniesieniu do skarżącej nie zostały spełnione przesłanki przyznania świadczenia pielęgnacyjnego, o których mowa w art. 17 u.ś.r.
Zdaniem Sądu w niniejszej sprawie Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Nowym Sączu prawidłowo przyjęło, że pomiędzy niepodejmowaniem przez skarżącą zatrudnienia a opieką nad matką nie istnieje związek przyczynowo-skutkowy przede wszystkim dlatego, że zakres czynności opiekuńczych nie jest tego rodzaju, aby całkowicie wykluczał podjęcie zatrudnienia przez skarżącą, choćby w częściowym wymiarze czasu pracy. W niniejszej sprawie brak jest związku czasowego pomiędzy rezygnacją z zatrudnienia przez skarżącą a koniecznością opieki nad matką. Z okoliczności sprawy wynika bowiem, że skarżąca zrezygnowała z pracy w 2019 r., a z prowadzenia gospodarstwa rolnego w 2021 r., natomiast niezdolność matki skarżącej do samodzielnej egzystencji istnieje od 2009 r., a równocześnie skarżąca (reprezentowana przez zawodowego pełnomocnika) nie wykazała, aby w 2019, czy w 2021 doszło do pogorszenia stanu zdrowia matki skarżącej, w taki sposób, że zakres opieki skarżącej nad matką uniemożliwia skarżącej podjęcie zatrudnienia, choćby w niepełnym wymiarze czasu pracy, uzasadniając twierdzenie, że skarżąca nie podejmuje zatrudnienia ze względu na konieczność opieki nad matką.
Zgodnie z treścią art. 17 ust. 1 u.ś.r. świadczenie pielęgnacyjne w związku z rezygnacją z zatrudnienia lub innej pracy zarobkowej przysługuje, jeżeli osoba uprawniona rezygnuje lub nie podejmuje zatrudnienia lub innej pracy zarobkowej w celu opieki nad osobą legitymującą się orzeczeniem o znacznym stopniu niepełnosprawności. Podstawowym wymogiem do uzyskania świadczenia pielęgnacyjnego jest sprawowanie stałej, ciągłej opieki, wykluczającej podjęcie zatrudnienia lub powodującej konieczność zrezygnowania z pracy. Świadczenie to bowiem ma być rekompensatą za rezygnację z pracy z uwagi na konieczność opieki nad osobą bliską, która jej wymaga. Świadczenie pielęgnacyjne nie jest przyznawane za samą opiekę nad niepełnosprawnym członkiem rodziny, lecz za faktyczny brak możliwości podjęcia zatrudnienia z powodu konieczności sprawowania tej opieki lub za rezygnację z zatrudnienia w celu jej sprawowania.
Przepis art. 17 ust. 1 u.ś.r. należy zatem stosować wyłącznie do takich stanów faktycznych, w których zakres opieki wyklucza możliwość podjęcia jakiejkolwiek pracy zarobkowej (por. wyrok NSA z 17 października 2020 r., I OSK 1148/20, CBOSA). Pojęcie opieki, o którym mowa w art. 17 ust. 1 u.ś.r., utożsamiać należy ze stałą i bezpośrednią troską o zapewnienie osobie niepełnosprawnej realizacji jej podstawowych potrzeb życiowych i społecznych, których sama nie jest ona w stanie zrealizować z uwagi na swoją niepełnosprawność. Opieka ta powinna być przy tym tak absorbująca, że podjęcie jakiejkolwiek aktywności zawodowej przez opiekuna musiałoby się odbyć ze szkodą dla niej (por. wyrok WSA we Wrocławiu z dnia 18 marca 2021 r., IV SA/Wr 51/21, CBOSA).
Ustawodawca wymaga, aby brak podejmowania zatrudnienia lub rezygnacja z zatrudnienia przez osoby wymienione w art. 17 ust. 1 i ust. 1 a u.ś.r. pozostawały w bezpośrednim związku przyczynowo-skutkowym z koniecznością sprawowania opieki nad osobą niepełnosprawną. Aby spełnione były przesłanki określone w art. 17 ust. 1 u.ś.r., opieka taka musi w sposób oczywisty stanowić przeszkodę do wykonywania pracy zawodowej. Zatem związek między rezygnacją z zatrudnienia (albo jego niepodejmowaniem), a sprawowaną opieką musi być bezpośredni i ścisły (por. wyrok NSA z 12 lutego 2020 r. I OSK 516/19, CBOSA). W każdej sprawie właściwy organ musi dokonać oceny, czy w okolicznościach konkretnej sprawy istotnie osoba sprawująca opiekę nie ma możliwości podjęcia zatrudnienia lub zmuszona jest zrezygnować z zatrudnienia (por. wyrok NSA z 13 maja 2015 r., I OSK 2820/13, CBOSA).
W niniejszej sprawie zgodnie z oświadczeniami skarżącej oraz treścią wywiadu środowiskowego opieka skarżącej nad matką obejmuje: robienie zakupów, przygotowanie i podawanie posiłków, wykupywanie leków, podawanie leków, umawianie wizyt lekarskich, towarzyszenie matce w wizytach, wykonywanie zabiegów pielęgnacyjnych przy stomii, dbanie o utrzymanie higieny osobistej matki, sprzątanie mieszkanie, pranie pościeli.
Zdaniem Sądu prawidłowo ustaliło Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Nowym Sączu, że zakres czynności opiekuńczych wskazany przez skarżącą nie jest tego rodzaju, że całkowicie wyklucza podjęcie zatrudnienia choćby w niepełnym wymiarze czasu pracy. W ocenie Sądu takie czynności, jak przygotowanie posiłków i ich podawanie, sprzątanie, umawianie wizyt lekarskich, czyli szeroko rozumiane prowadzenie gospodarstwa domowego są czynnościami, które są wykonywane przez osoby, które na co dzień pracują zawodowo, a wykonują je przed rozpoczęciem pracy i po jej zakończeniu.
Wskazać należy, że podjęcie zatrudnienia przez skarżącą choćby w częściowym wymiarze czasu pracy, mogłoby odbyć się bez szkody dla opieki jakiej wymaga matka skarżącej, zwłaszcza, że doraźnie pomagać mógłby syn skarżącej, z którym skarżąca i matka skarżącej prowadzą wspólne gospodarstwo domowe, a z przedstawionych przez skarżącą okoliczności oraz informacji zawartych w wywiadach środowiskowych nie wynika, żeby stan zdrowia matki skarżącej był tego rodzaju, żeby wymagał on stałej obecności skarżącej w domu.
Podkreślić należy, że system świadczeń rodzinnych został tak skonstruowany, aby rekompensować utratę dochodów z powodu konieczności pielęgnacji członka rodziny wymuszającej rezygnację lub niepodejmowanie zatrudnienia (por. wyrok WSA w Krakowie z dnia 26 kwietnia 2021 r., III SA/Kr 1065/20, CBOSA). Jednak wówczas wnioskujący musi sprawować stałą opiekę nad osobą niepełnosprawną i być jej niezbędny w tak znacznym wymiarze, że w związku z tym rezygnuje lub nie podejmuje zatrudnienia lub innej pracy zarobkowej, a między obiema tymi okolicznościami zachodzi bezpośredni związek przyczynowo - skutkowy. Zdaniem Sądu, zebrany materiał dowodowy był wystarczający dla stwierdzenia, że pomiędzy sprawowaną przez skarżącą opieką nad matką a rezygnacją przez skarżącą z podejmowania zatrudnienia nie istnieje taki związek.
Co więcej zwrócić należy uwagę, że poza skarżącą zobowiązani do alimentacji względem Z. G. są: G. G., S. G., K. G. oraz R. G. W stosunku do żadnej z tych osób nie zachodzi obiektywna przyczyna uzasadniająca zwolnienie z obowiązku alimentacji względem matki. Skarżąca wskazała, że rodzeństwo pracuje, ale jest to wyłącznie okoliczność, która utrudniać może podejmowanie opieki, ale nie stanowi podstawy do stwierdzenia, że osoba pracująca zwolniona jest z obowiązku alimentacji. Zdaniem Sądu w takiej sytuacji – gdy istnieją inne osoby zobowiązane do alimentacji, w stosunku do których brak jest obiektywnych przeszkód w realizacji ustawowego obowiązku, brak jest związku przyczynowo-skutkowego pomiędzy niepodejmowaniem (rezygnacją) z zatrudnienia a opieką nad osobą niepełnosprawną, ponieważ w opiece nad matką powinny uczestniczyć pozostałe osoby zobowiązane do alimentacji. Podkreślić bowiem należy, że pomoc społeczna ma charakter subsydiarny, Państwo powinno udzielać jej w sytuacji, w której jednostka nie może sobie sama poradzić z pojawiającymi się trudnościami, a nie zastępować jednostkę we własnych staraniach o zaspokojenie potrzeb życiowych.
Zgodnie z art. 128 ustawy z dnia Kodeks rodzinny i opiekuńczy (t. j. Dz. U. z 2020 r., poz. 1359 ze zm., dalej: "k.r.o.") obowiązek dostarczania środków utrzymania, a w miarę potrzeby również środków wychowania (obowiązek alimentacyjny) obciąża krewnych w linii prostej oraz rodzeństwo. Zgodnie z art. 129 § 2 k.r.o. krewnych w tym samym stopniu obciąża obowiązek alimentacyjny w częściach odpowiadających ich możliwościom zarobkowym i majątkowym. W rezultacie, możliwe jest zdaniem Sądu takie podzielenie się obowiązkami, żeby skarżąca mogła podjąć zatrudnienie. Podkreślić należy, że realizacja obowiązku nie musi polegać na osobistych staraniach, lecz może polegać na finansowaniu usług opiekuńczych dla matki.
Zgodnie bowiem z art. 135 § 2 k.r.o. wykonanie obowiązku alimentacyjnego względem dziecka, które nie jest jeszcze w stanie utrzymać się samodzielnie albo wobec osoby niepełnosprawnej może polegać w całości lub w części na osobistych staraniach o utrzymanie lub o wychowanie uprawnionego; w takim wypadku świadczenie alimentacyjne pozostałych zobowiązanych polega na pokrywaniu w całości lub w części kosztów utrzymania lub wychowania uprawnionego. Należało zatem przyjąć, że skoro skarżąca nie jest jedyną osobą zobowiązaną do alimentacji, całkowita rezygnacja z zatrudnienia przez skarżącą, nawet gdyby matka skarżącej wymagała szerszego zakresu opieki niż określony przez skarżącą, nie byłaby konieczna, aby zapewnić odpowiednią opiekę matce.
Mając na względzie powyższe, należało stwierdzić, że organ prawidłowo przyjął w zaskarżonej decyzji, że skarżąca nie spełnia przesłanek przyznania świadczenia pielęgnacyjnego.
Sąd nie dopatrzył się w zaskarżonej decyzji naruszeń, które dawałyby podstawę do jej uchylenia. W ocenie Sądu zaskarżona decyzja została wydana w prawidłowo ustalonym stanie faktycznym, z prawidłowo zastosowanymi przepisami postępowania oraz prawa materialnego.
Sprawa została rozpoznana w postępowaniu w trybie uproszczonym zgodnie z art. 119 pkt 2 p.p.s.a.
Mając na względzie powyższe, Sąd na podstawie art. 151 p.p.s.a. skargę oddalił.