Uzasadnienie
Orzeczeniem nr [...] Komendanta Miejskiego Policji w [...] z dnia [...].2004 r skarżący P. K - podkomisarz w stanie spoczynku został uznany winnym niżej popełnionych czynów, za co ukarano go karą dyscyplinarną wydalenia ze służby na podstawie art. 134 pkt 6 Ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 roku o Policji (Dz. U. z 2002 roku Nr 7 póz. 58, ze zm.):
- 1. w dniach [...], [...] i [...].10.2003 roku nie poinformował bezpośredniego przełożonego o przyczynie swojej nieobecności w wyznaczonej mu w tych dniach służbie w Sekcji Dochodzeniowe - Śledczej KMP w [...] oraz przewidywanym czasie jej trwania, a także nieobecności tych nie usprawiedliwił, czym naruszył art. 132 ust 2 ww. ustawy o Policji w zw. z § 15 ust. 2 i § 17 Rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 02.09. 2002 roku w sprawie szczegółowych praw i obowiązków oraz przebiegu służby policjanta;
- 2. w dniach [...], [...] i [...].2003 roku nie poinformował bezpośredniego przełożonego o przyczynie swojej nieobecności w wyznaczonej mu w tych dniach służbie w Sekcji Dochodzeniowe - Śledczej KMP w [...] oraz przewidywanym czasie jej trwania, a także nieobecności tych nie usprawiedliwił, czym naruszył art. 132 ust 2 ww. ustawy o Policji w zw. § 15 ust. 2 i § 17 ww. Rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji w sprawie szczegółowych praw i obowiązków oraz przebiegu służby policjanta
- 3. w dniu [...].2003 roku po stwierdzeniu, iż stan zdrowia uniemożliwia mu zgłoszenie się do zaplanowanej na ten dzień służby w Sekcji Dochodzeniowe -Śledczej KMP w [...], nie poinformował w tym dniu bezpośredniego przełożonego o przyczynie uniemożliwiającej mu stawienie się do służby i przewidywanym czasie nieobecności, czym naruszył art. 132 ust. 2 ww. ustawy o Policji w zw. z § 15 ust. 2 ww. Rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji w sprawie szczegółowych praw i obowiązków oraz przebiegu służby policjanta.
W uzasadnieniu wydanego orzeczenia Komendant Miejski Policji w [...] podniósł, że przesłuchany w charakterze obwinionego, skarżący przyznał się do popełnienia zarzucanych mu czynów, jednak nie odniósł się w sposób wyczerpujący do wszystkich stawianych mu zarzutów, jednak zabezpieczona w tej sprawie dokumentacja w postaci grafików służby, kserokopii zwolnień lekarskich i zeznania świadków, w pełni potwierdziły zasadność przedstawionych skarżącemu zarzutów. Organ Policji podniósł, że skarżący orzeczeniem nr 68/2003 Komendanta Miejskiego Policji w [...] z dnia [...] 2003 roku został ukarany karą dyscyplinarną wyznaczenia na niższe stanowisko służbowe za wcześniejsze przewinienia dyscyplinarne, a kara ta nie uległa zatarciu w dacie wydania orzeczenia z dnia [...].2004 r, co zgodnie z art. 134h ust. 2 pkt. 2 ww. Ustawy o Policji, wpłynęło na zaostrzenie wymiaru kary za stwierdzone w przedmiotowym postępowaniu czyny.
Wnioskiem z dnia [...].2006 r skierowanym do Komendanta Miejskiego Policji w [...] skarżący zwrócił się o wznowienie postępowania dyscyplinarnego, zakończonego przedmiotowym orzeczeniem nr [...] z [...].2004 roku podnosząc, że praktycznie nie brał on udziału w tym postępowaniu i zarzucił, że nie wzięto pod uwagę wszystkich istotnych kwestii istniejących w dacie wydania orzeczenia, co do których brak było jakiegokolwiek odniesienia w podjętej decyzji. Jako podstawę wznowienia postępowania skarżący wskazał art. 145 pkt. 4 i 5 Kodeksu postępowania administracyjnego.
Skarżący podniósł, że w jego książce zdrowia policjanta wykazano diagnozę "syndroma neurosis"; terapia ta polegała m.in. na przyjmowaniu leków uspokajających, przeciwlękowych i przeciwbólowych, które miały wpływ na zaburzenia świadomości. Skarżący zarzucił, że dokument ten -książka zdrowia policjanta - z nieznanych mu powodów nie podlegała analizie w toku postępowania dyscyplinarnego i nie dokonano w tym zakresie żadnych ustaleń. W wyniku przyjmowanych leków skarżący, jak twierdzi, nie był w stanie racjonalnie ocenić swojej sytuacji prawnej i faktycznej oraz konsekwencji wydania orzeczenia dyscyplinarnego z dnia [...].2004 roku.
Skarżący zarzucił brak w uzasadnieniu decyzji o wymierzeniu kary wydalenia ze służby ustosunkowania się do jego stanu zdrowia, przyjmowanych leków i ich ewentualnego wpływu na jego decyzje i zachowanie w toku postępowania dyscyplinarnego. Nie uwzględniono też okoliczności korzystnych dla niego, chociaż taki obowiązek wynikał wprost z art. 135g ust. 1 ww. Ustawy o Policji.
W ocenie skarżącego wymierzona kara wydalenia ze służby jako najsurowsza w katalogu możliwych kar, jest niewspółmierna do popełnionego przewinienia dyscyplinarnego, które pozostawało w ścisłym związku z diagnozą lekarską ujawnioną w książce zdrowia policjanta.
Skarżący wyjaśnił, że o możliwości wznowienia postępowania został pouczony przez skład orzekający Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego, który rozpoznawał jego skargę w dniu 7.06.2006 roku (sygnatura akt: III SA/Kr 737/04) na rozkaz personalny o zwolnieniu ze służby. Tym samym, jego zdaniem, wniosek o wznowienie postępowania został złożony w terminie określonym w art. 146 i w art.148 Kodeksu postępowania administracyjnego.
Postanowieniem Nr [...] z dnia [....] 2006 roku Komendant Miejski Policji w [...], działając na podstawie 135r ust. 9 ww. Ustawy o Policji odmówił wznowienia postępowania dyscyplinarnego przeciwko skarżącemu zakończonego w dniu [...].2004 roku orzeczeniem nr [...] Komendanta Miejskiego Policji w [...]. Skarżący ukarany karą dyscyplinarną wydalenia ze służby w Policji nie skorzystał z prawa wniesienia odwołania od tego orzeczenia do [...] Komendanta Wojewódzkiego Policji, w związku z tym stało się ono prawomocne w dniu [...].2004 roku. W następstwie tego Rozkazem Personalnym nr [...] Komendanta Miejskiego Policji w [...] z dnia [...] 2004 roku, utrzymanym w mocy Rozkazem Personalnym nr [...][...] Komendanta Wojewódzkiego Policji z dnia [...].2004 roku, skarżący został zwolniony ze służby z dniem [...].2004 roku. Decyzję organu II ustanej skarżący zaskarżył do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego, który wyrokiem o sygn. akt III SA/Kr 737/04 z dnia 06.06. 2006 roku skargę oddalił.
Odnosząc się do argumentacji zawartej we wniosku o wznowienie postępowania organ Policji stwierdził, że postępowanie dyscyplinarne przeciwko niemu zostało przeprowadzone obiektywnie i zgodnie z obowiązującą procedurą, a zgromadzony w sprawie materiał dowodowy bezsprzecznie potwierdził jego winę. W związku z tym, że skarżący w trakcie prowadzonego wobec niego postępowania dyscyplinarnego przebywał na zwolnieniu lekarskim, zgodnie z art. 135f ust. 10 ww. ustawy o Policji wystąpiono do lekarza, który orzekł o jego czasowej niezdolności do służby z zapytaniem, czy wymieniony może uczestniczyć w toczącym się wobec niego postępowaniu. Lekarz ten stwierdził, iż nie ma w tym zakresie przeciwwskazań, a zatem, w ocenie organu Policji, nie sposób zgodzić się z zarzutami wniosku o wznowienie postępowania, ze w toku postępowania dyscyplinarnego nie wzięto pod uwagę okoliczności związanych z jego stanem zdrowia.
Okoliczności te potwierdzają materiały postępowania dyscyplinarnego, tj. karty nr: 17, 22, 24, 44, z którymi obwiniony zaznajomił się w dniu [...].2004 roku w trakcie czynności zapoznania się z materiałem dowodowym. Podniesione we wniosku okoliczności nie wyczerpują żadnej z przesłanek opisanych w art.135 r ust.1 ww. ustawy o Policji, dopuszczającej wznowienie prawomocnie zakończonego postępowania dyscyplinarnego, dlatego wniosku skarżącego nie uwzględniono.
Na powyższe postanowienie skarżący złożył zażalenie do [...] Komendanta Policji w [...], w którym zarzucił, że organ pierwszej instancji w żaden sposób nie ustosunkował się merytorycznie do twierdzeń wskazanych we wniosku o wznowienie postępowania, a jedynie ogólnikowo stwierdzono, że postępowanie dyscyplinarne przeprowadzono obiektywnie i zgodnie z procedurą. Skierowanie zapytania do lekarza, czy nie ma przeszkód, by skarżący uczestniczył w prowadzonym postępowaniu, nie można uznać za rzeczywiste zbadanie podstaw wniosku o wznowienie postępowania. Brak jakichkolwiek odniesień do możliwych ubocznych działań przyjmowanych lekarstw oraz zdiagnozowanej choroby, ogólnikowe i krótkie zaskarżone rozstrzygnięcie, w ocenie skarżącego, nie można uznać za "obiektywne" wyjaśnienie sprawy.
Ponadto skarżący wyjaśnił, że o możliwości wznowienia postępowania dowiedział się dopiero w Wojewódzkim Sądzie Administracyjnym.
[...] Komendant Policji w [...] postanowieniem nr [...] z dnia 16.11.2006 r utrzymał w mocy zaskarżone rozstrzygnięcie. Organ odwoławczy w uzasadnieniu wydanego postanowienia stwierdził, że okoliczności na które powołuje się skarżący były znane organowi l instancji w trakcie prowadzonego postępowania dyscyplinarnego i nie były istotne dla rozstrzygnięcia sprawy. [...] Komendant Policji w [...] stwierdził, że skarżący miał możliwość czynnego udziału w postępowaniu dyscyplinarnym, w jego trakcie złożył wyjaśnienia, ale nie skorzystał z prawa do złożenia wniosków dowodowych oraz nie wniósł o uzupełnienie postępowania dowodowego, ani nie skorzystał z prawa zaskarżenia orzeczenia organu Policji pierwszej instancji.
W ocenie organu odwoławczego nie można uznać za przesłankę wznowienia postępowania dyscyplinarnego podnoszoną przez skarżącego okoliczność, że dowiedział się dopiero w Wojewódzkim Sądzie Administracyjnym o możliwości złożenia takiego wniosku. Ustawa o Policji, z rozdziałem 10 - o odpowiedzialności dyscyplinarnej i karnej policjantów - jest powszechnym aktem prawnym, obowiązującym każdego policjanta, a skarżący był oficerem Policji.
Niezależnie od powyższego, zgodnie z art. 135r ust. 7 ww. ustawy o Policji, organ II instancji uznał, iż skarżący składając wniosek o wznowienie postępowania dyscyplinarnego w dniu [...].2006 roku w Komendzie Miejskiej Policji w [...] -nie zachował terminu wynoszącego 30 dni od dnia, w którym dowiedział się o okolicznościach stanowiących podstawę do wznowienia postępowania. Fakt choroby skarżącego znany był organowi l instancji w czasie prowadzenia postępowania dyscyplinarnego, od dnia [...].2003 roku. [...] Komendant Policji w [...] stwierdził, że do czasu zwolnienia skarżącego ze służby mógł on zgłaszać wnioski istotne dla rozstrzygnięcia sprawy, zaskarżać zarówno działania rzecznika dyscyplinarnego, jak i organu l instancji, z czego jednak nie korzystał.
Na powyższe postanowienie wpłynęła skarga do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego, w której zarzucił rozstrzygnięciom organów Policji naruszenie art. 77 Kodeksu postępowania administracyjnego oraz art. 7-10 tego Kodeksu poprzez nie wyjaśnienie wszystkich okoliczności istotnych dla właściwej oceny jego sytuacji oraz wskazał, że wznowienie postępowania dyscyplinarnego winno nastąpić na podstawie art. 135e ust. 1 pkt 2 i 3 ww. ustawy o Policji. Skarżący zarzucił, że nie wzięto pod uwagę podnoszonej przez niego argumentacji zarówno we wniosku o wznowienie postępowania dyscyplinarnego, jak i w zażaleniu na postanowienie z [...].2006 roku. Mimo wskazania w treści uzasadnienia postanowienia o odmowie wznowienia postępowania dyscyplinarnego, że dokonano stosownej konsultacji z lekarzem, notatki urzędowe, których kserokopie uzyskał dopiero w toku niniejszego postępowania, nie zawierały informacji o przyjmowanych przeze niego lekach oraz ich wpływu na skarżącego.
Nie wzięto również pod uwagę rozpoznania zawartego w książce zdrowia policjanta tj. depresji, której nie można traktować na równi z grypą, ani wpisów dotyczących stosowanych leków. l to ten stan zdrowia spowodował " bardzo zachowawcze zachowanie" w toku postępowania dyscyplinarnego i brak reakcji na treść ustaleń.
Lakoniczność uzasadnień rozstrzygnięć organów Policji obu instancji, w ocenie skarżącego, potwierdza jego zarzut, że nie dokonano rzetelnej analizy jego argumentów. W tym stanie rzeczy, decyzja o wydaleniu ze służby jest, zdaniem skarżącego, nieuzasadniona biorąc pod uwagę charakter zarzucanych czynów. W ocenie skarżącego w toku postępowania dyscyplinarnego naruszono zasady określone w ustawie o Policji, gdyż brak było jakiegokolwiek zapisu o okolicznościach łagodzących, a przemilczenie tego elementu rozstrzygnięcia oznacza lekceważenie art. 135g tej ustawy.
W odpowiedzi na skargę [...] Komendant Policji w [...] wniósł o jej nie uwzględnienie jako bezzasadnej i podtrzymał dotychczasowe stanowisko w sprawie. Wymienione przez skarżącego przesłanki nie mieszczą się w katalogu przyczyn wznowienia postępowania dyscyplinarnego zawartych w art. 135r ww. ustawy o Policji. W rozpatrywanej sprawie nie ma ani fałszywych dowodów, na podstawie których ustalono istotne dla sprawy okoliczności, przy wydawaniu orzeczenia nie naruszono obowiązujących przepisów, nie było ono również oparte o inną decyzję lub orzeczenie sądu. Okoliczności, na które powołuje się skarżący znane były organowi prowadzącemu postępowanie od samego początku i nie zachodzi przypadek ich niespodziewanego ujawnienia.
Organ Policji podniósł, że wątpliwe wydaje się również zachowanie przez skarżącego 30 dniowego terminu do wznowienia postępowania. Wniosek o wznowienie (zgodnie z art. 135r ust.
7) wnosi się w terminie 30 dni od dnia, w którym, obwiniony dowiedział się o okoliczności stanowiącej podstawę do wznowienia postępowania, a nie 30 dni od dnia, w którym rzekomo dowiedział się on o istnieniu instytucji wznowienia postępowania w ogóle. Okoliczności, na których skarżący oparł swój wniosek znane były mu już w trakcie prowadzonego postępowania, stąd uznać należy, że termin 30-dniowy nie został zachowany. W toku prowadzonego postępowania dyscyplinarnego, którego wznowienia domaga się skarżący, skarżący został przesłuchany i zapoznano go z aktami postępowania dyscyplinarnego i pouczono o możliwości złożenia wniosku o ich uzupełnienie. Skarżący uczestniczył w raporcie dającym mu możliwość wypowiedzenia się co do wymierzonej mu kary wydalenia ze służby. Skarżący przesłuchiwany przyznał się do zarzuconych mu czynów, ale nie skorzystał z prawa do złożenia wniosków dowodowych, nie wniósł o uzupełnienie postępowania dowodowego, ani nie skorzystał z prawa zaskarżenia orzeczenia Komendanta Miejskiego Policji w [...] W ocenie organu Policji, wobec skarżącego prawidłowo wykonano wszelkie czynności nałożone przez ustawę o Policji, na organ prowadzący postępowanie dyscyplinarne.
Odnosząc się do zarzutów zawartych w skardze odnośnie pominięcia przez prowadzących postępowanie dyscyplinarne stanu zdrowia skarżącego oraz wpływu branych przez niego leków, zarzuty te organ Policji uznał za chybione. Prowadzący postępowanie mieli świadomość, że skarżący w trakcie trwania postępowania dyscyplinarnego pozostawał na zwolnieniu lekarskim, z tym, że przepisy postępowania dyscyplinarnego zawarte w art. 135f ustawy o Policji nie przewidują obowiązku zawiadamiania obwinionego o każdej czynności przeprowadzanej w toku postępowania dyscyplinarnego. W przypadku skarżącego przed dokonywaniem czynności z jego udziałem (przesłuchanie obwinionego oraz zapoznanie go z aktami postępowania, czy wezwanie do raportu w związku z karą wydalenia ze służby) prowadzący postępowanie zwracali się do lekarza wystawiającego zwolnienie z prośbą o stwierdzenie, czy zachodzą przeszkody uniemożliwiające wykonywanie czynności ze skarżącym.
W pierwszym przypadku wystawione zostało przez lekarza zaświadczenie lekarskie, w którym określa on, że przyczyną przebywania policjanta na zwolnieniu jest złamanie nogi co powoduje, że nie może on samodzielnie uczestniczyć w czynnościach, stąd dostosowując się do sytuacji przesłuchano obwinionego w miejscu zamieszkania. W drugim przypadku, według załączonej notatki urzędowej w trakcie rozmowy telefonicznej lekarz stwierdził, że nie ma medycznych przeciwwskazań do wykonywania czynności służbowych z udziałem skarżącego, gdyż jego dolegliwości są jedynie związane z niemożnością samodzielnego przemieszczania się, a nie mają wpływu na zdolność postrzegania i rozumienia.
Mając na względzie powyższe, organ prowadzący postępowanie nie miał ani potrzeby, ani nawet podstaw podważania zdania lekarza prowadzącego policjanta w czasie choroby, stąd też zarzuty o nie zapoznanie z książeczką zdrowia, czy też wykazem używanych przez policjanta leków, należy uznać za chybione. Tym bardziej, że skarżący mógł.składać wnioski dowodowe w toku postępowania dyscyplinarnego i wykazać, że znajduje się w stanie ograniczającym zdolności jego kojarzenia, czy rozumienia, czego jednak nie uczynił.
Za chybione organ Policji uznał zarzuty naruszenia art. 77 i art. 7-10 Kodeksu postępowania administracyjnego, gdyż w zakresie postępowania dyscyplinarnego brak jest odesłania, w sprawach nieuregulowanych, do odpowiedniego stosowania przepisów tego Kodeku administracyjnego.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Stosownie do art.1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. Nr 153, poz.1269) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Oznacza to, że przedmiotem kontroli Sądu jest zgodność z prawem zaskarżonej decyzji. Usunięcie z obrotu prawnego decyzji może nastąpić tylko wtedy, gdy postępowanie sądowe dostarczy podstaw do uznania, że przy wydawaniu zaskarżonej decyzji organy administracji publicznej naruszyły prawo w zakresie wskazanym w art.145§ 1 ustawy z dnia 30.08.2002 r - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Dz 2002 r Nr 153, póz. 1270).
Skarga nie zasługuje na uwzględnienie, gdyż zaskarżone rozstrzygnięcie nie narusza prawa.
Przede wszystkim należy podkreślić, że zaskarżone postanowienie zostało wydane w trybie art. 135 r ww. ustawy o Policji tj. w trybie postępowania wznowieniowego, które jest postępowaniem nadzwyczajnym stwarzającym możliwość ponownego rozpoznania i rozstrzygnięcia sprawy dyscyplinarnej zakończonej prawomocnym orzeczeniem organu Policji. Postępowanie w sprawie wznowienia postępowania jest dwuetapowe. W pierwszej fazie organ Policji, który wydał orzeczenie w pierwszej instancji bada, czy podanie o wznowienie wniosła strona, czy wskazano w nim ustawowe przesłanki wznowienia, a także czy został zachowany termin do złożenia podania, określony w art. 135 r ust.7 ww. ustawy. Wydanie postanowienia o wznowieniu postępowania dopuszczalne jest tylko wtedy, gdy w tym zakresie dokonane zostaną pozytywne ustalenia.
Skarżący we wniosku z dnia 05.07.2006 r o wznowienie postępowania jako podstawy wznowienia wskazał okoliczność, że nie brał udziału w postępowaniu dyscyplinarnym oraz brak w orzeczeniu dyscyplinarnym odniesienia do jego stanu zdrowia, przyjmowanych leków oraz ich wpływu na jego zdrowie. Skarżący podniósł też, że o możliwości wznowienia postępowania został pouczony przez Wojewódzki Sąd Administracyjny na rozprawie w dniu 07.06.2006 r. Argumentacja skargi nie zasługuje na uwzględnienie tak co do podstaw wznowienia postępowania, jak i terminu, od którego należy liczyć termin do złożenia wniosku o wznowienie postępowania
Odnosząc się do zarzutu skargi, że skarżący nie brał udziału w postępowaniu dyscyplinarnym oraz w orzeczeniu dyscyplinarnym brak było odniesienia do stanu zdrowia skarżącego, przyjmowanych leków oraz ich wpływu na zdrowie skarżącego, Sąd w całości podzielił stanowisko organów Policji w tym zakresie i uznał te zarzuty za nieuzasadnione. Jak wynika z akt sprawy, skarżący brał udział w prowadzonym postępowaniu dyscyplinarnym, składał, wyjaśnienia i miał możliwość złożenia wniosków dowodowych. Co do stanu zdrowia skarżącego, to okoliczność ta była znana organowi prowadzącemu postępowanie dyscyplinarne. Dowodem na te okoliczność jest pismo z dnia [...] 2003 r, w którym organ Policji zwrócił się do lekarza wystawiającego zwolnienie lekarskie skarżącemu z zapytaniem, czy skarżący może brać udział w czynnościach związanych z postępowaniem dyscyplinarnym, m.in. czy może być przesłuchany w charakterze obwinionego, czy tez istnieją jakieś medyczne przeciwwskazania.
W odpowiedzi na powyższe lekarz stwierdził, że z powodu urazu kończyny dolnej skarżący nie może samodzielnie brać udział w prowadzonych czynnościach (z tego powodu przesłuchanie skarżącego odbyło się w jego miejscu zamieszkania). Lekarz ten nie zgłosił żadnych innych uwag uniemożliwiających udział skarżącego w postępowaniu dyscyplinarnym. Organ Policji w toku prowadzonego postępowania przeprowadził w dniu [...].2004 r z tym samym lekarzem rozmowę telefoniczną na okoliczność przeciwwskazań co do udziału skarżącego w postępowaniu dyscyplinarnym i z rozmowy tej sporządzono notatkę służbową, jednak i tym razem lekarz nie zgłosił zastrzeżeń.
Wobec powyższego należy uznać, że stan zdrowia skarżącego był znany organowi prowadzącemu postępowanie dyscyplinarne i nie można tej okoliczności uznać za istotny nowy dowód, nie znany w toku postępowania dyscyplinarnego. Opinia lekarza wystawiającego zwolnienia lekarskie skarżącemu, że nie istnieją przeciwwskazania do prowadzenia czynności związanych z postępowaniem dyscyplinarnym przeciwko skarżącemu, poza niemożnością samodzielnego przemieszczenia skarżącego, zawiera również ocenę, iż leki przyjmowane przez skarżącego w tamtym okresie czasu, nie miały wpływu na zdolność do pokierowania swym postępowaniem przez skarżącego.
Powołane przez skarżącego podstawy wznowienia postępowania były znane organowi prowadzącemu postępowanie, a tym samym nie zostały spełnione przesłanki określone w art. art.135 r ust.1 pkt.2 ww. ustawy o Policji. Skarżący nie wykazał, że zachodziły przesłanki określone w pozostałych punktach tj. 1, 3 i 4 omawianego przepisu.
Odnośnie terminu należy podnieść, że organ Policji obowiązany jest z urzędu badać zachowanie terminu do wniesienia podania o wszczęcie postępowania w sprawie wznowienia postępowania, gdyż jego uchybienie jest podstawą do wydania postanowienia o odmowie wznowienia postępowania. Zachowanie terminu miesięcznego musi być udowodnione przez stronę.
Zgodnie z art. 135r ust.7 ww. ustawy o Policji wniosek o wznowienie postępowania dyscyplinarnego wnosi się do przełożonego dyscyplinarnego, który wydał orzeczenie w pierwszej instancji, w terminie 30 dni od dnia, w którym obwiniony dowiedział się o okoliczności stanowiącej podstawę do wznowienia postępowania.
Instytucja wznowienia postępowania w sprawach dyscyplinarnych policjantów, zakończonych prawomocnym orzeczeniem, uregulowana jest w art. 135 r i następnych ww. ustawy o Policji. Ustawa ta jest aktem powszechnie znanym każdemu policjantowi, który po przyjęciu do służby w Policji przechodzi stosowne szkolenia, w tym także z tej ustawy. Nie do pogodzenia z zasadami doświadczenia życiowego jest uznanie za wiarygodne twierdzenie skarżącego, że jako oficer Policji z ponad dziesięcioletnim stażem pracy nie znał ustawy o Policji, w tym przepisów regulujących instytucję wznowienia postępowania i dowiedział się o takiej możliwości dopiero w Wojewódzkim Sądzie Administracyjnym w dniu [...].2006 r. Postępowanie dyscyplinarne, którego wznowienia domagał się skarżący, zakończyło się orzeczeniem dyscyplinarnym z dnia [...].2004 r, które uprawomocniło się z upływem terminu do wniesienia odwołania tj. z dniem [...].2004 r. W rozpatrywanej sprawie, nawet gdyby przyjąć, iż powołane przez skarżącego podstawy wznowienia stanowiły istotne dla sprawy okoliczności, które nie były znane w toku postępowania dyscyplinarnego, to i tak wniosek skarżącego należy uznać za spóźniony, gdyż trzydziestodniowy termin do wniesienia wniosku o wznowienie postępowania należałoby liczyć od dnia dowiedzenia się o swoim stanie zdrowia, przyjmowanych lekach i ich wpływie na zdrowie skarżącego.
Z uwagi na to, że wniosek taki skarżący złożył dopiero w dniu [...].2006 r, a okoliczności podane jako podstawy wznowienia postępowania były już znane w postępowaniu dyscyplinarnym, które toczyło się w 2003 i 2004 roku, należy uznać, że termin do złożenia wniosku o wznowienie postępowania nie został dochowany. Już ta okoliczność jest wystarczająca do wydania postanowienia o odmowie wznowienia postępowania. Zaskarżone postanowienie oraz poprzedzające je postanowienie organu pierwszej instancji zostały zatem wydane zgodnie z prawem.
Skarga nie może być uwzględniona, ponieważ wyniki oceny przeprowadzonego postępowania i stanowisko organów Policji nie dają podstawy do uchylenia zaskarżonego postanowienia, dlatego Sąd działając na podstawie art.151 ww. ustawy - Prawo o postępowaniu.przed. sądami administracyjnymi, skargę oddalił.