Uzasadnienie
Postanowieniem z dnia 8.02 2013 r. ustanowiono dla strony adwokata (k. 29), którego Okręgowa Rada Adwokacką wyznaczyła w osobie mecenas L. B. – W. (k. 48). Wyznaczona adwokat sporządziła i wniosła skargę kasacyjną (k. 42-47), formułując w jej treści m.in. wniosek o "zasądzenie kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu, według norm przepisanych" (k. 43).
Wyznaczona adwokat nie brała w rozprawie przed Naczelnym Sądem Administracyjnym. W jej miejsce Okręgowa Rada Adwokacka w W wyznaczyła bowiem adw. R. A. D. (k. 73 a także protokół rozprawy k. 80).
Naczelny Sąd Administracyjny wyrokiem z dnia 12 marca 2015 r. sygn. akt. I OSK 2171/13 oddalił skargę kasacyjną strony bez orzekania o wynagrodzeniu za pomoc prawną spełnioną na zasadzie prawa pomocy.
Mając na uwadze powyższe zważyć należało co następuje:
Stosownie do treści art. 250 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. 02/153/1270 ze zm.) wyznaczony adwokat otrzymuje wynagrodzenie odpowiednio według zasad określonych w przepisach o opłatach za czynności adwokatów w zakresie ponoszenia kosztów nieopłaconej pomocy prawnej oraz zwrotu niezbędnych i udokumentowanych wydatków.
Zasady te precyzuje rozporządzenie Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu (Dz. U. 02/163/1348 ze zm.).
Wskazując na powyższe podnieść trzeba, że jeśli adwokat wnosi o "zasądzenie kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu, według norm przepisanych" (k. 43), to powinna pamiętać, że zgodnie z jedną z takich norm, przyjętą w §20 powołanego rozporządzenia jej wniosek o przyznanie kosztów nieopłaconej pomocy prawnej powinien zawierać oświadczenie, że opłaty te nie zostały zapłacone w całości lub części. Skoro zaś w realiach rozstrzyganego przypadku adwokat nie złożyła takiego oświadczenia, bo nie ma go w treści jej pisma gdzie sformułowała li tylko osnowę wniosku o przyznanie kosztów nieopłaconej pomocy prawnej to nie istnieje inna możliwość jak tylko konieczność oddalenia jej wniosku.
W szczególności brak jest podstaw, aby wzywać adwokat do uzupełnienia wniosku w trybie art. 49 §1 ppsa w związku z art. 258 §1 i §2 pkt. 8 ppsa. Dyspozycja normy przepisu art. 49 §1 ppsa odnosi się bowiem wyłącznie do sytuacji gdy pismo obarczone jest brakami formalnymi. Zgodnie zaś z poglądem Sądu Najwyższego wyrażonym w uzasadnieniu postanowienia z dnia 14 października 1998r. (sygn. II CKN 687/98 OSNC 1999/3/63), - który zachowuje aktualność na kanwie rozstrzyganego przypadku - oświadczenie to nie stanowi braku formalnego pisma lecz brak w zakresie uzasadnienia wniosku. Będąc nieodzownym elementem uzasadnienia wniosku o przyznanie kosztów stanowi przesłankę do przyjęcia, że praca adwokata nie została wynagrodzona w związku z czym zachodzi podstawa poniesienia kosztów z tego tytułu przez Skarb Państwa na podstawie art. 29 ust. 1 ustawy z dnia 26 maja 1982 r. Prawo o adwokaturze (Dz.U. 82/16/124 ze zm.).
Nie istniała też możliwość wyinterpretowania treści takiego oświadczenia z osnowy wniosku o "zasądzenie kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu, według norm przepisanych". Po pierwsze wniosek pochodzi od profesjonalisty. Po drugie działanie takie prowadziłoby w istocie do niedopuszczalnego nadawania z urzędu składanym pismom treści, których są one pozbawione.
Z tych przyczyn orzeczono jak w sentencji.