Uzasadnienie
W niniejszej sprawie zostały rozpoznane już dwa wnioski Z. Ś. o przyznanie prawa pomocy obejmującego zwolnienie od kosztów sądowych oraz ustanowienie adwokata z urzędu.
Pierwszy w z nich został oddalony najpierw przez referendarza sądowego postanowieniem z dnia 21 czerwca 2013 r., a następnie, po bezskutecznym wezwaniu skarżącego do uzupełnienia wniosku, przez WSA w Krakowie postanowieniem z dnia 24 września 2013 r.
Drugi wniosek skarżącego został oddalony przez referendarza sądowego postanowieniem z dnia 10 stycznia 2014 r., a Z. Ś. nie zaskarżył skutecznie tego orzeczenia.
Rozpoznawany obecnie wniosek skarżącego z dnia 9 lipca 2014 r. został oddalony przez referendarza sądowego postanowieniem z dnia 12 września 2014 r., ponieważ skarżący po raz kolejny nie przedstawił w sposób kompletny swojej sytuacji materialnej. Z treści pisma opatrzonego datą 24 września 2014 r. wynika, że zamiarem Z. Ś. było zaskarżenie postanowienia referendarza sądowego z dnia 12 września 2014 r. Wprawdzie skarżący błędnie nazywa je skargą na "postanowienie SKO", lecz pismo to zawiera sygnaturę niniejszej sprawy, datę postanowienia wydanego przez referendarza, datę doręczenia tego postanowienia oraz zostało wniesione w terminie do złożenia sprzeciwu.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Stosownie do art. 246 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm.), w skrócie "ppsa", przyznanie prawa pomocy osobie fizycznej następuje:
- 1) w zakresie całkowitym - gdy osoba ta wykaże, że nie jest w stanie ponieść jakichkolwiek kosztów postępowania;
- 2) w zakresie częściowym - gdy wykaże, że nie jest w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania, bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny.
Z treści przytoczonego przepisu jednoznacznie wynika, że to osoba ubiegająca się o zwolnienie od kosztów sądowych powinna "wykazać", iż jej sytuacja majątkowa i rodzinna uzasadnia całkowite lub częściowe zwolnienie od kosztów. W tym celu strona zobowiązana jest do przedstawienia wiarygodnych i kompletnych informacji w tym zakresie, sąd zaś dokonuje oceny przedstawionych przez stronę danych. Jeżeli strona ubiegająca się o zwolnienie od kosztów opisuje swoją sytuację majątkową w sposób niewiarygodny lub nie podaje wszystkich istotnych danych, jest to podstawa do odmowy zwolnienia jej od kosztów.
Z przedstawionych wyżej okoliczności wynika, że Z. Ś. w niniejszej sprawie złożył wcześniej dwa wnioski o przyznanie prawa pomocy i wielokrotnie był pouczany o tym, jakie dane powinien podać, by jego wniosek został uwzględniony. Podkreślić trzeba, że skarżący za każdym razem przedstawiał swoją sytuację majątkową w sposób niekompletny. Tak samo postąpił skarżący w przypadku obecnie rozpatrywanego wniosku o przyznanie prawa pomocy, gdyż nie podał koniecznych informacji w samym formularzu urzędowym wniosku, a także nie zawarł ich w sprzeciwie od orzeczenia referendarza.
Skoro zaś skarżący, który niewątpliwie był świadomy, jakie dane powinien podać w uzasadnieniu wniosku o przyznanie prawa pomocy, po raz kolejny składa niekompletny wniosek i dodatkowo nie podaje żadnych istotnych informacji w sprzeciwie od orzeczenia referendarza, Sąd uznał, że skarżący nie wykazał, iż w stosunku do niego zachodzą przesłanki do zwolnienia go od kosztów sądowych w całości ani w części. Dlatego orzeczono jak w sentencji na podstawie art. 260, 243 § 1, 244 § 1, 245, 246 § 1 ppsa.