Uzasadnienie
Pismem z dnia 8 lutego 2016 r. skarżące wystąpiły z wnioskiem o sprostowanie oczywistej omyłki w wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 13 listopada 2015 r., sygn. akt III SA/Kr 616/15 w ten sposób, żeby w punkcie 1 pouczenia wyroku zamiast słów "na powyższe postanowienie", zmieścić słowa "na powyższy wyrok".
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył co następuje.
Zgodnie z art. 156 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270; dalej: "P.p.s.a.") sąd może z urzędu sprostować w wyroku niedokładności, błędy pisarskie albo rachunkowe lub inne oczywiste omyłki.
Jednocześnie zgodnie z treścią art. 6 P.p.s.a. Sąd administracyjny w razie uzasadnionej potrzeby udziela stronom występującym w sprawie bez adwokata, radcy prawnego, doradcy podatkowego lub rzecznika patentowego niezbędnych pouczeń co do czynności procesowych i skutków ich zaniedbań.
W niniejszej sprawie skarżące domagały się sprostowania treści pouczenia wystosowanego do skarżących przy doręczeniu im odpisu wyroku wraz z uzasadnieniem. Pouczenie takie nie podlega sprostowaniu albowiem nie jest częścią wyroku, natomiast podstawą do jego udzielenia jest cyt. wyż. art. 6 P.p.s.a.
Sprostowaniu podlegają jedynie wyroki (na podstawie art. 156 P.p.s.a.), postanowienia i zarządzenia (na podstawie art. 166 i 167 P.p.s.a.). Sprostowaniu mogą ulegać także niedokładności, błędy pisarskie albo rachunkowe lub inne oczywiste omyłki popełnione w uzasadnieniu wyroku (por. postanowienie SN z dnia 15 kwietnia 1982 r., I PZ 7/82, OSNC 1982, nr 10, poz. 155).
Natomiast jeżeli na skutek błędnych pouczeń sądu administracyjnego strona uchybi terminowi do złożenia środka odwoławczego, to jest uprawniona do wystąpienia z wnioskiem o przywrócenie terminu do dokonania tej czynności procesowej, co pozwoli na uniknięcie negatywnych konsekwencji uchybień powstałych bez winy strony (por. NSA z dnia 5 czerwca 2012 r., sygn. akt II OZ 474/12).
W konsekwencji, mając na uwadze fakt, że ani w ww. wyroku, ani w jego uzasadnieniu nie wystąpiły żadne oczywiste omyłki, Sąd nie znalazł podstaw do uwzględnia wniosku skarżących, w związku z czym orzeczono jak w sentencji postanowienia, na podstawie art. 156 P.p.s.a.