Uzasadnienie
Skarżący w złożonym na urzędowym formularzu "PPF" wniosku o przyznanie prawa pomocy domagał się zwolnienia od kosztów sądowych i ustanowienia adwokata. Oświadczył, że nie zatrudnia i nie pozostaje w innym stosunku prawnym z jakimkolwiek kwalifikowanym pełnomocnikiem.
Objaśniając swoją sytuację rodzinną podał, że nie pozostaje z kimkolwiek we wspólnym gospodarstwie domowym.
Określając swój majątek uwidocznił, że nie posiada nieruchomości, zasobów pieniężnych ani przedmiotów wartościowych.
Swoje miesięczne dochody skarżący oszacował na kwotę 503,20 zł netto otrzymywanej renty inwalidzkiej.
Uzasadniając swoje starania zaakcentował, że jest bezdomnym inwalidą na rencie. Z uwagi na stan zdrowia jest pod stałą opieką lekarską w specjalistycznych przychodniach. Do wniosku dołączył kopię zaświadczenia ZUS potwierdzającą wysokość wypłacanego świadczenia oraz kopię zaświadczenia lekarskiego potwierdzającą fakt pozostawania przezeń w stałym leczeniu ogólnym i specjalistycznym.
Mając na uwadze powyższe zważyć należało co następuje:
Zgodnie z art. 252 w związku z art. 246 §1 pkt. 1 ppsa osoba fizyczna może domagać się przyznania prawa pomocy w zakresie całkowitym obejmującym zwolnienie od kosztów sądowych i ustanowienie m.in. adwokata (art. 245 §2 ppsa) o ile wraz z wnioskiem (art. 243 ppsa) złoży oświadczenie, że nie jest w stanie ponieść jakichkolwiek kosztów postępowania. Oświadczenie takie stopniowane jest przekonaniem sądu, że strona podnoszone przez siebie okoliczności "wykazała" czyli, że zostały one przedstawione w sposób przekonywujący.
W realiach niniejszej sprawy skarżący złożył oświadczenie o jakim mowa w art. 252 ppsa przedkładając dla wykazania wysokości swoich dochodów i stanu zdrowia kopie odpowiednich dokumentów źródłowych, które ocenić należy jako obiektywnie świadectwo zawartych w nich informacji i danych. W konsekwencji wniosek strony nadaje się do rozpoznania. Sytuacja skarżącego nie należy do łatwych. Tak bowiem należy postrzegać osobę samotnie gospodarującą, bez majątku, z dochodem którego wysokość odbiega od przeciętnych zarobków w gospodarce, borykającą się z problemami zdrowotnymi. Z zasad doświadczenia życiowego wynika, że środki jakie skarżący ma do dyspozycji wystarczają na opędzenie najbardziej podstawowych potrzeb życia codziennego.
Mając więc na uwadze powyższe udzielono skarżącemu zgodnie z wnioskiem pomocy o którym to prawie traktują przepisy oddziału 2 rozdziału III działu V ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi orzekając jak w sentencji na podstawie art. 246 §1 pkt. 1 ppsa w związku z art. 245 §2 ppsa.