Uzasadnienie
Postanowieniem z dnia 7 grudnia 2011 r., sygn. akt III SA/Kr 84/11, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie pozostawił bez rozpatrzenia skargę A w K na rozstrzygnięcie Urzędu Marszałkowskiego Województwa z dnia 29 listopada 2012 r. nr [...] w przedmiocie negatywnego rozpatrzenia odwołania.
W uzasadnieniu tego postanowienia sąd wskazał, że skarga złożona przez A w K jest niekompletna, bowiem brakuje dokumentacji w postaci wniosku o dofinansowanie, a to z kolei wypełnia dyspozycję art. 30 c ust. 5 pkt 2 ustawy z dnia 6 grudnia 2006 r. o zasadach prowadzenia polityki rozwoju (tekst jednolity, Dz. U. z 2009 r., Nr 84, poz. 712 ze zm.).
Skarga kasacyjna wniesiona od powyższego postanowienia została pozostawiona bez rozpatrzenia postanowieniem Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 27 marca 2012 r., sygn. akt II GSK 123/12.
Pismem z dnia 29 maja 2012 r. A w K wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie skargę o wznowienie postępowania wskazując jako podstawę art. 273 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity, Dz. U. z 2012 r. Nr 0, poz. 270, zwanej dalej w skrócie - p.p.s.a.). Strona skarżąca podniosła, że sąd mógł przeprowadzić uzupełniające postępowanie dowodowe z dokumentów zgodnie z art. 106 § 3 p.p.s.a. Ponadto stosując zasadę koncentracji materiału dowodowego sąd mógł nałożyć na strony obowiązek przedstawienia od razu wszystkich znanych faktów i dowodów pod rygorem utraty prawa ich późniejszego powoływania. Strona skarżąca wskazała na regulacje art. 7 i 91 § 3 p.p.s.a. Podniosła także, że zgodnie z ustawą z dnia 25 marca 2011 r. o ograniczeniu barier administracyjnych dla obywateli i przedsiębiorców (Dz. U. z 2011 r. Nr 106, poz. 622 ze zm.), organ administracji nie może żądać zaświadczenia ani oświadczenia na potwierdzenie faktów lub stanu prawnego jeżeli są one znane organowi z urzędu, lub możliwe do ustalenia przez organ.
Strona skarżąca zwróciła także uwagę, że zgodnie z zasadą prekluzji podniosła o braku oryginałów wniosku, a zatem sąd mógł pozyskać dowód na mocy powołanych przepisów prawa, bowiem brak jest praktyki z obszaru stosowania ustawy z 29 stycznia 2004 r. Prawo zamówień publicznych (tekst jednolity, Dz. U. z 2010 r. Nr 113, poz. 759 ze zm.) w Wojewódzkim Urzędzie Pracy do gromadzenia dowodów dla Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego czy też Naczelnego Sądu Administracyjnego. Tym niemniej dowody zostały pozyskane staraniem strony skarżącej w dniu 24 kwietnia 2012 r. poprzez złożenie wniosku o udostępnienie informacji publicznej. Tym samym zaistniała okoliczność do wniesienia skargi o wznowienie postępowania.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje.
Stosownie do treści art. 270 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity, Dz. U. z 2012 r. Nr 0, poz. 270, zwanej dalej w skrócie - p.p.s.a.), zwanej dalej p.p.s.a., w przypadkach przewidzianych w dziale VII powoływanej ustawy można żądać wznowienia postępowania, które zostało zakończone prawomocnym orzeczeniem. Wznowienie postępowania jest nadzwyczajnym środkiem prawnym, który może być zastosowany wyłącznie z powodów ściśle określonych w ustawie.
Stosownie do art. 279 p.p.s.a skarga o wznowienie postępowania powinna zawierać między innymi podstawę wznowienia i jej uzasadnienie oraz okoliczności stwierdzające zachowanie terminu do wniesienia skargi.
Na podstawie art. 280 § 1 p.p.s.a. sąd bada na posiedzeniu niejawnym, czy skarga jest wniesiona w terminie i czy opiera się na ustawowej podstawie wznowienia. W braku jednego z tych wymagań sąd skargę o wznowienie postępowania odrzuca, a w przeciwnym razie wyznacza rozprawę.
Zgodnie z art. 277 p.p.s.a. skargę o wznowienie postępowania wnosi się w terminie trzymiesięcznym. Termin ten liczy się od dnia, w którym strona dowiedziała się o podstawie wznowienia, a gdy podstawą jest pozbawienie możności działania lub brak należytej reprezentacji - od dnia, w którym o orzeczeniu dowiedziała się strona, jej organ lub jej przedstawiciel ustawowy. Rozpoznając skargę o wznowienie postępowania sądowoadministracyjnego Sąd w pierwszej kolejności bada zatem czy skarga została wniesiona z zachowaniem terminu oraz czy rzeczywiście opiera się na ustawowej podstawie (art. 280 i art. 281 p.p.s.a.).
Przesłanki uzasadniającymi wznowienie postępowania zamieszczone są w przepisach artykułów: 271, 272. oraz 273 p.p.s.a. i są nimi powody skutkujące nieważnością postępowania, tj. jeżeli w składzie sądu uczestniczyła osoba nieuprawniona albo jeżeli orzekał sędzia wyłączony z mocy ustawy, a strona przed uprawomocnieniem się orzeczenia nie mogła domagać się wyłączenia (art. 271 pkt 1) oraz - jeżeli strona nie miała zdolności sądowej lub procesowej albo nie była należycie reprezentowana lub jeżeli wskutek naruszenia przepisów prawa była pozbawiona możności działania; nie można jednak żądać wznowienia, jeżeli przed uprawomocnieniem się orzeczenia niemożność działania ustała lub brak reprezentacji był podniesiony w drodze zarzutu albo strona potwierdziła dokonane czynności procesowe (271 pkt 2). Przyczyną wznowienia postępowania jest także przypadek gdy Trybunał Konstytucyjny orzekł o niezgodności aktu normatywnego z Konstytucją, umową międzynarodową lub z ustawą, na podstawie którego zostało wydane orzeczenie (art. 272 §1).
Wznowienia postępowania można żądać także a tej podstawie, że orzeczenie zostało oparte na dokumencie podrobionym lub przerobionym albo na skazującym wyroku karnym, następnie uchylonym (art. 273 § 1 pkt 1) bądź też orzeczenie zostało uzyskane za pomocą przestępstwa (art. 273 § 1 pkt 2), a ponadto, w razie późniejszego wykrycia takich okoliczności faktycznych lub środków dowodowych, które mogłyby mieć wpływ na wynik sprawy, a z których strona nie mogła skorzystać w poprzednim postępowaniu (art. 273 § 2) oraz w razie późniejszego wykrycia prawomocnego orzeczenia dotyczącego tej samej sprawy (art. 273 § 3).
W rozpoznawanej sprawie okoliczności, na które wskazuje strona skarżąca nie są tymi, o których mowa w art. 273 § 2 p.p.s.a., na których podstawie można żądać wznowienia postępowania zakończonego prawomocnym postanowieniem.
Nie można bowiem uznać, że przedłożenie sądowi na obecnym etapie postępowania wniosku o dofinansowanie projektu wypełnia dyspozycję art. 273 § 2 p.p.s.a., a zatem, iż stanowi środek dowodowy, z którego strona nie mogła skorzystać w poprzednim postępowaniu. Podkreślić należy, że to właśnie strona skarżąca była projektodawcą wniosku, a zatem zgromadzenie kompletnej dokumentacji obejmującej m.in. wniosek o dofinansowanie wraz z informacją w przedmiocie oceny projektu, kopiami wniesionych środków odwoławczych oraz informacją o wynikach procedury odwoławczej, nie powinno stanowić trudności, bowiem dokumenty te powinny znajdować się w posiadaniu strony skarżącej. Strona, która otrzymuje pochodzące od organu informacje o wynikach poszczególnych etapów procedur ocennych, powinna także posiadać swoje egzemplarze wniesionych środków odwoławczych, a także kopie załączników dołączonych do wniosku oraz swój egzemplarz wniosku.
Brak posiadania tych dokumentów przez stronę skarżącą jest tylko wynikiem jej działania z nienależytą starannością, a więc brakiem takiego działania, które powinna podejmować strona dbająca w sposób właściwy o swoje interesy. Przedłożenie wniosku obecnie nie sanuje również braków samej skargi, która powinna zawierać komplet dokumentów, zgodnie z treścią art. 30c ust. 2 ustawy z dnia 6 grudnia 2006 r. o zasadach prowadzenia polityki rozwoju (tekst jednolity, Dz. U. z 2009 r., Nr 84, poz. 712 ze zm.).
Mając powyższe na uwadze Sąd stwierdził, że skarga A w K nie została oparta na ustawowej podstawie wznowienia.
W związku z powyższym, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie na podstawie art. 281 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity, Dz. U. z 2012 r. Nr 0, poz. 270) odrzucił skargę o wznowienie postępowania sądowego.