Uzasadnienie
Ustanowiony dla strony skarżącej adwokat z urzędu (k. 134 i n.) wyznaczony przez ORA w osobie mecenasa A. Ż. (zarządzenie Dziekana k. 151) w złożonych kolejno po sobie dnia 14 grudnia 2011 r. piśmie zatytułowanym "Zażalenie pełnomocnika skarżącego na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 7.XII.2011 r. sygn. akt III SA/Kr 84/11, ogłoszone na rozprawie w dniu 7.XII.2011 r. w części gdzie pozostawiono skargę bez rozpoznania" (k. 182) oraz w dniu 13 stycznia 2012 r. piśmie zatytułowanym "SKARGA KASACYJNA od postanowienia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 7.XII.2011 r. sygn. akt III SA/Kr 84/11, ogłoszonego na rozprawie w dniu 7.XII.2011 r. w części gdzie pozostawiono skargę bez rozpoznania" (k. 188) wniósł m.in. o zasądzenie na swoją rzecz kosztów nieopłaconej pomocy prawnej za postępowanie odwoławcze, oświadczając że opłaty z tytułu honorarium w ogóle nie zostały uiszczone przez stronę skarżącą.
Naczelny Sąd Administracyjny odrzucając zażalenie (vide: postanowienie z dnia 27 marca 2012 r. sygn. akt II GZ 15/12 k. 207) i pozostawiając skargę kasacyjną bez rozpoznania (vide: postanowienie z dnia 27 marca 2012 r. sygn. akt. II GSK 123/12 k. 213) nie orzekł o przyznaniu adwokatowi wynagrodzenia za zastępstwo prawne wykonane na zasadzie prawa pomocy oraz zwrocie niezbędnych, udokumentowanych wydatków.
Jednocześnie w postanowieniu o odrzuceniu zażalenia Naczelny Sąd Administracyjny wskazał, że w niniejszej sprawie środkiem prawnym mającym na celu prowadzić do kontroli instancyjnej rozstrzygnięcia Sądu I instancji nie jest zażalenie, a skarga kasacyjna co wynika z przepisów ustawy z dnia 6 grudnia 2006 r. o zasadach prowadzenia polityki rozwoju (t.j. Dz.U. z 2009 r. Nr 84, poz. 712 ze zm.). Natomiast w postanowieniu o pozostawieniu skargi kasacyjnej bez rozpoznania Naczelny Sąd Administracyjny podniósł, że skoro w niniejszej sprawie pełnomocnik strony skarżącej niezgodnie z przepisami cytowanej ustawy złożył skargę kasacyjną za pośrednictwem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie skutkiem czego skarga kasacyjna wpłynęła do Naczelnego Sądu Administracyjnego po upływie ustawowego 14 dniowego terminu do jej wniesienia, to taką skargę kasacyjną należało pozostawić bez rozpatrzenia na posiedzeniu niejawnym.
Mając na uwadze powyższe zważyć należało, co następuje:
Stosownie do treści art. 250 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. 02/153/1270 ze zm.) wyznaczony adwokat otrzymuje wynagrodzenie odpowiednio według zasad określonych w przepisach o opłatach za czynności adwokatów w zakresie ponoszenia kosztów nieopłaconej pomocy prawnej oraz zwrotu niezbędnych i udokumentowanych wydatków.
Zasady te precyzuje rozporządzenie Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu (Dz. U. 02/163/1348 ze zm.) określając czynności, stawki minimalne i szczegółowe zasady ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej, udzielnej przez adwokata ustanowionego z urzędu (§1 rozp.)
Zgodnie z rozwiązaniami przyjętymi w §20 powołanego rozporządzenia wniosek o przyznanie kosztów nieopłaconej pomocy prawnej powinien zawierać oświadczenie, że opłaty te nie zostały zapłacone w całości lub części. W realiach rozstrzyganego przypadku można uznać, że zostało ono złożone przez adwokata.
Nie oznacza to jednak automatycznie, że zachodzą podstawy do przyznania wyznaczonemu adwokatowi jakiegokolwiek wynagrodzenia.
Po pierwsze, brak jest podstaw do przyznania adwokatowi wynagrodzenia w oparciu o przepis §18 ust. 1 pkt. 2 lit. d) cytowanego rozporządzenia. Skoro bowiem w niniejszej sprawie środkiem prawnym mającym na celu prowadzić do kontroli instancyjnej rozstrzygnięcia Sądu I instancji jest skarga kasacyjna a nie zażalenie, to trudno wywodzić by adwokat mógł rościć o przyznanie wynagrodzenia za czynności w jakimkolwiek postępowaniu zażaleniowym.
Po drugie, nie można tracić z pola widzenia, że przepis §18 ust. 1 pkt. 2 lit. b) powołanego rozporządzenia przewiduje możliwość przyznania adwokatowi wynagrodzenia za "sporządzenie i wniesienie skargi kasacyjnej". W realiach niniejszej sprawy wyznaczony adwokat skargę kasacyjną co prawda sporządził ale jej nie wniósł. Przez "wniesienie" skargi kasacyjnej należy bowiem rozumieć skuteczne nadanie jej biegu a nie złożenie pisma procesowego w sądzie. Skoro zaś z uzasadnienia postanowienia Naczelnego Sądu Administracyjnego wynika wprost, że adwokat niezgodnie z przepisami ustawy z dnia 6 grudnia 2006 r. o zasadach prowadzenia polityki rozwoju skargę kasacyjną złożył za pośrednictwem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie w efekcie czego wpłynęła ona do Naczelnego Sądu Administracyjnego po upływie ustawowego 14 dniowego terminu do jej wniesienia i w konsekwencji należało pozostawić ją bez rozpatrzenia na posiedzeniu niejawnym, to trudno wywodzić, aby sporządzona skarga kasacyjna została przez adwokata "wniesiona". Wniesienie skargi kasacyjnej wiązałoby się bowiem, z wywołaniem skutku procesowego polegającego na zainicjowaniu kontroli instancyjnej orzeczenia Sądu I instancji.
Kończąc przypomnieć wreszcie trzeba, że zgodnie z poglądem Naczelnego Sądu Administracyjnego wyrażonym w postanowieniu z dnia 16 czerwca 2010 r. sygn. akt II FZ 143/10 "pomoc prawna świadczona w sposób sprzeczny z zasadami profesjonalizmu nie stanowi podstawy do przyznania wynagrodzenia".
Mając na uwadze powyższe orzeczono jak w sentencji.