Uzasadnienie
W dniu 18 kwietnia 2006 roku G. G., kierując w P. samochodem marki Fiat 126p, nieumyślnie spowodował wypadek drogowy, w którym osoba jadąca rowerem doznała uszkodzeń ciała. Wyrokiem z dnia 24 listopada 2006 roku, Sąd Rejonowy w P. uznał G. G. winnym popełnienia czynu wyczerpującego dyspozycję art. 177 § 1 Kodeksu karnego i warunkowo umorzył postępowanie karne na okres dwóch lat.
Decyzją z dnia [...], Komendant Powiatowy Policji w P., na podstawie art. 124 ust. 1 pkt 3 ustawy z dnia 20 czerwca 1997 roku Prawo o ruchu drogowym (Dz. U. z 2005r., Nr 108, poz. 908 ze zm.) oraz § 2 ust. 1 rozporządzenia Ministra Zdrowia z dnia 1 kwietnia 2005 roku w sprawie badań psychologicznych kierowców i osób ubiegających się o uprawnienia do kierowania pojazdami oraz wykonujących pracę na stanowisku kierowcy (Dz. U. Nr 69, poz. 622) skierował G. G. na badania psychologiczne.
Od powyższej decyzji, w dniu 21 lutego 2007 roku, G. G. wniósł odwołanie, w którym wskazał, iż wyrok Sądu Rejonowego w P. nie był skazujący, a wobec tego skierowanie na badanie psychologiczne jest niezasadne. Dodał, że jest osobą bezrobotną i nie stać go na opłacenie badań lekarskich.
Zawiadomieniem z dnia 28 lutego 2007 roku Starosta [...] poinformował skarżącego o wszczęciu z urzędu postępowania administracyjnego w sprawie cofnięcia uprawnień do kierowania pojazdami ze względu na niepoddanie się badaniu psychologicznemu.
W piśmie z dnia 13 marca 2007 roku skierowanym do Starosty [...], G. G. zawarł wniosek o zawieszenie postępowania w sprawie cofnięcia uprawnień do kierowania pojazdami do czasu rozpoznania odwołania wniesionego od decyzji Komendanta Powiatowego Policji w P. w przedmiocie skierowania na badania psychologiczne.
Postanowieniem z dnia 13 marca 2007 roku Starosta [...], na podstawie art. 97 §1 pkt 4 k.p.a., zawiesił postępowanie w sprawie cofnięcia G.G. prawa jazdy kategorii B do czasu zajęcia stanowiska przez Komendanta Wojewódzkiego Policji w przedmiocie skierowania skarżącego na badania psychologiczne.
Decyzją z dnia [...] Komendant Wojewódzki Policji w Ł., po rozpoznaniu odwołania od decyzji Komendanta Powiatowego Policji w P. z dnia [...], uchylił zaskarżoną decyzję w całości i przekazał sprawę do ponownego rozpoznania organowi I instancji.
W wyniku ponownego rozpatrzenia sprawy, decyzją z dnia 14 maja 2007 roku Komendant Powiatowy Policji w P., na podstawie art. 124 ust. 1 pkt 3 ustawy z dnia 20 czerwca 1997 roku – Prawo o ruchu drogowym (Dz. U. z 2005 roku Nr 108, poz. 908 ze zm.) orzekł o skierowaniu G. G. na badania psychologiczne.
W dniu 4 czerwca 2007 roku G. G. odwołał się od powyższej decyzji. Podniósł po raz kolejny, że wyrok Sądu Rejonowego w Pabianicach nie był skazujący, a wobec tego skierowanie na badania psychologiczne jest niezasadne. Dodał, że jest osobą bezrobotną i nie stać go na opłacenie badań.
Decyzją z dnia [...] Komendant Wojewódzki Policji w Ł. utrzymał w mocy decyzję Komendanta Powiatowego Policji w P. o skierowaniu skarżącego na badania psychologiczne w trybie art. 124 ust. 1 pkt 3 ustawy Prawo o ruchu drogowym. W uzasadnieniu podał, że okoliczności spowodowania wypadku przez G. G., jak też wina sprawcy nie budzą wątpliwości. Skarżący nieumyślnie naruszył zasady bezpieczeństwa drogowego w ruchu lądowym w ten sposób, że kierując swoim samochodem nie zachował bezpiecznego odstępu bocznego od wyprzedzanego rowerzysty, w wyniku czego spowodował u kierującego rowerem uszkodzenie ciała. Komendant zaznaczył jednocześnie, iż przepisy nie przewidują uznaniowości organu co do decyzji o skierowaniu na badania psychologiczne, a zatem argumenty podnoszone przez G. G. w odwołaniu od decyzji organu I instancji nie mogą mieć wpływu na treść rozstrzygnięcia.
Postanowieniem z dnia [...] Starosta [...], działając na podstawie art. 97 § 1 pkt 2 k.p.a., podjął z urzędu postępowanie zawieszone postanowieniem z dnia [...] w sprawie cofnięcia G. G. prawa jazdy kategorii B nr [...] wydanego w dniu [...] przez Starostwo Powiatowe w P. Na powyższe postanowienie, w dniu 28 sierpnia 2007 roku, G. G. wniósł zażalenie, w którym opisując dotychczasowy przebieg postępowania, poprosił o uchylenie zaskarżonego postanowienia z uwagi na jego przedwczesność. Podniósł, iż na decyzję Komendanta Wojewódzkiego Policji w Ł. z dnia [...] o skierowaniu na badania psychologiczne została wniesiona skarga skierowana do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi i sprawa jest jeszcze nierozpoznana.
Postanowieniem z dnia [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Ł. utrzymało zaskarżone postanowienie w mocy. W uzasadnieniu organ odwoławczy wskazał, iż w niniejszej sprawie bezsporne jest, że postanowieniem z dnia [...] Starosta [...], działając na podstawie art. 97 § 1 pkt 4 k.p.a. zawiesił postępowanie w sprawie cofnięcia G. G. uprawnień do kierowania pojazdami silnikowymi w zakresie kategorii B. Odwołując się do treści art. art. 97 § 1 pkt 4 k.p.a., stanowiącego podstawę prawną zaskarżonego rozstrzygnięcia, Samorządowe Kolegium Odwoławcze podniosło, że zagadnieniem wstępnym w rozumieniu powołanego przepisu mogą być wyłącznie kwestie (zagadnienia) prawne, które albo ujawniły się w toku postępowania i dotyczą istotnej dla sprawy przesłanki decyzji, albo gdy z przepisów prawa materialnego wynika wprost konieczność rozstrzygnięcia danej kwestii prawnej. Skoro natomiast w rozpoznawanej sprawie przesłanką uzasadniającą zawieszenie postępowania było toczące się postępowanie odwoławcze w przedmiocie skierowania przez Komendanta Powiatowego Policji w P. na badania psychologiczne to tym samym zakończenie postępowania w tym przedmiocie obligowało organ do podjęcia zawieszonego postępowania.
Decyzja Komendanta Wojewódzkiego Policji w Ł. z dnia [...] utrzymująca w mocy decyzję Komendanta Powiatowego Policji w P. z dnia [...] o skierowaniu na badanie psychologiczne jest decyzją ostateczną, podlegającą wykonaniu, na którą stosownie do treści zawartego w decyzji pouczenia można wnieść skargę do sądu administracyjnego. Wniesienie zaś skargi na decyzję ostateczną, w myśl art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) nie wstrzymuje wykonania tej decyzji. Nie ma zatem, w ocenie Kolegium, przeszkód, aby postępowanie w przedmiocie cofnięcia G. G. uprawnień do kierowania pojazdami silnikowymi w zakresie kategorii B, zostało podjęte i zakończone wydaniem merytorycznej decyzji.
W skardze skierowanej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi skarżący przedstawiając ponownie cały dotychczasowy przebieg postępowania administracyjnego, wniósł o wnikliwe rozpoznanie niniejszej sprawy.
W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Ł. podtrzymując stanowisko przedstawione w uzasadnieniu zaskarżonego rozstrzygnięcia, wniosło o oddalenie skargi.
Na rozprawie w dniu 12 marca 2008r., pełnomocnik skarżącego złożył do akt sprawy kopię decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...]., która uchyliła w całości decyzję Starosty [...] z dnia [...]. o cofnięciu G. G. uprawnień do kierowania pojazdami silnikowymi oraz umorzyła postępowanie pierwszej instancji. Z uzasadnienia tej decyzji wynika, iż G. G. poddał się badaniom psychologicznym w dniu 29 października 2007r. i wynik tego badania został przedstawiony w organie I instancji, co spowodowało, że ustała przyczyna prowadzenia postępowania w przedmiocie cofnięcia skarżącemu uprawnień do kierowania pojazdami.
Wojewódzki Sąd Administracyjny, zważył co następuje
Skarga nie zasługuje na uwzględnienie.
Zgodnie z dyspozycją art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 roku - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem.
Stosownie zaś do treści art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie.
Natomiast w myśl zaś art. 145 § 1 powołanej ustawy, sąd uwzględniając skargę na decyzję lub postanowienie:
1/ uchyla decyzję lub postanowienie w całości lub w części jeżeli stwierdzi:
a/ naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy;
b/ naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego;
c/ inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy;
2/ stwierdza nieważność decyzji lub postanowienia w całości lub w części, jeżeli zachodzą przyczyny określone w art.156 kodeksu postępowania administracyjnego lub w innych przepisach;
3/ stwierdza wydanie decyzji lub postanowienia z naruszeniem prawa, jeżeli zachodzą przyczyny określone w kodeksie postępowania administracyjnego lub innych przepisach.
Z wymienionych przepisów wynika, iż Sąd bada legalność zaskarżonego rozstrzygnięcia, czy jest ono zgodne z prawem materialnym, określającym prawa i obowiązki stron oraz z prawem procesowym, regulującym postępowanie przed organami administracji publicznej według stanu faktycznego i prawnego obowiązującego w dacie wydania tego aktu.
Badając legalność zaskarżonego w niniejszej sprawie postanowienia Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Ł. z dnia [...], utrzymującego w mocy postanowienie Starosty [...] z dnia [...] w przedmiocie podjęcia z urzędu postępowania w sprawie cofnięcia uprawnień do kierowania pojazdami ze względu na niepoddanie się badaniu psychologicznemu, Sąd nie stwierdził naruszenia przez organy administracji przepisów prawa materialnego bądź procesowego w stopniu uzasadniającym ich uchylenie.
Podstawę prawną zaskarżonego rozstrzygnięcia stanowi przepis art. 97 § 1 pkt 2 k.p.a., w myśl którego w sytuacji, gdy ustąpiły przyczyny uzasadniające zawieszenie postępowania, organ administracji podejmie postępowanie z urzędu lub na żądanie strony.
W niniejszej sprawie, jak wynika z akt sądowych, postanowieniem z dnia [...] Starosta [...], działając na podstawie art. 97 §1 pkt 4 k.p.a., zawiesił postępowanie w sprawie cofnięcia skarżącemu – G. G. uprawnień do kierowania pojazdami w zakresie kategorii B do czasu rozstrzygnięcia odwołania wniesionego od decyzji Komendanta Powiatowego Policji w P. z dnia [...] o skierowaniu na badania psychologiczne.
Ostateczną decyzją z dnia [...] Komendant Wojewódzki Policji w Ł. orzekł o utrzymaniu w mocy rozstrzygnięcia organu I instancji o skierowaniu skarżącego na badania psychologiczne.
Postanowieniem z dnia [...] Starosta [...], z uwagi na ustanie przyczyny zawieszenia, na podstawie art. 97 § 1 pkt 2 k.p.a., podjął zatem z urzędu postępowanie w sprawie cofnięcia G. G. uprawnień do kierowania pojazdami.
W sytuacji zawieszenia postępowania ze względu na zagadnienie wstępne, o którym mowa w art. 97 § 1 pkt 4 k.p.a., przyczyna uzasadniająca zawieszenie postępowania ustępuje w chwili, gdy rozstrzygnięcie zagadnienia wstępnego przez inny organ lub sąd uzyskuje charakter trwały. Podstawowe znaczenie dla takiego ustalenia mają przepisy regulujące określony rodzaj postępowań, w którym rozstrzygane jest zagadnienie wstępne (dla postępowania tego jest to zwykle zagadnienie główne). Przepisy te określają formę rozstrzygnięcia zagadnienia: wyrok, postanowienie, inne orzeczenie, decyzja administracyjna lub inna forma działania organu lub sądu i zasadniczo na jej oznaczenie, mowa jest w nich o prawomocności rozstrzygnięcia, jego ostateczności, skuteczności (por. G.Łaszczyca, Cz.Matysz, A.Matan; Kodeks postępowania administracyjnego, Komentarz. Tom I i II, Zakamycze 2005).
Zagadnieniem wstępnym w rozumieniu powołanego przepisu mogą być natomiast wyłącznie kwestie (zagadnienia) prawne, które albo ujawniły się w toku postępowania i dotyczą istotnej dla sprawy przesłanki decyzji, albo gdy z przepisów prawa materialnego wynika wprost konieczność rozstrzygnięcia danej kwestii prawnej. Obowiązek wyjaśnienia sprawy pod względem faktycznym i prawnym należy do organu administracji publicznej prowadzącego postępowanie.
Przenosząc powyższe uwagi na grunt rozpatrywanej sprawy należy stwierdzić, iż skoro przesłanką uzasadniającą zawieszenie postępowania było toczące się postępowanie odwoławcze w sprawie skierowania skarżącego decyzją Komendanta Powiatowego Policji w P. z dnia [...] na badania psychologiczne, to zakończenie tego postępowania ostateczną decyzją Komendanta Wojewódzkiego Policji w Ł. z dnia [...] obligowało organ administracji publicznej do podjęcia zawieszonego postępowania.
Bezspornym w niniejszej sprawie jest, że postępowanie w sprawie skierowania skarżącego – G. G. na badania psychologiczne, zostało zakończone ostateczną decyzją właściwego organu odwoławczego, co oznacza, że zarzuty podniesione przez skarżącego, a dotyczące niezakończenia tego postępowania z uwagi na zaskarżenie do sądu decyzji Komendanta Wojewódzkiego Policji w Ł. z dnia [...] o skierowaniu na badania psychologiczne, są niezasadne. W przypadku bowiem zawieszenia postępowania ze względu na zagadnienie wstępne, jakim w niniejszej sprawie było zakończenie postępowania odwoławczego w przedmiocie skierowania skarżącego decyzją Komendanta Powiatowego Policji w P. z dnia [...] na badania psychologiczne, przyczyna uzasadniająca zawieszenie postępowania ustąpiła w chwili, gdy rozstrzygnięcie zagadnienia wstępnego przez inny organ lub sąd uzyskało charakter trwały (ostateczny). Walor ostateczności w niniejszej sprawie ma natomiast decyzja Komendanta Wojewódzkiego Policji w Ł. z dnia [...] o skierowaniu na badania psychologiczne, od której uzależniony był wynik postępowania w przedmiocie cofnięcia uprawnień do kierowania pojazdami.
Wniesienie skargi do sądu administracyjnego nie powoduje, iż decyzja organu II instancji przestaje być decyzją ostateczną w rozumieniu art. 16 k.p.a. Zaskarżona do sądu decyzja Komendanta Wojewódzkiego Policji nadal wywołuje skutki prawne i podlega wykonaniu – art. 61 § 1 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.
Ponadto, jak wiadomo Sądowi z urzędu, wyrokiem wydanym w sprawie o sygn. akt III SA/Łd 636/07 z dnia 7 lutego 2008r., Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi oddalił skargę G. G. na decyzję Komendanta Wojewódzkiego Policji z dnia [...]. w przedmiocie skierowania na badania psychologiczne. Powyższe oznacza, iż w chwili obecnej nawet ewentualne uwzględnienie zarzutów skargi i uchylenie postanowienia w przedmiocie podjęcia zawieszonego postępowania w sprawie cofnięcia skarżącemu uprawnień do kierowania pojazdami mechanicznymi, skutkowałoby koniecznością wydania przez organ, w toku ponownego rozpoznania sprawy, rozstrzygnięcia identycznego w swej treści z zaskarżonym postanowieniem.
W tym stanie rzeczy, z uwagi na fakt, że zaskarżone postanowienie oraz poprzedzające je postanowienie organu I instancji nie narusza prawa, a przytoczona argumentacja organu odwoławczego w pełni zasługuje na akceptację, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Sąd orzekł jak w sentencji.
a.ł.