Uzasadnienie
III SA/Łd 831/12
Powiat P. wniósł skargę na decyzję Zarządu Województwa [...] z dnia [...] (znak [...]) w przedmiocie określenia kwoty przypadającej do zwrotu wraz z odsetkami jako środki przeznaczone na realizację programów finansowanych z udziałem środków europejskich wykorzystanych z naruszeniem procedur w związku z realizacją projektu "Rozbudowa systemu informatycznego w SPZOZ w P.".
Następnie strona w toku postępowania sądowego wniosła o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. W uzasadnieniu wniosku wskazano, iż wykonanie zaskarżonej decyzji przed rozstrzygnięciem grozi niebezpieczeństwem wyrządzenia znacznej szkody oraz trudnych do odwrócenia skutków. Podniosła, iż w przypadku gdyby doszło do egzekucji należności wynikającej z decyzji, do czasu prawomocnego rozstrzygnięcia skargi, mogłoby to spowodować brak możliwości spłaty zobowiązań, które zostały przejęte po zlikwidowanym Samodzielnym Publicznym Zakładzie Opieki Zdrowotnej w P. oraz realizację bieżącej działalności, do których Powiat zobligowany jest z mocy prawa, w tym zadań zleconych z zakresu administracji rządowej. Powiat wskazał również ogólnie na swoją trudną sytuację.
Jak wynika z akt sprawy, wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu Powiat P. skierował równocześnie do Zarządu Województwa [...], jak i do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi. Zarząd Województwa [...], wskazując na treść art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tj. Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), przekazał kierowany do niego wniosek do Sądu. W piśmie przekazującym wniosek Zarząd Województwa poinformował jednocześnie, że należność objęta zaskarżoną decyzją była przedmiotem postępowania egzekucyjnego prowadzonego przez Naczelnika Urzędu Skarbowego w P. i w efekcie należność ta została wyegzekwowana.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi zważył, co następuje
Zgodnie z treścią art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tj. Dz. U. z 2012 r., poz. 270) [dalej: ustawa p.p.s.a.], wniesienie skargi do sądu administracyjnego nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. A co do zasady zatem, przyznanie stronie skarżącej ochrony tymczasowej w postępowaniu sądowoadministracyjnym, stanowi odstępstwo od ogólnej reguły niezwłocznego wykonywania aktu lub czynności organu.
Stosownie do przepisu art. 61 § 3 ustawy p.p.s.a., po przekazaniu sądowi skargi sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, o których mowa w § 1, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków (...). Odmowa wstrzymania wykonania aktu lub czynności przez organ nie pozbawia skarżącego prawa złożenia wniosku do sądu.
Z przytoczonej regulacji prawnej wynika, że na mocy przepisów art. 61 ustawy p.p.s.a. zarówno organ administracji publicznej jak i sąd są uprawnieni do przyznania stronie ochrony tymczasowej. Ustawodawca w przepisie art. 61 § 3 ustawy p.p.s.a. wskazał przesłanki, od spełnienia których uzależnione jest wstrzymanie przez sąd wykonania aktu lub czynności. W orzecznictwie i doktrynie nie budzi wątpliwości, iż przedmiotem udzielenia ochrony tymczasowej, o której mowa w art. 61 § 3 ustawy p.p.s.a., mogą być jedynie takie akty i czynności, które nadają się do wykonania i wymagają wykonania. Przez pojęcie wykonania aktu administracyjnego należy przy tym rozumieć spowodowanie w sposób dobrowolny lub doprowadzenie w trybie egzekucji do takiego stanu rzeczy, który jest zgodny z rozstrzygnięciem zawartym w danym akcie (por. J.P. Tarno, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, Warszawa 2004, s. 122 oraz m.in. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 31 stycznia 2006 r., sygn. akt II FZ 882/05, niepubl.).
Tym samym, nie można wstrzymać wykonania aktu, który został już wykonany, niezależnie od tego czy dokonała tego strona dobrowolnie czy też nastąpiło to w drodze egzekucji administracyjnej. Teza ta znajduje poparcie w orzecznictwie sądów administracyjnych, gdzie stwierdza się, że warunkiem wstrzymania wykonania decyzji na podstawie art. 61 § 3 ustawy p.p.s.a. jest jej niewykonanie do czasu rozpatrzenia wniosku. Wstrzymanie wykonania decyzji lub aktu nie ma natomiast zastosowania w sytuacji, gdy decyzja objęta skargą została wykonana. Jak bowiem wskazuje się w orzecznictwie i doktrynie, taki akt nie spowoduje odwrócenia już zaistniałych następstw wykonania decyzji (por. postanowienie NSA z dnia 15 lutego 2012 r., sygn. akt II GSK 132/12).
Przenosząc powyższe rozważania do okoliczności niniejszej sprawy, zaznaczyć należy, że Sąd będąc uprawnionym do rozpoznania wniosku skarżącego Powiatu o przyznanie ochrony tymczasowej, stwierdził, iż nie zachodzą przesłanki uzasadniające uwzględnienie tego wniosku. Ze zgromadzonego materiału dowodowego (a w szczególności z informacji przekazanych przez Zarząd Województwa [...] – pisma z dnia 22 sierpnia 2012 r. oraz załączonych do niego dokumentów) wynika, że zaległość wynikająca z zaskarżonej decyzji została uiszczona w wyniku przeprowadzonego postępowania egzekucyjnego.
W tej sytuacji wstrzymanie wykonania wykonanej już decyzji nie wywołałoby żadnych skutków prawnych, bowiem brak byłoby czynności nadających się do wykonania, a zatem takich które można byłoby wstrzymać (por. postanowienie NSA z dnia 14 lipca 2010 r., sygn. akt II GSK 779/10).
Z powyższych względów należało, na podstawie art. 63 § 3 i § 5 – ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzec jak w sentencji.
R.A.