Wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodziz 28 stycznia 2021 r., sygn. akt III SA/Łd 953/20

Uzasadnienie

III SA/Łd 953/20

W dniu 20 października 2020 r. Prokurator Rejonowy w Wieluniu, działając na podstawie art. 70 ustawy z dnia 28 stycznia 2016 r. o Prokuraturze (tekst jedn.: Dz.U. 2019 r. poz. 740); art. 8 § 1, art. 50 § 1, art. 52 § 1, art. 53 § 3, art. 54 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn.: Dz.U. z 2019 r. poz. 2325) – dalej: p.p.s.a., wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi skargę na uchwałę Rady Gminy Skomlin z dnia 6 listopada 2007 r., nr XI/56/2007 w sprawie wysokości stawek opłat za zajęcie pasa drogowego, zmienioną uchwałą Rady Gminy Skomlin z dnia 30 grudnia 2019 r., nr XIII/76/2019 w sprawie zmiany uchwały nr XI/56/2007 Rady Gminy Skomlin z dnia 6 listopada 2007 r. w sprawie wysokości stawek opłat za zajęcie pasa drogowego.

Przedmiotowa uchwała została zakwestionowana w zakresie:

1. - § 2 ust. 4 uchwały, zgodnie z którym zajęcie pasa drogowego przez okres krótszy niż 24 godziny jest traktowane jak zajęcie pasa drogowego przez jeden dzień, co w ocenie strony skarżącej stanowiło niedopuszczalne powtórzenie treści art. 40 ust. 4 u.d.p.,
2. - § 2 ust. 5 zaskarżonej uchwały, zgodnie z którym za zajęcie pasa drogowego przy realizacji inwestycji własnych Gminy Skomlin ustala się stawkę opłat za każdy dzień zajęcia 1 m2 w wysokości 0,00 zł, co w ocenie strony skarżącej stanowiło naruszenie art. 40 ust. 9 u.d.p. poprzez zastosowanie kryterium podmiotowego zróżnicowania wysokości opłaty za zajęcie, nieprzewidzianego w w/w przepisie, a tym samym uchwalenie kwestionowanego zapisu z przekroczeniem upoważnienia ustawowego;
3. - § 3 ust. 1 zaskarżonej uchwały, zgodnie z którym za zajęcie pasa drogowego o którym mowa w § 1 pkt 2 ustala się roczne stawki opłat za 1 m2 powierzchni pasa drogowego drogi gminnej zajętego przez rzut poziomy umieszczanego urządzenia: 1) poza obszarem zabudowanym - 2,00 zł i 2) w obszarze zabudowanym - 5,00 zł, co w ocenie strony skarżącej stanowiło naruszenie art. 40 ust. 9 u.d.p. poprzez zastosowanie kryterium zróżnicowania wysokości opłaty za zajęcie, zależnego od położenia drogi gminnej (teren zabudowany/teren niezabudowany) nieprzewidzianego w w/w przepisie, a tym samym uchwalenie kwestionowanego zapisu z przekroczeniem upoważnienia ustawowego;
4. - w § 3 ust. 2 i 3 zaskarżonej uchwały, zgodnie z którym roczne stawki opłat w wysokości określonej wyżej obejmują pełny rok kalendarzowy umieszczenia urządzenia w pasie drogowym lub na drogowym obiekcie inżynierskim i za niepełny rok kalendarzowy wysokość rocznych stawek opłat obliczana jest proporcjonalnie do liczby miesięcy umieszczenia urządzenia w pasie drogowym lub na drogowym obiekcie inżynierskim, co w ocenie strony skarżącej stanowiło naruszenie art. 40 ust. 5 u.d.p. poprzez nieuprawnioną modyfikacje w/w przepisu polegającą na zastąpieniu terminów ustawowych "rok" oraz "liczby dni" odpowiednio terminami "rok kalendarzowy" oraz "liczba miesięcy", a tym samym uchwalenie kwestionowanego zapisu z przekroczeniem upoważnienia ustawowego.;
5. - § 4 pkt 1 uchwały zaskarżonej uchwały, zgodnie z którym za zajęcie pasa drogowego, o którym mowa w § 1 pkt 3, ustala się następujące stawki opłat za 1 m2 powierzchni za każdy dzień zajęcia: 1) pasa drogowego zajętego przez rzut poziomy obiektu handlowego lub usługowego: a) poza terenem zabudowanym - 0,50 zł i b) w terenie zabudowanym – 0,50 zł, co w ocenie strony skarżącej stanowiło naruszenie art. 40 ust. 9 u.d.p. poprzez zastosowanie kryterium zróżnicowania wysokości opłaty za zajęcie, zależnego od położenia drogi gminnej (teren zabudowany/teren niezabudowany) nieprzewidzianego w w/w przepisie, a tym samym uchwalenie kwestionowanego zapisu z przekroczeniem upoważnienia ustawowego wynikającego z art. 40 ust. 8 u.d.p.

Z uwagi na powyższe Prokurator Rejonowy w Wieluniu wnosił o stwierdzenie nieważności kwestionowanej uchwały w zaskarżonej części.

W odpowiedzi na skargę Rada Gminy Skomlin wnosiła o umorzenie postępowania sądowoadministracyjnego z uwagi na uwzględnienie skargi w całości w trybie art. 54 § 3 p.p.s.a. Jednocześnie organ wnosił o wzajemne zniesienie między stronami kosztów postępowania. Uzasadniając powyższe stanowisko Rada wskazała, że uznając zarzuty skargi za w pełni zasadne, w dniu 19 listopada 2020 r. podjęła uchwałę nr XXI/121/2020 w sprawie ustalenia wysokości stawek opłat za zajęcie pasa drogowego na drogach gminnych na terenie Gminy Skomlin. Zgodnie z treścią § 6 w/w uchwały, objęta przedmiotową skargą uchwała Rady Gminy Skomlin z dnia 6 listopada 2007 r., nr XI/56/2007 utraciła moc. Powyższe zdaniem organu administracji czyni przedmiotowe postępowanie sądowoadministracyjne bezprzedmiotowym, a tym samym wniosek o jego umorzenie uznać należy za zasadny. Do skargi załączona została powołana wyżej uchwała z dnia 19 listopada 2020 r., nr XXI/121/2020.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje

Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (tekst jedn.: Dz. U. z 2019 r. poz. 2167), sądy te sprawują wymiar sprawiedliwości – między innymi – poprzez kontrolę działalności administracji publicznej. Kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej (art. 1 § 2 tej ustawy).

Stosownie do treści art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn.: Dz.U. z 2019 r. poz. 2325) – dalej: p.p.s.a., sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. Zakres sądowej kontroli administracji publicznej obejmuje między innymi orzekanie w sprawach skarg na akty prawa miejscowego organów jednostek samorządu terytorialnego i terenowych organów administracji rządowej (art. 3 § 2 pkt 5 p.p.s.a.).

Z wymienionych przepisów wynika zatem, że sąd bada legalność zaskarżonego aktu, pod kątem jego zgodności z prawem materialnym, określającym prawa i obowiązki stron oraz z prawem procesowym, regulującym postępowanie przed organami administracji publicznej.

Zgodnie z art. 134 § 1 p.p.s.a. sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, z zastrzeżeniem art. 57a.

Natomiast w myśl art. 147 § 1 p.p.s.a. sąd uwzględniając skargę na uchwałę lub akt, o których mowa w art. 3 § 2 pkt 5 i 6, stwierdza nieważność tej uchwały lub aktu w całości lub w części albo stwierdza, że zostały wydane z naruszeniem prawa, jeżeli przepis szczególny wyłącza stwierdzenie ich nieważności.

Podkreślenia w tym miejscu wymaga, że powyżej powołany przepis nie określa rodzaju naruszenia prawa, którego następstwem byłoby zastosowanie uregulowanej w nim sankcji nieważności. Kwestii powyższej nie rozstrzyga również ustawa z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (tekst. jedn. Dz.U. z 2019 r. poz. 506) – dalej: u.s.g. w treści, której ustawodawca przewidział dwa rodzaje naruszeń prawa – istotne lub nieistotne – mogące być wywołane przez ustanowienie aktów uchwalanych przez organy gminy (art. 91 u.s.g.). Brak ustawowych definicji w/w rodzajów naruszeń, czyni niezbędnym odwołanie się w tym zakresie do ugruntowanego orzecznictwa sądów administracyjnych, zgodnie z którym za "istotne" naruszenie prawa zarówno prawa ustrojowego, materialnego, jak i proceduralnego uznaje się uchybienie prowadzące do skutków, które nie mogą być tolerowane w demokratycznym państwie prawnym. Za przejaw istotnego naruszenia prawa uznaje się między innymi podjęcie uchwały przez organ niewłaściwy, brak podstawy do podjęcia uchwały określonej treści, niewłaściwe zastosowanie przepisu prawnego będącego podstawą podjęcia uchwały, naruszenie procedury podjęcia uchwały.

Co więcej stwierdzenie nieważności uchwały może nastąpić tylko wtedy, gdy uchwała pozostaje w wyraźnej sprzeczności z określonym przepisem prawnym, co jest oczywiste i bezpośrednie oraz wynika wprost z treści tego przepisu. Nie jest zaś konieczne rażące naruszenie, warunkujące stwierdzenie nieważności decyzji czy postanowienia, o jakim mowa w przepisie art. 156 § 1 k.p.a. Natomiast w przypadku nieistotnego naruszenia prawa nie stwierdza się nieważności uchwały lub zarządzenia, ograniczając się do wskazania, iż uchwałę lub zarządzenie wydano z naruszeniem prawa. (por. wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 11 lutego 1998 r., sygn. akt II SA/Wr 1459/97; z dnia 8 lutego 1996 r., sygn. akt SA/Gd 327/95; www.orzeczenia.nsa.gov.pl).

W niniejszej sprawie przedmiotem wniesionej skargi Prokurator Rejonowy w Wieluniu uczynił uchwałę Rady Gminy Skomlin z dnia 6 listopada 2007 r., nr XI/56/2007 w sprawie wysokości stawek opłat za zajęcie pasa drogowego, zmieniona uchwałą Rady Gminy Skomlin z dnia 30 grudnia 2019 r., nr XIII/76/2019 w sprawie zmiany uchwały nr XI/56/2007 Rady Gminy Skomlin z dnia 6 listopada 2007 r. w sprawie wysokości stawek opłat za zajęcie pasa drogowego, w zakresie jej § 2 ust. 4, ust. 5, § 3 ust. 1-3, § 4 pkt 1, które w ocenie strony skarżącej zostały uchwalone z istotnym naruszeniem art. 40 ust. 4, ust. 5, ust. 8 i ust. 9 ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych (tekst jedn.: DZ.U. z 2020 r. poz. 470) - dalej: u.d.p.

Na wstępie niniejszych rozważań wskazać należy, iż zgodnie z art. 7 Konstytucji RP organy władzy publicznej działają w granicach i na podstawie prawa.

Natomiast jak wynika z treści art. 94 Konstytucji RP organy samorządu terytorialnego oraz terenowe organy administracji rządowej, na podstawie i w granicach upoważnień zawartych w ustawie, ustanawiają akty prawa miejscowego obowiązujące na obszarze działania tych organów. Zasady i tryb wydawania aktów prawa miejscowego określa ustawa.

Z treści powyższych przepisów wynika, iż każda norma kompetencyjna musi być realizowana w taki sposób, aby nie naruszała innych przepisów ustawy. Zakres upoważnienia musi być zawsze ustalony przez pryzmat zasad demokratycznego państwa prawnego, działania w granicach i na podstawie prawa. Realizując kompetencję organ musi uwzględniać treść normy ustawowej. Odstąpienie od tej zasady z reguły stanowi istotne naruszenia prawa. Zarówno w doktrynie, jak i w orzecznictwie, ugruntował się pogląd dotyczący dyrektyw wykładni norm o charakterze kompetencyjnym. Naczelną zasadą prawa administracyjnego jest zakaz domniemania kompetencji.

Ponadto należy podkreślić, że normy upoważniające powinny być interpretowane w sposób ścisły, literalny. Jednocześnie zakazuje się dokonywania wykładni rozszerzającej przepisów kompetencyjnych oraz wyprowadzania kompetencji w drodze analogii (por. wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu z dnia 24 lutego 2010 r., sygn. akt IV SA/Wr 593/09, LEX 646458). Wskazać również należy, iż w orzecznictwie sądów administracyjnych ugruntowany został pogląd, zgodnie z którym powtarzanie w uchwałach organów gminy całych uregulowań ustawowych, jak i ich części, czy też nieprecyzyjne powtarzanie przepisów zawartych w ustawie delegującej (upoważniającej) stanowi istotne naruszenie prawa. Uchwała rady gminy nie może bowiem regulować jeszcze raz tego, co jest już zawarte w obowiązującej ustawie, gdyż mogłoby to prowadzić do sytuacji, w której powtórzony przepis będzie interpretowany w kontekście uchwały, w której go powtórzono, co mogłoby skutkować całkowitą lub częściową zmianą intencji prawodawcy.

Podkreślenia wymaga również, że w orzecznictwie dopuszcza się w drodze wyjątku możliwość powtarzania w akcie prawa miejscowego zapisów ustawowych, o ile takie powtórzenie ma charakter dosłowny i jeżeli jest to uzasadnione względami zapewnienia komunikatywności tekstu prawnego, stanowiąc określenie materii, która jest regulowana aktem prawa miejscowego, jednakże i w takich sytuacjach winno się raczej poprzestać na odesłaniu do odpowiednich uregulowań ustawowych, celem uniknięcia ewentualnych istotnych wątpliwości interpretacyjnych co do tego, w jakim brzmieniu dana norma prawna (przytoczonym czy następnie zmienionym) obowiązuje na gruncie danego aktu prawa miejscowego. (por. wyrok WSA w Gorzowie Wielkopolskim z dnia 4 kwietnia 2018 r., sygn. akt II SA/Go 132/18, wyroki WSA w Poznaniu z: 22 kwietnia 2015 r., IV SA/Po 1284/14; 3 lutego 2015r., IV SA/PO 582/14; z 14 czerwca 2018 r., IV SA/Po 431/18; wyrok NSA z 5 kwietnia 2013 r., II GSK 2114/11; www.orzeczenia.nsa.gov.pl).

Kwestionowana niniejszą skargą uchwała Rady Gminy Skomlin podjęta została w sprawie wysokości stawek opłat za zajęcie pasa drogowego.

Zgodnie z art. 40 ust. 1 u.d.p. zajęcie pasa drogowego na cele niezwiązane z budową, przebudową, remontem, utrzymaniem i ochroną dróg, wymaga zezwolenia zarządcy drogi, wydanego w drodze decyzji administracyjnej - zezwolenie nie jest wymagane w przypadku zawarcia umowy, o której mowa w art. 22 ust. 2, 2a lub 2c. W myśl ust. 2 powołanego wyżej przepisu zezwolenie, o którym mowa w ust. 1, dotyczy: 1) prowadzenia robót w pasie drogowym;

1. 2) umieszczania w pasie drogowym urządzeń infrastruktury technicznej niezwiązanych z potrzebami zarządzania drogami lub potrzebami ruchu drogowego;
2. 3) umieszczania w pasie drogowym obiektów budowlanych niezwiązanych z potrzebami zarządzania drogami lub potrzebami ruchu drogowego oraz reklam;
3. 4) zajęcia pasa drogowego na prawach wyłączności w celach innych niż wymienione w pkt 1-3.

Zgodnie z art. 40 ust. 3 u.d.p. za zajęcie pasa drogowego pobiera się opłatę, przy czym opłatę za zajęcie pasa drogowego w celu, o którym mowa w ust. 2 pkt 1 i 4, ustala się jako iloczyn liczby metrów kwadratowych zajętej powierzchni pasa drogowego, stawki opłaty za zajęcie 1 m2 pasa drogowego i liczby dni zajmowania pasa drogowego, przy czym zajęcie pasa drogowego przez okres krótszy niż 24 godziny jest traktowane jak zajęcie pasa drogowego przez 1 dzień (ust. 4 powołanego przepisu); natomiast opłatę za zajęcie pasa drogowego w celu, o którym mowa w ust. 2 pkt 2, ustala się jako iloczyn liczby metrów kwadratowych powierzchni pasa drogowego zajętej przez rzut poziomy urządzenia i stawki opłaty za zajęcie 1 m2 pasa drogowego pobieranej za każdy rok umieszczenia urządzenia w pasie drogowym, przy czym za umieszczenie urządzenia w pasie drogowym lub na drogowym obiekcie inżynierskim przez okres krótszy niż rok opłata obliczana jest proporcjonalnie do liczby dni umieszczenia urządzenia w pasie drogowym lub na drogowym obiekcie inżynierskim(ust. 5 powołanego przepisu).

W myśl art. 40 ust. 8 u.d.p. organ stanowiący jednostki samorządu terytorialnego, w drodze uchwały, ustala dla dróg, których zarządcą jest jednostka samorządu terytorialnego, wysokość stawek opłaty za zajęcie 1 m2 pasa drogowego. Stawki opłaty, o których mowa w ust. 4 i 6, nie mogą przekroczyć 10 zł za jeden dzień zajmowania pasa drogowego, a stawka opłaty, o której mowa w ust. 5, nie może przekroczyć 200 zł, z tym że w odniesieniu do obiektów i urządzeń infrastruktury telekomunikacyjnej stawki opłaty, o których mowa w ust. 4 i 6, nie mogą przekroczyć 0,20 zł za jeden dzień zajmowania pasa drogowego, a stawka opłaty, o której mowa w ust. 5, nie może przekroczyć 20 zł.

Przy ustalaniu stawek, o których mowa w ust. 7 i 8, uwzględnia się: 1) kategorię drogi, której pas drogowy zostaje zajęty;

1. 2) rodzaj elementu zajętego pasa drogowego;
2. 3) procentową wielkość zajmowanej szerokości jezdni;
3. 4) rodzaj zajęcia pasa drogowego;
4. 5) rodzaj urządzenia lub obiektu budowlanego umieszczonego w pasie drogowym (art. 40 ust. 9 u.d.p.).

Przenosząc powyższe na grunt przedmiotowej skargi Sąd stwierdza, iż wszystkie podniesione w niej zarzuty zasługują na uwzględnienie.

W ocenie Sądu zapis § 2 ust. 4 zaskarżonej uchwały, zgodnie z którym zajęcie pasa drogowego przez okres krótszy niż 24 godziny jest traktowane jak zajęcie pasa drogowego przez jeden dzień, stanowi nie tylko, jak podnosi strona skarżąca, niedopuszczalne powtórzenie treści art. 40 ust. 4 u.d.p., lecz również jego modyfikację, gdyż uchwalając kwestionowany zapis Rada Gminy Skomlin przywołała jedynie część ustawowej regulacji. Tym samym do uchwalenie § 2 ust. 4 uchwały nastąpiło z przekroczeniem upoważnienia ustawowego wynikającego z art. 40 ust. 8 u.d.p., a tym samym z jego istotnym naruszeniem.

Za uchwalone z naruszeniem art. 40 ust. 8 u.d.p. Sąd uznał również w § 3 ust. 2 i ust. 3 zaskarżonej uchwały, zgodnie z którymi roczne stawki opłat w wysokości określonej wyżej obejmują pełny rok kalendarzowy umieszczenia urządzenia w pasie drogowym lub na drogowym obiekcie inżynierskim (ust. 2), za niepełny rok kalendarzowy wysokość rocznych stawek opłat obliczana jest proporcjonalnie do liczby miesięcy umieszczenia urządzenia w pasie drogowym lub na drogowym obiekcie inżynierskim (ust. 3). Powyższe, jak słusznie podnosi strona skarżąca stanowiło istotne naruszenie art. 40 ust. 5 u.d.p. poprzez jego nieuprawnioną modyfikację, polegającą na zastąpieniu terminów ustawowych "rok" oraz "liczby dni" odpowiednio terminami "rok kalendarzowy" oraz "liczba miesięcy".

Odnosząc się natomiast do kwestionowanych § 2 ust. 5, § 3 ust. 1 i § 4 pkt 1 zaskarżonej uchwały Sąd stwierdza, iż zostały one uchwalone z istotnym naruszeniem art. 40 ust. 9 u.d.p. Przypomnieć raz jeszcze należy, że zgodnie z treścią w/w przepisu przy ustalaniu stawek, o których mowa w ust. 7 i 8, uwzględnia się: 1) kategorię drogi, której pas drogowy zostaje zajęty;

1. 2) rodzaj elementu zajętego pasa drogowego;
2. 3) procentową wielkość zajmowanej szerokości jezdni;
3. 4) rodzaj zajęcia pasa drogowego;
4. 5) rodzaj urządzenia lub obiektu budowlanego umieszczonego w pasie drogowym. Przywołany przepis zawiera wyczerpujący katalog kryteriów, które winny zostać uwzględnione przez organ stanowiący gminy przy uchwalania stawek opłat za zajęcie pasa drogowego na cele niezwiązane z budową, przebudową, remontem, utrzymaniem i ochroną dróg. Przy czym wymienione w nim kryteria odnoszą się jedynie do rodzaju urządzenia umieszczonego w pasie drogowym lub rodzaju zajęcia, co oznacza, że w oparciu o analizowany przepis brak jest możliwości wywiedzenia jakichkolwiek innych kryteriów mających wpływ na wysokość uchwalanej stawki za zajęcie pasa drogowego, o charakterze podmiotowym, przedmiotowym, czy też odnoszących się do czasookresu zajęcia (por. wyrok NSA z 8 maja 2015 r., II GSK 593/14; wyrok WSA w Białymstoku z 25 czerwca 2020 r., II SA/Bk 121/20; wyrok WSA w Olsztynie z 8 stycznia 2020 r., II SA/Ol 684/19; www.orzeczenia.nsa.gov.pl).

Tym samym w ocenie Sądu uchwalona w § 2 ust. 5 zaskarżonej uchwały "preferencyjna" stawka 0,00 zł za zajęcie pasa drogowego celem realizacji inwestycji własnych Gminy Skomlin w istotny sposób narusza art. 40 ust. 9 u.d.p., gdyż wprowadza nieprzewidziane przez ustawodawcę, a co za tym niedopuszczalne kryterium podmiotowe. Za uchwalone z istotnym powołanego wyżej przepisu Sąd uznał także przewidziane w § 3 ust. 1 i § 4 pkt 1zaskarżonej uchwały rozróżnienie stawek opłat za zajęcie pasa drogowego w zależności od rodzaju obszaru (teren zabudowany, teren niezabudowany), na którym jest położona pozostająca w zarządzie Gminy Skomlin publiczna droga gminna. Przepis art. 40 ust. 9 u.d.p. nie wprowadza kryterium "terenu zabudowanego" oraz "terenu niezabudowanego", jako odnośnika do ustalania i różnicowania wysokości stawek opłat za zajęcia pasa drogowego. Jedynym ustawowym kryterium, odnoszącym się do "rodzaju drogi" jest wymienione w ust. 9 pkt 2 analizowanego przepisu kryterium "kategorii drogi, której pas drogowy zostaje zajęty". Z art. 2 ust. 1 u.d.p. wynika natomiast, że drogi publiczne ze względu na funkcję w sieci drogowej dzielą się na następujące kategorie: 1. drogi krajowe;

1. 2. drogi wojewódzkie;
2. 3. drogi powiatowe;
3. 4. drogi gminne.

Wobec powyższego Sąd uznał, że kwestionowane przez stronę skarżącą zapisy § 2 ust. 5, § 3 ust. 1 i § 4 pkt 1 zaskarżonej uchwały zostały uchwalone z przekroczeniem przysługującego Radzie Gminy Skomlin upoważnienia ustawowego, o którym mowa w art. 40 ust. 9 u.d.p.

Odnosząc się natomiast do zawartego w odpowiedzi na skargę wniosku o umorzenie zainicjowanego niniejszą skargą postępowania sądowoadministracyjnego Sąd stwierdza, iż nie może on zostać uwzględniony. Podkreślenia bowiem wymaga, że skutki prawne uchylenia aktu i stwierdzenia jego nieważności są odmienne. Stwierdzenie nieważności aktu prawa miejscowego wywołuje skutek ex tunc a więc od momentu podjęcia uchwały, wobec której stwierdzono nieważność. Natomiast uchylenie, zmiana czy wygaśnięcie stwierdzone w danym akcie nie wywołuje wstecznego skutku tylko skutek ex nunc (na przyszłość).

Zatem zmiana lub też uchylenie uchwały podjętej przez organ jednostki samorządu terytorialnego w sprawie z zakresu administracji publicznej nie czyni zbędnym wydania przez sąd administracyjny wyroku, jeżeli zaskarżona uchwała może być stosowana do sytuacji z okresu poprzedzającego jej uchylenie lub zmianę. W uchwale z 14 lutego 1994 r., sygn. akt: K 10/93, Trybunał Konstytucyjny stanął na stanowisku, że "przepis obowiązuje w danym systemie prawa, jeśli można go zastosować do sytuacji z przeszłości, teraźniejszości lub przyszłości". Tym samym uwzględnienie przez Radę Gminy Skomlin na podstawie art. 54 § 3 p.p.s.a. skargi za w pełni zasadną, jak również podjęcie przez ten organ w dniu 19 listopada 2020 r. uchwały nr XXI/121/2020 w sprawie ustalenia wysokości stawek opłat za zajęcie pasa drogowego na drogach gminnych na terenie Gminy Skomlin, której § 6 stanowi o utracie mocy obowiązującej zaskarżonej uchwały z dnia z dnia 6 listopada 2007 r., nr XI/56/2007 w całości, nie czyni niniejszego postępowania sądowoadministracyjnego bezprzedmiotowym.

Mając powyższe na uwadze Sąd na podstawie art. 147 § 1 p.p.s.a orzekł jak w sentencji.

e.o.