Uzasadnienie
Wyrokiem z dnia 29 kwietnia 2008 r. sygn. akt III SA/Lu 539/07 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie oddalił skargę A. W. i M. W. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] października 2007 r. Nr [...] w przedmiocie odmowy stwierdzenia nieważności decyzji Burmistrza Miasta z dnia [...] maja 2003 r. dotyczącej rozgraniczenia nieruchomości.
Postanowieniem z dnia 8 lipca 2008 r. WSA w Lublinie stwierdził, że powyższe orzeczenie jest prawomocne od dnia 30 maja 2008 r.
W dniu 13 maja 2009 r. skarżący A. i M. W. wnieśli do Sądu skargę o "ponowne rozpatrzenie sprawy III SA/Lu 539/07".
W uzasadnieniu skarżący podnieśli, że do dnia 23 kwietnia 2009 r. bezskutecznie czekali na "wezwanie Sądu", o sprawie nie byli informowani przez reprezentującego ich profesjonalnego pełnomocnika, Kolegium niedostatecznie rozpoznało sprawę bowiem nie odniosło się ono do wskazywanych przez nich błędów, popełnionych przez geodetów, a rozgraniczenie miało na celu wyłudzenie przez M. S. pasa gruntu, który mu się nie należy.
Zdaniem skarżących, decyzja Burmistrza Miasta z dnia [...] maja 2003 r. w przedmiocie rozgraniczenia wydana została pod naciskiem geodety.
W świetle dodatkowo złożonych przez skarżących pism i wyjaśnień wynikało, że o zakończeniu w/w sprawy dowiedzieli się od Sądu w dniu 23 kwietnia 2009 r., nie byli należycie reprezentowani przez pełnomocnika (adwokata działającego z urzędu), który był nieprzygotowany do sprawy i chciał ją przegrać, nie zostali zawiadomieni przez Sąd o sprawie i w rezultacie pozbawieni zostali możności działania, w tym prawa do wniesienia środka odwoławczego od niekorzystnego dla nich wyroku WSA w Lublinie.
Zarzucili dodatkowo, że w rozpoznanej sprawie nie mogli skorzystać z dowodów (zeznań) obciążających geodetów i organy administracji, a działania tych ostatnich wskazują na istnienie zmowy urzędniczej. Zmowy mają dowodzić zaprotokółowane zeznania pracowników Kolegium złożone w dniu 17 kwietnia 2009 r. w toku postępowania o sygn. akt [...] toczącego się przed Sądem Rejonowym w Wydział Cywilny w sprawie o zadośćuczynienie.
W ocenie skarżących zachodzą w tej sytuacji podstawy wznowieniowe, o których mowa w art. 271 pkt 2 i art. 273 § 2 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Skarga o wznowienie postępowania podlega odrzuceniu z następujących powodów.
Ustawa – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, zwana dalej ppsa, przewiduje możliwość wznowienia postępowania zakończonego prawomocnym orzeczeniem sądu administracyjnego. Instytucja wznowienia postępowania polega na ponownym rozpoznaniu i rozstrzygnięciu sprawy zakończonej prawomocnym orzeczeniem.
Rozpoznając skargę o wznowienie postępowania Sąd bada po pierwsze, czy skargę wniesiono w terminie, a po drugie, czy opiera się ona ustawowej podstawie wznowienia. W braku jednego z tych wymagań Sąd odrzuca taką skargę, w przeciwnym razie wyznaczy rozprawę (art. 280 § 1 ppsa).
Wznowienie postępowania jest dopuszczalne tylko z przyczyn wymienionych w przepisach art. 271, art. 272 i art. 273 ppsa.
Stosownie do art. 277 ppsa, skargę o wznowienie postępowania wnosi się w terminie trzymiesięcznym, liczonym od dnia, w którym strona dowiedziała się o podstawie wznowienia, a gdy podstawą jest pozbawienie możności działania lub brak należytej reprezentacji – od dnia, w którym o orzeczeniu dowiedziała się strona, jej organ lub jej przedstawiciel ustawowy.
Z uwagi na fakt, że skarżący powołują się na okoliczności faktyczne znane im na etapie postępowania administracyjnego i sądowego, to stwierdzenie, że o wyroku WSA w Lublinie z dnia 29 kwietnia 2008 r. dowiedzieli się dopiero w dniu 23 kwietnia 2009 r. i do tego momentu nie mieli możliwości działania (ponieważ oczekiwali do tego dnia na "wezwanie Sądu"), trudno wskazać datę, od której rozpoczął bieg terminu do wniesienia skargi o wznowienie postępowania.
Należy przyjąć, że ze względu na całokształt okoliczności zgłaszanych przez skarżących, iż termin ten zaczął biec – w odniesieniu do przyczyn restytucyjnych, o których mowa w art. 273 § 2 ppsa - od dnia 30 maja 2008 r., kiedy wyrok WSA w Lublinie zyskał walor prawomocności.
Skarżący nie uprawdopodobnili, że o przedmiotowym wyroku dowiedzieli się w dniu 23 kwietnia 2009 r. i wobec tego trudno uznać, aby termin do wniesienia skargi o wznowienie postępowania sądowego - w odniesieniu do przyczyn wymienionych w art. 271 pkt 2 ppsa - należało liczyć od tego właśnie dnia, zwłaszcza że czasu oczekiwania na "wezwanie Sądu" nie można utożsamiać z brakiem własnych możliwości działania w zakresie obrony swoich praw, w okresie, który upłynął od wniesienia skargi sądowej (skarga na decyzję Kolegium wpłynęła do tego organu w dniu 26 października 2007 r.), nawet w sytuacji udzielenia w dniu 8 lutego 2008 r. pełnomocnictwa adwokatowi.
Prowadzi to do wniosku, że skarga jest spóźniona.
Odnosząc się do wymienianych przez skarżących podstaw wznowieniowych należy wyjaśnić, że już z treści skargi wynika, że podawane przez nich przyczyny nie mogą być brane pod uwagę i nie stanowią podstawy do wznowienia postępowania, chociaż skarżący za takie je uznają. Wobec tego skarga o wznowienie postępowania jest niedopuszczalna i z tego powodu podlega odrzuceniu.
Skarga, która nie jest oparta na ustawowej podstawie wznowienia podlega odrzuceniu (zob. postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 28 października 1999 r. sygn. akt II UKN 174/99, OSNAP 2001, Nr 4, poz. 133; wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 26 października 2006 r. sygn. akt II FSK 1201/06 - publ. LEX Nr 401621).
Ani z treści skargi, ani z dodatkowo złożonych przez skarżących wyjaśnień nie wynika, aby zachodziły określone w art. 271 pkt 2 i art. 273 § 2 ppsa przesłanki stwierdzające dopuszczalność skargi, pomimo tego, że skarżący są przeświadczeni, iż postępowanie powinno zostać wznowione, z przyczyn przez nich wskazanych (z powodu niemożności działania, braku należytej reprezentacji w postępowaniu oraz późniejszego wykrycia nowych środków dowodowych).
Badanie dopuszczalności skargi o wznowienie postępowania – co trzeba podkreślić - nie jest badaniem zasadności samej skargi. Chodzi tu wyłącznie o stwierdzenie, czy zostały zachowane ustawowe przesłanki do wznowienia postępowania.
Nie zostały one zachowane wobec czego wniesioną skargę Sąd zobowiązany był odrzucić na mocy art. 280 § 1 ppsa.