Uzasadnienie
Zaskarżoną decyzją z dnia [...] grudnia 2015 r. (nr SKO. [...]) Samorządowe Kolegium Odwoławcze utrzymało w mocy decyzję Starosty z dnia [...] września 2015 r. (nr [...]), w sprawie zatrzymania T.B. (skarżącemu) uprawnienia kat. "ABT", prawa jazdy nr [...], wydanego przez ten organ w dniu [...] lutego 2003 r. na druku serii [...].
Organ odwoławczy wyjaśnił w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji, że zgodnie z art. 99 ust. 1 pkt 2 lit. "a" ustawy z dnia 5 stycznia 2011 r. o kierujących pojazdami (Dz.U. z 2015 r. poz. 155, z późn. zm.), starosta wydaje decyzję administracyjną o skierowaniu kierowcy lub osoby posiadającej pozwolenie na kierowanie tramwajem na badanie lekarskie, jeżeli kierowała pojazdem w stanie nietrzeźwości, w stanie po użyciu alkoholu lub środka działającego podobnie do alkoholu. W przypadku, gdy osoba posiadająca prawo jazdy nie przedstawiła w wymaganym terminie orzeczenia o istnieniu lub braku przeciwwskazań lekarskich do kierowania pojazdem, starosta wydaje decyzję administracyjną o zatrzymaniu prawa jazdy (art. 102 ust. 1 pkt 3 lit. "b" cyt. wyżej ustawy).
W niniejszej sprawie T.B. był zobowiązany przeprowadzić badanie lekarskie w ciągu 1 miesiąca od dnia doręczenia decyzji o skierowaniu na badania, a orzeczenie w tej sprawie przedstawić organowi kierującemu na badania, w terminie 3 miesięcy od dnia doręczenia takiej decyzji. Decyzja o skierowaniu kierowcy na badania lekarskie została wydana w dniu [...] kwietnia 2015 r. Została ona utrzymana w mocy przez Samorządowe Kolegium Odwoławcze decyzją z dnia [...] maja 2015 r. i doręczona stronie w dniu [...] maja 2015 r. Do chwili obecnej skarżący nie dostarczył stosownego orzeczenia lekarskiego, stąd też organ I instancji zobowiązany był do zatrzymania prawa jazdy. W takiej sytuacji organ odwoławczy nie znalazł podstaw do zmiany lub uchylenia takiej decyzji organu I instancji.
W skardze skierowanej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie skarżący T.B. wyraził swoje niezadowolenie z zapadłego w sprawie rozstrzygnięcia wyjaśniając, że nie zrobił badań lekarskich nie tylko z braku pieniędzy, ale i z powodu innych okoliczności. Składając wyjaśnienia u psychologa w sprawie skierowania na leczenie odwykowe, nie został poinformowany o możliwości zatrzymania mu prawa jazdy, dlatego w skardze wniósł "o cofnięcie tej decyzji i naganę dla osób, które mu to zrobiły".
W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze wniosło o jej oddalenie.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie zważył, co następuje
Skarga jest bezzasadna, dlatego podlega oddaleniu. Zaskarżona decyzja nie jest dotknięta wadami prawnymi, które skutkowałyby koniecznością jej uchylenia lub stwierdzenia jej nieważności.
Materialnoprawną podstawę decyzji o zatrzymaniu skarżącemu prawa jazdy przez Starostę B. stanowił przepis art. 102 ust. 1 pkt 3 lit. "a" ustawy z dnia 5 stycznia 2011 r. o kierujących pojazdami (j.t. Dz.U. z 2016 r. poz. 627), według którego, starosta wydaje decyzję administracyjną o zatrzymaniu prawa jazdy lub pozwolenia na kierowanie tramwajem, w przypadku gdy osoba posiadająca prawo jazdy lub pozwolenie na kierowanie tramwajem nie przedstawiła w wymaganym terminie orzeczenia o istnieniu lub braku przeciwwskazań zdrowotnych do kierowania pojazdem, o którym mowa w art. 79 ust. 2 ustawy.
Z powyższego przepisu wynika więc, że fakt niepoddania się przez kierowcę badaniom lekarskim lub ich nieprzedstawienie w zakreślonym terminie w oparciu o wydaną decyzję o skierowaniu na takie badania, zobowiązuje organ do podjęcia kolejnego kroku polegającego na zatrzymaniu prawa jazdy, przy czym nie jest to decyzja uznaniowa zależna od woli organu, gdyż organ jest związany dyspozycją przepisu art. 102 ust. 1 pkt 3 lit. "a" ustawy o kierujących pojazdami.
Jak wynika z akt administracyjnych, obowiązek przedstawienia takiego orzeczenia został nałożony na skarżącego z tego powodu, że decyzją Starosty Biłgorajskiego z dnia 1 kwietnia 2015 r. (nr KD.5430.1.88.2015) skierowano skarżącego na kontrolne badanie lekarskie celem stwierdzenia braku lub istnienia przeciwskazań zdrowotnych do kierowania pojazdami. Przyczyną tej decyzji był wniosek Prokuratury Rejonowej w B. z dnia [...] marca 2015 r., w uzasadnieniu którego wskazano, że prokuratura prowadziła postępowanie wyjaśniające dotyczące zastosowania wobec skarżącego leczenia odwykowego. Z opracowanej w tym postępowaniu opinii biegli rozpoznali u niego nieprawidłową strukturę osobowości i zlecili leczenie psychiatryczne. Stwierdzone zaburzenia uzasadniały wątpliwości co do możliwości kierowania przez skarżącego pojazdami, stąd też zachodziła konieczność poddania go badaniu lekarskiemu.
Na skutek odwołania skarżącego od decyzji z dnia [...] kwietnia 2015 r. o skierowaniu go na badania lekarskie Samorządowe Kolegium Odwoławcze decyzją z dnia [...] maja 2015 r. (nr SKO [...]), utrzymało ją w mocy. Decyzja ta stała się ostateczna i nie była przez skarżącego kwestionowana.
Badanie lekarskie skarżącego miało zostać wykonane w Wojewódzkim Ośrodku Medycyny Pracy w terminie miesiąca, zaś oryginał orzeczenia lekarskiego zobowiązany był on przedłożyć organowi w terminie 3 miesięcy od doręczenia decyzji o skierowaniu na badania.
Tymczasem skarżący w ogóle nie zgłosił się na badania lekarskie i nie przedłożył wyników takich badań. Skoro zatem nie ulega żadnej wątpliwości to, że skarżący w zakreślonym terminie nie stawił się na badania lekarskie i nie przedstawił w wymaganym terminie orzeczenia o istnieniu lub braku przeciwwskazań zdrowotnych do kierowania pojazdem, to w konsekwencji takiego zaniechania organ zobowiązany był do wydania decyzji o zatrzymaniu prawa jazdy na podstawie art. 102 ust. 1 pkt 3 lit. "a" ustawy o kierujących pojazdami.
Decyzja taka – o czym już wspomniano – nie ma charakteru uznaniowego, lecz jest decyzją, którą organ był zobowiązany wydać po uprzednim ostatecznym rozstrzygnięciu kwestii zasadności skierowania skarżącego na badania lekarskie i zaniechaniu przez niego poddania się takim badaniom. Tak się też w niniejszej sprawie stało. Termin dokonania takiego badania został przez ustawodawcę określony. Stosownie do art. 101 ust. 2 ustawy o kierujących pojazdami, osoba skierowana na badanie, o którym mowa w art. 99 ust. 1 pkt 2 ustawy (co do której istnieją uzasadnione zastrzeżenia co do stanu zdrowia), jest obowiązana m.in. do: poddania się badaniu w terminie miesiąca od dnia doręczenia decyzji o skierowaniu (pkt 1) oraz przedstawienia staroście odpowiedniego orzeczenia lekarskiego lub orzeczenia psychologicznego w terminie 3 miesięcy od dnia doręczenia decyzji o skierowaniu (pkt 2).
Odnosząc się do argumentacji skarżącego, jakoby podejmował on próby leczenia odwykowego, a także jakoby na zatrzymanie prawa jazdy miał wpływ istniejący pomiędzy nim a jego żoną konflikt oraz jego zła sytuacja finansowa, trzeba zauważyć, że okoliczności te nie mogły odnieść żadnego skutku w niniejszym postępowaniu, gdyż nie mają one dla rozstrzygnięcia sprawy w przedmiocie zatrzymania prawa jazdy żadnego znaczenia.
W tym miejscu należy raz jeszcze zwrócić uwagę, że decyzja wydawana na podstawie art. 102 ust. 1 pkt 3 lit. "a" ustawy o kierujących pojazdami ma charakter decyzji związanej. Jeżeli uprawniony organ stwierdzi określony stan rzeczy obowiązany jest wydać przewidziane prawem rozstrzygnięcie. Stąd też organy nie mają w tym przypadku swobody decyzyjnej i zobligowane są do wydania przewidzianego prawem rozstrzygnięcia, o ile zaistniały do tego podstawy. Tak stało się w tej sprawie. Nieprzedstawienie w wymaganym terminie orzeczenia o braku przeciwskazań lekarskich do kierowania pojazdem wobec niepoddania się przez skarżącego badaniom lekarskim, skutkować musiało zatrzymaniem prawa jazdy. Organy w ogóle nie mogły w decyzji o charakterze związanym brać pod uwagę argumentów skarżącego natury "słusznościowej", niezależnie od ich prawdziwości.
Z powyższych względów zarzuty skargi nie mają żadnych usprawiedliwionych podstaw. Sąd nie stwierdził również z urzędu, by zaskarżona decyzja była dotknięta istotnymi wadami uzasadniającymi jej uchylenie. W szczególności błędne odwołanie się przez organ odwoławczy w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji do przepisów art. 99 ust. 1 pkt 2 lit. "a" i art. 102 ust. 1 pkt 3 lit. "b" ustawy o kierujących pojazdami, które nie miały w tej sprawie zastosowania, w ostateczności nie wpłynęło na ocenę prawidłowości rozstrzygnięcia o utrzymaniu w mocy decyzji organu I instancji o zatrzymaniu prawa jazdy, bowiem takie same skutki pociąga za sobą decyzja wydana na podstawie 99 ust. 1 pkt 2 lit. "b" i art. 102 ust. 1 pkt 3 lit. "a" ustawy o kierujących pojazdami, która miała zastosowanie w niniejszej sprawie.
Reasumując stwierdzić należało, że skoro skarżący miał obowiązek poddania się badaniu lekarskiemu we właściwym czasie czego zaniechał, to konsekwencją takiego zaniechania było obligatoryjne rozstrzygnięcie Starosty B. o zatrzymaniu jego prawa jazdy i utrzymanie tego rodzaju rozstrzygnięcia w mocy przez organ odwoławczy.
Z przytoczonych względów zaskarżona decyzja jest zgodna z prawem, co skutkuje oddaleniem skargi na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (j.t. Dz.U. z 2016 r. poz. 718, z późn. zm.), o czym Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie orzekł w sentencji wyroku.