Uzasadnienie
Wyrokiem z dnia 24 listopada 2016 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie oddalił skargę T. B. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] grudnia 2015 r. w przedmiocie zatrzymania prawa jazdy.
Tego samego dnia skarżący złożył wniosek o sporządzenie pisemnego uzasadnienia zapadłego wyroku (k. 41 akt sądowych). W związku z prawomocnym postanowieniem referendarza sądowego z dnia 7 lutego 2017 r. o odmowie przyznania skarżącemu prawa pomocy, Przewodniczący Wydziału zarządzeniem z dnia 29 marca 2017 r. wezwał skarżącego do uiszczenia opłaty kancelaryjnej w kwocie 100 zł za doręczenie mu na jego wniosek odpisu wyroku wraz z pisemnym uzasadnieniem.
Skarżący zarządzenia tego nie wykonał i opłaty nie uiścił, dlatego zarządzeniem z dnia 26 maja 2017 r. referendarz sądowy zarządził ściągnięcie od skarżącego kwoty 100 zł tytułem nieuiszczonej opłaty kancelaryjnej.
Od wskazanego zarządzenia doręczonego skarżącemu w dniu 9 czerwca 2017 r. w ustawowym terminie wniósł on sprzeciw, w którym zakwestionował legalność zatrzymania mu prawa jazdy, a jednocześnie wnioskował o zwrot na jego rzecz wszystkich pieniędzy i kosztów podróży, bo nie ma środków na życie.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie zważył, co następuje
Zgodnie z art. 234 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (j.t. Dz. U. z 2016 r. poz. 718 z późn. zm. – dalej jako "p.p.s.a."), opłatę kancelaryjną za odpis orzeczenia z uzasadnieniem, doręczonego na skutek żądania zgłoszonego w terminie siedmiodniowym od ogłoszenia orzeczenia, pobiera się przy zgłoszeniu wniosku o sporządzenie uzasadnienia orzeczenia i jego doręczenie. Jeżeli opłata nie została uiszczona, przewodniczący zarządza ściągnięcie jej od strony, która złożyła wniosek, po uprzednim wezwaniu strony do jej uiszczenia. Przepisów art. 220 nie stosuje się.
Wysokość tej opłaty określa § 2 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 16 grudnia 2003 r. w sprawie wysokości opłat kancelaryjnych pobieranych w sprawach sądowoadministracyjnych (Dz. U. Nr 221, poz. 2192) i wynosi ona 100 zł.
Według zaś art. 167a § 2 p.p.s.a., od zarządzeń i postanowień referendarza sądowego, o których mowa w art. 30 § 1, art. 49 § 2 oraz art. 234 § 2, przysługuje sprzeciw. Sprzeciw rozpoznaje sąd, w którym wydano zaskarżone orzeczenie. W razie wniesienia sprzeciwu zarządzenie lub postanowienie, przeciwko któremu został on wniesiony, traci moc (art. 167a § 3 p.p.s.a.). Sprzeciw wnosi się do sądu w terminie siedmiu dni od dnia doręczenia stronie zarządzenia lub postanowienia referendarza sądowego, chyba że przepis szczególny stanowi inaczej (art. 167a § 4 p.p.s.a.). Sprzeciw wniesiony po upływie terminu sąd odrzuca (art. 167a § 5 p.p.s.a.). Sąd rozpoznaje sprawę jako sąd pierwszej instancji, chyba że przepis szczególny stanowi inaczej (art. 167a § 6 p.p.s.a.).
W opisanych okolicznościach, ponieważ skarżący w tej sprawie zgłosił wniosek o sporządzenie pisemnego uzasadnienia wyroku skutkujący koniecznością poniesienia opłaty kancelaryjnej w kwocie 100 zł, a jednocześnie nie złożył środka odwoławczego (skargi kasacyjnej) co do istoty sprawy, przez co wyrok oddalający skargę stał się prawomocny i nie korzystał ze zwolnienia od omawianej opłaty kancelaryjnej, której nie uiścił, to w świetle powołanych uregulowań zobowiązany jest do jej uiszczenia.
Z tych też przyczyn rozstrzygając sprawę w zakresie kosztów sądowych należnych Skarbowi Państwa na skutek sprzeciwu od zarządzenia referendarza sądowego, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie obowiązany był – na podstawie art. 234 § 2 p.p.s.a. w związku z art. 167a § 2, § 4 i § 6 p.p.s.a. oraz art. 227 § 1 p.p.s.a. – nakazać ściągnięcie od skarżącego na rzecz Skarbu Państwa należnej części kosztów sądowych w postaci nieuiszczonej opłaty kancelaryjnej w wysokości 100 zł.
Dlatego na powołanej podstawie prawnej należało orzec, jak w postanowieniu.