Uzasadnienie
Rektor Uniwersytetu w L. decyzją nr [... ] z dnia [...] wydaną na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 oraz § 34 pkt 5 Regulaminu studiów w L., po rozpatrzeniu odwołania Z.P. od decyzji nr [...] z dnia [...] wydaną z upoważnienia Dziekana Wydziału Prawa i Administracji Uniwersytetu w L. odmawiającej wyrażenia zgodny na przystąpienie przez skarżącego do egzaminu magisterskiego bez uzupełnienia różnic programowych wynikających z programu studiów prawniczych obowiązujących obecnie na Wydziale Prawa i Administracji, utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję.
W uzasadnieniu organ odwoławczy podniósł, że decyzją Dziekana Wydziału Prawa i Administracji nr [...] z dnia [...]. nie wyrażono zgody na przystąpienie skarżącego do egzaminu magisterskiego, bez uzupełnienia różnic programowych wynikających z programu studiów prawniczych obowiązujących obecnie na Wydziale Prawa i Administracji. Decyzja została wydana w oparciu o § 34 pkt 5 Regulaminu studiów na Uniwersytecie w L. z dnia 29 marca 2006 r.
Organ I instancji ustalił, że Z.P. uzyskał zaliczenie ostatniego semestru studiów prawniczych w ówcześnie obowiązującym systemem – poza systemem ECTS. Uzupełnienie różnic programowych w 2005 r. wynikało z tego, że skarżący wcześniej studiował w Filii w R., a następnie na Uniwersytecie R. Na Wydział Prawa i Administracji Uniwersytetu w L. został przyjęty na ostatni semestr zaocznych studiów prawniczych. Uzyskał zgodę na przedłużenie terminu przystąpienia do egzaminu magisterskiego do 31 października 2005 r., jednak do tego egzaminu nie przystąpił. Zgodnie z § 34 pkt 5 Regulaminu studiów, jeżeli w roku akademickim, w którym student będzie składał egzamin magisterski obowiązuje inny program studiów niż w roku, w którym student uzyskał zaliczenie ostatniego semestru, dziekan może skierować studenta na powtarzanie ostatniego roku, z obowiązkiem uzupełnienia różnic programowych. Decyzję organu I instancji uzasadnia też fakt wydawania takich decyzji w stosunku do innych studentów.
W odwołaniu od decyzji wydanej w I instancji, zaadresowanym do Prorektora ds. Kształcenia, skarżący wniósł o uchylenie decyzji i wyrażenie zgodny na przystąpienie do egzaminu magisterskiego bez konieczności uzupełnienia różnic programowych. Zarzucił też nierówne traktowanie studentów, według "starego" i "nowego" systemu.
Odpowiadając na ww. odwołanie w piśmie z dnia [...] Prorektor utrzymała w mocy decyzję Dziekana Wydziału Prawa i Administracji i stwierdziła, że zaskarżona decyzja jest oparta na obowiązujących przepisach Regulaminu studiów. Dodała, że takie same decyzje były wydawane w stosunku do innych studentów będących w takiej sytuacji, jak skarżący.
W skardze na tę decyzję z dnia [...] do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie, potraktowanej przez organ II instancji jako pismo w sprawie odwołania od decyzji organu I instancji z dnia [...] skarżący podnosi, że w roku 2005 zaliczył 10- ty semestr studiów, oraz napisał pracę magisterską, następnie zwrócił się do pracownika dziekanatu z pytaniem, kiedy najpóźniej może przystąpić do egzaminu magisterskiego. Otrzymał odpowiedź, że w każdym czasie, pod warunkiem wniesienia opłaty w wysokości 800 zł, oraz uzyskania zgody dziekana na przystąpienie do egzaminu. W okresie od 24 marca 2006 r. do 10 marca 2007 r. skarżący przebywał w Stanach Zjednoczonych. Po powrocie uiścił stosowną opłatę w wysokości 800 zł i zwrócił się z prośbą o wyrażenie zgody na przystąpienie do egzaminu magisterskiego. Prodziekan Wydziału Prawa i Administracji studiów niestacjonarnych powołując się na § 34 pkt 5 Regulaminu studiów, wprowadzony uchwałą nr XXI 6.7/06 Senatu, nie wyraziła zgody na przystąpienie przez skarżącego do egzaminu magisterskiego, bez uzupełnienia różnic programowych. Sprawa ta została zarejestrowana w Wojewódzkim Sądzie Administracyjnym jako sygn. akt III [...].
Organ II instancji w odpowiedzi na tą skargę wnosił więc o jej odrzucenie, jako niedopuszczalnej.
Skargę na decyzję z dnia [...] do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie wniósł Z.P. Podtrzymał w niej zarzuty przedstawione w skardze na decyzję Rektora w sprawie o sygn. akt [...].
W odpowiedzi na skargę Rektor wniósł o oddalenie skargi, podtrzymał swoje stanowisko wyrażone w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Nadto organ odwoławczy stwierdził, że pismo Prorektor ds. Kształcenia (które zostało zaskarżone przez skarżącego do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie, sygn. akt [...]) było pismem w toku postępowania administracyjnego, a nie decyzją w rozumieniu kpa, bowiem zgodnie z § 3 Regulaminu studiów od decyzji dziekana studentowi przysługuje prawo odwołania się w ciągu 14 dni drogą służbową do rektora.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w L. zważył, co następuje:
Przede wszystkim należy podnieść, że w myśl przepisu art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. nr 153, poz. 1269), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości między innymi przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Dokonując kontroli zgodności z prawem zaskarżonej decyzji stwierdzić należy, że decyzja ta rażąco narusza prawo.
W niniejszej sprawie zaszły okoliczności uzasadniające stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji nr [...] wydanej przez Rektora w dniu [...]. Zgodnie bowiem z przepisem art. 145 § 1 pkt 2 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zmianami), sąd stwierdza nieważności decyzji, jeżeli zachodzą przyczyny określone w przepisie art. 156 Kodeksu postępowania administracyjnego. Organ administracji publicznej stwierdza nieważność decyzji, która:
- wydana została z naruszeniem przepisów o właściwości,
- wydana została bez podstawy prawnej lub z rażącym naruszeniem prawa,
- dotyczy sprawy już poprzednio rozstrzygniętej inną decyzją ostateczną,
- została skierowana do osoby nie będącej stroną w sprawie,
- była niewykonalna w dniu jej wydania i jej niewykonalność ma charakter trwały,
- w razie jej wykonania wywołałaby czyn zagrożony karą,
- zawiera wadę powodującą jej nieważność z mocy prawa (art. 156 § 1).
Nie stwierdza się nieważności decyzji z przyczyn wymienionych w art. 156 § 1 pkt 1, 3, 4 i 7 kpa, jeżeli od dnia jej doręczenia lub ogłoszenia upłynęło dziesięć lat, a także gdy decyzja wywołała nieodwracalne skutki prawne (art. 156 § 2 kpa).
Podnieść należy, że w dniu [...] została wydana decyzja nr [...] przez Prorektora ds. Kształcenia, w której utrzymano w mocy decyzję nr [...] organu I instancji tj. Prodziekana Wydziału Prawa i Administracji Uniwersytetu w L. z dnia [...]., w sprawie odmowy wyrażenia zgody na przystąpienie o egzaminu magisterskiego przez skarżącego Z.P.
Nie ulega wątpliwości, że decyzja ta zawiera elementy decyzji określone w art. 107 § 1 kpa, a w szczególności: datę wydania, oznaczenie stron, powołanie podstawy prawnej, rozstrzygnięcie, uzasadnienie faktyczne i prawne, podpis z podaniem imienia i nazwiska oraz stanowiska służbowego osoby upoważnionej do wydania decyzji. Nie zawiera wprawdzie pouczenia o dopuszczalności wniesienia skargi, ale okoliczność ta nie ma w sprawie znaczenia, gdyż skarga taka została złożona przez Z.P. Błędny jest zatem pogląd organu II instancji, że było to jedynie pismo w sprawie odwołania, a nie decyzja, skoro Prorektor ds. Kształcenia była upoważniona przez Rektora do rozpatrywania odwołań w sprawach toku studiów.
Decyzja Rektora z dnia [...] była więc kolejną (drugą) decyzją wydaną w tej samej sprawie, w stosunku do tego samego podmiotu. Z tego wynika, że została ona wydana z naruszeniem przepisów prawa wyczerpujących przesłankę z przepisu art. 156 § 1 pkt 3 kpa - dotyczy sprawy już poprzednio rozstrzygniętej inną decyzją ostateczną.
Z tych też względów oraz na podstawie przepisu art. 145 § 1 pkt 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi Wojewódzki Sąd Administracyjny orzekł jak na wstępie.