Uzasadnienie
Dnia 9 marca 2009 r. skarżący Z. P. złożył wniosek o przyznanie prawa pomocy w zakresie całkowitym, poprzez zwolnienia od kosztów sądowych i ustanowienie adwokata. Uzasadniając ten wniosek skarżący m. in. wskazał, że żaden zawodowy pełnomocnik nie chce podjąć się jego sprawy, ani sporządzenia skargi kasacyjnej.
Postanowieniem z dnia 30 kwietnia 2009 r. referendarz sądowy odmówił skarżącemu przyznania prawa pomocy. W związku z powyższym Z. P. wniósł sprzeciw, w którym podniósł m. in., że błędnie została oceniona jego sytuacja materialna, co wpłynęło na odmowę przyznania prawa pomocy.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Jak wynika z przepisu art. 246 § 1 pkt 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz.1270 ze zm.) dalej ppsa, osobie fizycznej może zostać przyznane prawo pomocy w zakresie całkowitym, gdy osoba ta wykaże, że nie jest w stanie ponieść jakichkolwiek kosztów postępowania.
Zasadą postępowania sądowoadministracyjnego jest pokrywanie wynikłych z niego kosztów. Obowiązek ten spoczywa na każdym podmiocie, który inicjuje takie postępowanie, co jest zgodne z przepisem art. 241 ppsa. Ta sama ustawa dopuszcza możliwość zwolnienia od kosztów postępowania (zasadniczo na każdym jego etapie), jednakże strona, która o to wnosi musi wykazać, że nie ma dostatecznych środków na poniesienie jakichkolwiek kosztów postępowania – przepis art. 246 § 1 pkt 1 ppsa.
Spełnienie tej przesłanki polega na udowodnieniu, że strona znajduje się w sytuacji, która uniemożliwia poniesienie jej jakichkolwiek kosztów postępowania. Co do zasady podstawę do przyznania prawa pomocy stanowią informacje wynikające z oświadczenia zawartego na wniosku składanym przez strony na urzędowym formularzu.
W rozpatrywanej sprawie skarżący złożył w dniu 9 marca 2009 r. 2009 r. wniosek o przyznanie prawa pomocy w zakresie całkowitym poprzez zwolnienie od kosztów sądowych i ustanowienie adwokata.
Jak wynika z akt sprawy tj. złożonego wniosku o przyznanie prawa pomocy (k - 80 i n.), skarżący posiada oszczędności zdeponowane na rachunku bankowym, w wysokości 85 000 złotych. Ja również wykazał we wniosku, posiada także samochód, którego wartość oszacował na 2000 – 5000 złotych. Jak wynika z tego wniosku, miesięczne dochody skarżącego wynoszą 1388, 75 złotych.
Co prawda skarżący pozostaje w gospodarstwie rodzinnym z rodzicami i dorosłym rodzeństwem, którzy, jak wynika ze złożonej deklaracji, nie osiągają żadnych dochodów, to jednak nie stanowi to argumentu przemawiającego za zwolnieniem skarżącego z kosztów postępowania i przyznaniem adwokata. Tym bardziej, że skarżący przyznał, że nie ma dokładnej wiedzy na temat stanu majątkowego swoich domowników.
Skarżący w sprzeciwie od postanowienia referendarza sądowego podnosi, że powyższe oszczędności nie nalezą do niego, uprzejmościowo zezwolił na ich zdeponowanie na swoim rachunku bankowym. Wyszczególnił również swoje miesięczne wydatki (z czego ok. 500 złotych na utrzymanie samochodu). Jednak przedstawione przez niego stanowisko nie pozwala jednoznacznie przyjąć, że nie jest on w stanie udźwignąć kosztów postępowania sądowego. Wręcz przeciwnie, ze złożonego przez Z. P. wniosku o przyznanie prawa pomocy jednoznacznie wynika, że posiada on środki finansowe pozwalające mu na opłacenie takich kosztów.
Biorąc powyższe pod uwagę należy stwierdzić, że żądanie skarżącego o przyznanie prawa pomocy w zakresie całkowitym przez zwolnienie od kosztów sądowych i ustanowienia adwokata nie zasługuje na uwzględnienie, ponieważ skarżący nie wykazał, aby nie był w stanie pokryć jakichkolwiek kosztów postępowania.
Z tej przyczyny, na podstawie art. 160 w związku z art. 260 ppsa, należało orzec jak na wstępie.