Uzasadnienie
Decyzją z dnia 4 maja 2011 r., Państwowy Powiatowy Inspektor Sanitarny odmówił stwierdzenia u A., prowadzącej własne gospodarstwo rolne, choroby zawodowej – "boreliozy".
Po rozpatrzeniu odwołania A., decyzją z dnia 13 czerwca 2011 r., Wojewódzki Inspektor Sanitarny, utrzymał w mocy decyzję organu I instancji.
W uzasadnieniu rozstrzygnięcia organ odwoławczy powołał się na orzeczenia lekarskie wydane przez jednostki orzecznicze pierwszego i drugiego stopnia, tj. Wojewódzki Ośrodek Medycyny Pracy oraz Instytut Medycyny Pracy.
Z orzeczenia lekarskiego z dnia 17 czerwca 2010 r. wydanego przez lekarza WOMP na podstawie wywiadu, badania ogólnolekarskiego specjalistycznego, badań laboratoryjnych, w tym badań serologicznych, analizy dokumentacji medycznej dostarczonej przez A. z jednostek opieki medycznej, w których była leczona, kart informacyjnych z leczenia szpitalnego w B. i w R. wynika, że u w/w zakaźnej choroby zawodowej "boreliozy" nie rozpoznano.
Z wydanego, na skutek odwołania strony, w Instytucie Medycyny Pracy orzeczenia lekarskiego z dnia 11 lutego 2011 r. na podstawie obserwacji w Oddziale Chorób Zawodowych IMP, konsultacji specjalistycznych, wykonanych badan diagnostycznych oraz dokonanej analizy dokumentacji medycznej wynika identyczna konkluzja. W uzasadnieniu powyższego orzeczenia stwierdzono, że badania serologiczne wykonane w 2008 r. jak i w 2010 r. nie dają żadnych podstaw do rozpoznania u badanej boreliozy. Niezależnie od badań serologicznych wykonano szereg konsultacji specjalistycznych, podczas których nie rozpoznano żadnych zmian narządowych, ani układowych charakterystycznych dla boreliozy.
Ponieważ pierwotna decyzja Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego w B. (z dnia 13 grudnia 2010 r.) została uchylona przez organ odwoławczy, organ I instancji wystąpił do jednostek orzeczniczych pierwszego i drugiego stopnia o wydanie orzeczeń uzupełniających, w szczególności w celu wyjaśnienia, czy w orzeczeniach uwzględniono dołączone do akt zaświadczenie internisty o leczeniu A. z powodu boreliozy.
Jednostki orzecznicze obydwu stopni podtrzymały swoje wcześniejsze orzeczenia lekarskie. W tej sytuacji Państwowy Powiatowy Inspektor Sanitarny w B. wydał decyzję z dnia 4 maja 2011 r. o braku podstaw do stwierdzenia u A. choroby zawodowej "boreliozy".
Po ponownym przeanalizowaniu całości akt sprawy na skutek odwołania strony, organ odwoławczy stwierdził, że zaskarżona decyzja pierwszoinstancyjna jest prawidłowa pod względem merytorycznym i oparta została na właściwych podstawach prawnych. Organ powołał się na wyrażany w orzecznictwie sądowoadministracyjnym pogląd o związaniu organów inspekcji sanitarnej rozpoznaniem podanym w orzeczeniu lekarskim, wydanym przez upoważnione podmioty medyczne i o braku podstaw do samodzielnej oceny dokumentacji lekarskiej przez te organy, która może prowadzić do odmiennego rozpoznania schorzenia. Zgodnie z tym stanowiskiem, bez orzeczenia lekarskiego bądź sprzecznie z nim organ nie może dokonać rozpoznania choroby zawodowej.
W skardze do sądu administracyjnego A. wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji zarzucając zbyt długi okres czasu wydawania rozstrzygnięcia w jej sprawie. Wskazała, że w 2006 r. została ukąszona przez kleszcza i od tamtej pory zaczęły się jej problemy ze zdrowiem. Podniosła, że od października 2008 r. do stycznia 2010 r. była leczona z powodu rozsianej boreliozy i depresji przez lekarza P. W odpowiedzi na skargę Wojewódzki Inspektor Sanitarny wniósł o jej oddalenie, w całości podtrzymując stanowisko zawarte w zaskarżonej decyzji.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Skarga nie jest zasadna.
Dla stwierdzenia przez organ sanitarny choroby zawodowej u pracownika, niezbędne jest uprzednie rozpoznanie przez właściwe jednostki orzecznicze jednej z chorób, których zamknięty katalog zawiera załącznik do rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 30 czerwca 2009 r. w sprawie chorób zawodowych (Dz.U. Nr 105, poz. 869 – zwanego dalej rozporządzeniem). Nadto musi istnieć związek przyczynowy między stwierdzoną chorobą zawodową, a działaniem czynników szkodliwych dla zdrowia występujących w środowisku pracy albo w związku ze sposobem wykonywania pracy (art. 2351 kodeksu pracy).
A. jest rolniczką. Niesporne jest, że wykonywanie prac polowych stwarza możliwość pokąsania przez kleszcze, które z kolei mogą wywołać boreliozę (poz. 26 załącznika do rozporządzenia).
Jako dowód na to, że skarżąca cierpi na chorobę zawodową, przedłożyła ona zaświadczenie z dnia 25 lutego 2010 r. wystawione przez lekarza internistę P. (k. [...] akt administracyjnych), z którego wynika, że w okresie od 30 października 2008 r. do 19 stycznia 2010 r. leczona była z powodu boreliozy (neuroborelioza susp) i depresji.
Owo zaświadczenie było przedmiotem oceny dokonanej przez jednostki orzecznicze obu stopni. Jednostki te, tj. Wojewódzki Ośrodek Medycyny Pracy oraz Instytut Medycyny Pracy zdyskredytowały powyższy dowód w wydanych opiniach uzupełniających (zob. pisma: IMP z dnia 23 marca 2011 r. oraz WOMP z dnia 5 kwietnia 2011 r.) i jednoznacznie podtrzymały wydane wcześniej orzeczenia lekarskie (orzeczenie WOMP z dnia 17 czerwca 2010 r., orzeczenie IMP z dnia 2 września 2010 r.).
Dr n. med. T. reprezentujący w piśmie z dnia 23 marca 2011 r. wyjaśnił, że zaświadczenie lekarza P. nie stanowi wiarygodnego dowodu potwierdzającego fakt, że skarżąca chorowała na boreliozę. Użyty w zaświadczeniu skrót "susp" oznacza podejrzenie boreliozy, nie zaś rozpoznanie tego schorzenia. Wyniki badań serologicznych (wykonanych w 2008 r. oraz w 2010 r.) nie dają żadnych podstaw do rozpoznania u A. boreliozy. Ponadto, podczas hospitalizacji WJMP poprzedzającej wydanie orzeczenia z dnia 2 września 2010 r. wykonano szereg badań i konsultacji specjalistycznych, z których wynika, że nie stwierdzono u skarżącej żadnych zmian narządowych ani układowych, charakterystycznych dla boreliozy.
Ukłucie przez kleszcze, nie musi być tożsame z zakażeniem chorobą zakaźną (boreliozą).
Orzeczenia lekarskie obu jednostek orzeczniczych uwzględniają wszystkie aspekty sprawy i zostały wydane w oparciu o dowody wymienione w § 6 ust. 1 rozporządzenia.
Orzeczenie lekarskie dotyczące rozpoznania choroby zawodowej jest opinią w rozumieniu art. 84 § 1 k.p.a., która podlega ocenie ze strony organu sanitarnego w granicach wskazanych w art. 80 k.p.a.
Stosownie do § 8 ust. 1 rozporządzenia, niezbędnym warunkiem do stwierdzenia przez organ sanitarny choroby zawodowej, jest jej uprzednie rozpoznanie przez medyczne jednostki orzecznicze.
W świetle utrwalonego stanowiska judykatury – bez stosownego orzeczenia lekarskiego bądź wbrew niemu, organy sanitarne nie mogące we własnym zakresie dokonywać rozpoznania schorzenia i ustalać czy owo schorzenie mieści się w wykazie chorób zawodowych Orzeczenie o braku podstaw jest wiążące dla organów sanitarnych i prowadzi do odmowy stwierdzenia choroby.
W przedmiotowej sprawie – organy decyzyjne w obu instancjach przeprowadziły postępowanie w sposób prawidłowy, nie uchybiający przepisom rozporządzenia, zaś wszystkie zgromadzone dowody oceniły w granicach uprawnień przewidzianych w art. 80 k.p.a., bez naruszenia zasady swobodnej oceny dowodów.
Z tych względów, skarga podlegała oddaleniu na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.)