Uzasadnienie
W dniu 25 października 2012 r. Referendarz Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie wydał postanowienie, w którym to odmówił L. B. – pełnomocnikowi skarżącego przyznania prawa pomocy w zakresie całkowitym przez zwolnienie od kosztów sądowych i ustanowienie adwokata. W uzasadnieniu referendarz sądowy wyjaśnił, powołując się na treść art. 243 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 z późn. zm.), dalej w skrócie p.p.s.a., że L. B. nie jest stroną postępowania w myśl art. 243 §1 p.p.s.a. Na powyższe postanowienie L. B. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie sprzeciw.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie zważył, co następuję:
W myśl art. 243 § 1 p.p.s.a. prawo pomocy może być przyznane stronie na jej wniosek złożony przed wszczęciem postępowania lub w toku postępowania. Wniosek ten wolny jest od opłat sądowych.
Zgodnie z treścią art. 32 p.p.s.a. w postępowaniu w sprawie sądowoadministracyjnej stronami są skarżący oraz organ, którego działanie, bezczynność lub przewlekle prowadzenie postępowania jest przedmiotem skargi.
Natomiast z art. 33 p.p.s.a. wynika, że osoba, która brała udział w postępowaniu administracyjnym, a nie wniosła skargi, jeżeli wynik postępowania sądowego dotyczy jej interesu prawnego, jest uczestnikiem tego postępowania na prawach strony (§ 1). Zgodnie zaś treścią § 2 udział w charakterze uczestnika może zgłosić również osoba, która nie brała udziału w postępowaniu administracyjnym, jeżeli wynik tego postępowania dotyczy jej interesu prawnego, a także organizacja społeczna, o której mowa w art. 25 § 4, w sprawach innych osób, jeżeli sprawa dotyczy zakresu jej statutowej działalności.
Z treści art. 260. p.p.s.a. wynika, że w razie wniesienia sprzeciwu, który nie został odrzucony, zarządzenie lub postanowienie, przeciwko któremu został on wniesiony, traci moc, a sprawa będąca przedmiotem sprzeciwu podlega rozpoznaniu przez sąd na posiedzeniu niejawnym. Na postanowienie przysługuje zażalenie.
W przedmiotowej sprawie stwierdzić należy, że w myśl art. 243 § 1 p.p.s.a. nie jest możliwe przyznanie prawa pomocy pełnomocnikowi skarżącego. Wynika to z treści wyżej wymienionego przepisu, który daje możliwość skorzystania z prawa pomocy tylko stronie postępowania. L. B. jest pełnomocnikiem, a zatem nie jest on stroną postępowania w myśl art. 32 i 33 p.p.s.a. Jako pełnomocnik, może natomiast wnioskować o przyznanie prawa pomocy dla J. B. – strony niniejszego postępowania.
W podobnej sprawie Naczelny Sąd Administracyjny w Warszawie w postanowieniu z dnia 28 września 2008 r. sygn. akt. I OZ 709/12 (niepublikowany) stwierdził: "pełnomocnicy, działają w imieniu skarżącej, dlatego sami nie są stroną postępowania sądowego. Z wnioskiem o prawo pomocy może zatem w niniejszej sprawie wystąpić skarżąca, składając wniosek na odpowiednim formularzu. Skoro wniosek o przyznanie prawa pomocy złożyli pełnomocnicy skarżącej w imieniu własnym, którzy nie są stroną niniejszego postępowania wniosek o przyznanie prawa pomocy nie mógł zostać uwzględniony."
W związku z powyżej przytoczonymi argumentami, sąd rozpatrując sprzeciw, nie mógł przyznać prawa pomocy pełnomocnikowi skarżącego – L. B. Z tych względów Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie na podstawie art. 243 § 1 p.p.s.a w związku z art. 260 p.p.s.a. odmówił L. B. przyznania prawa pomocy.