Uzasadnienie
Postanowieniem z dnia 28 sierpnia 2008 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu odrzucił skargę B. W. na decyzję Dyrektora W. Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w P. z dnia [...], nr [...] utrzymującą w mocy decyzję Kierownika Biura Powiatowego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w K. z dnia [...], Nr [...] o wygaśnięciu decyzji Kierownika Biura Powiatowego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w K. z dnia [...], nr [...] o przyznaniu pomocy finansowej na dostosowanie gospodarstw rolnych do standardów Unii Europejskiej objętej planem rozwoju obszarów wiejskich.
Dnia 1 grudnia 2008 roku B. W. złożył wypełniony na urzędowym formularzu wniosek o przyznanie prawa pomocy w zakresie ustanowienia radcy prawnego i adwokata.
We wniosku wskazał, że prowadzi wspólne gospodarstwo domowe wraz z żoną i dwoma synami, posiada dom o powierzchni 100,00 m² oraz nieruchomość rolną o powierzchni 15,17 ha. Ponadto oświadczył, że wspólne gospodarstwo domowe jest utrzymywane z jego wynagrodzenia za pracę w wysokości 1.543,00 zł oraz z wynagrodzenia za pracę jego żony w wysokości 3.927,20 zł, a także z dochodów z gospodarstwa rolnego, które "przy obecnych cenach" wynoszą 12.000,00 zł. W uzasadnieniu wniosku wskazał natomiast, że jego sytuacja majątkowa jest bardzo zła, gdyż jest zadłużony na 160.000,00 zł i ma problemy z regulowaniem zobowiązań.
Zgodnie z przepisami art. 245 §1 i §3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270) prawo pomocy może być przyznane w zakresie całkowitym lub częściowym. Prawo pomocy w zakresie częściowym obejmuje zwolnienie tylko od opłat sądowych w całości lub w części albo tylko od wydatków albo od opłat sądowych i wydatków lub obejmuje tylko ustanowienie adwokata, radcy prawnego, doradcy podatkowego lub rzecznika patentowego. Przepis art. 246 §1 pkt. 2 cytowanej ustawy stanowi, że przyznanie prawa pomocy osobie fizycznej w zakresie częściowym następuje, gdy wykaże ona, że nie jest w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania, bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny.
Celem instytucji prawa pomocy jest zapewnienie dostępu do sądu osobom, którym uniemożliwia to brak środków finansowych. Oznacza to, że prawo pomocy stanowi w istocie pomoc państwa dla osób, które ze względu na trudną sytuację nie są w stanie bez dodatkowego wsparcia poprowadzić swoich spraw przed sądem. Jedynymi kryteriami przyznania prawa pomocy jest więc wykazanie przez osoby zainteresowane ich trudnej sytuacji materialnej, finansowej i rodzinnej.
Z informacji zawartych we wniosku o przyznanie prawa pomocy wynika, że B.W. wraz z żoną i dwoma synami prowadzą wspólne gospodarstwo domowe, które jest utrzymywane z wynagrodzeń za pracę oraz z dochodów z gospodarstwa rolnego, które łącznie miesięcznie przekraczają 17.000,00 zł. Przy tak znacznych kwotach biorąc nawet pod uwagę zadłużenie wnioskodawcy, jakie wskazał we wniosku, a którego nie udokumentował, należy uznać, że w granicach jego możliwości finansowych pozostaje uiszczenie honorarium profesjonalnego pełnomocnika z wyboru działającego na wolnym rynku szczególnie, że nie wskazał on żadnych zwiększonych wydatków. Z powyższych względów nie można przyjąć, że wnioskodawca wykazał, że nie jest w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania, bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny i dlatego nie znajduje uzasadnienia jego wniosek o ustanowienie profesjonalnego pełnomocnika z urzędu.
Wobec powyższego na podstawie art. 258 §1 i §2 pkt 7 w związku z art. 245 §1 i §2, art. 246 §1 pkt 1 ustawy prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) orzeczono jak w sentencji postanowienia.
/-/R. Talaga