Uzasadnienie
Zarządzeniem z 9 listopada 2016 r. tut. Sąd pozostawił wniosek skarżącego o wyłączenie referendarza bez rozpoznania. Strona wniosła pismem z 7 grudnia 2016 r. zażalenie na powyższe zarządzenie.
Postanowieniem z 29 marca 2017 r. tut. Sąd odrzucił skargę. Postanowienie to jest prawomocne, albowiem NSA postanowieniem z 20 czerwca 2017 r., sygn. akt II GZ 424/17, oddalił zażalenie na to orzeczenie.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu zważył, co następuje.
Postępowanie zażaleniowe wszczęte zażaleniem na wyżej wskazane zarządzenie z 9 listopada 2016 r. należało umorzyć na podstawie art. 195 § 3 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2017 r., poz. 1369 ze zm., dalej "P.p.s.a."). Zgodnie z tym przepisem, jeżeli postępowanie zażaleniowe stało się bezprzedmiotowe przed przedstawieniem zażalenia wraz z aktami sprawy Naczelnemu Sądowi Administracyjnemu, wojewódzki sąd administracyjny na posiedzeniu niejawnym umarza to postępowanie.
Wyżej wskazane postępowanie zażaleniowe stało się bezprzedmiotowe, ponieważ po wniesieniu zażalenia postanowieniem z 29 marca 2017 r. tut. Sąd odrzucił skargę, a postanowienie to jest prawomocne od 20 czerwca 2017 r. Sprawa została więc zakończona, stąd rozpoznanie zażalenia na zarządzenie z dnia 9 listopada 2016 r. o pozostawieniu wniosku skarżącego o wyłączenie referendarza bez rozpoznania jest bezprzedmiotowe.
Z tej przyczyny orzeczono, jak w sentencji, na podstawie art. 195 § 3 P.p.s.a.