Uzasadnienie
Pismem z dnia 29 stycznia 2012 r. skarżący wraz ze skargą złożył wniosek o przywrócenie terminu do jej wniesienia. W uzasadnieniu wniosku wskazano, że z uwagi na niewłaściwe pouczenie zawarte w zaskarżonej decyzji uchybił terminowi do wniesienia skargi, bowiem przesłał ją na niewłaściwy adres.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje
Art. 87 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (j.t. Dz. U. z 2012, poz. 270), zwanej dalej p.p.s.a., stanowi, że żądanie przywrócenia terminu należy zgłosić w ciągu siedmiu dni od czasu ustania przyczyny uchybienia terminu. Jednak uwzględnienia wymaga, iż zgodnie z § 4 art. 87 p.p.s.a. równocześnie z wnioskiem strona jest zobowiązana dokonać czynności, której nie dokonała w terminie.
Przywrócenie terminu ma charakter wyjątkowy i może mieć miejsce tylko wtedy, gdy uchybienie terminu nastąpiło wskutek niezależnych od strony okoliczności, którym nie była ona w stanie przeciwdziałać pomimo dołożenia należytej staranności (por. wyrok NSA z 24 marca 2004 r., FZ 13/04, niepubl.; postanowienie NSA z 25 maja 2004 r., FZ 63/04, system informatyczny LexPolonica; wyrok NSA z 28 czerwca 2007 r., II OSK 479/07, LEX nr 344095).
Brak winy w uchybieniu terminu można zatem przyjąć tylko wtedy, gdy strona nie mogła przeszkody w zachowaniu terminu usunąć, nawet przy użyciu największego w danych warunkach wysiłku. Wynika z tego, że przeszkody te muszą mieć charakter zewnętrzny i obiektywny. Obowiązkiem strony jest więc uwiarygodnienie swojej staranności oraz wykazanie, że przeszkoda, która spowodowała niedotrzymanie terminu, była od niej niezależna (postanowienie NSA z dnia 28 września 2011 r. sygn. akt II FZ 508/11, LEX nr 948971).
W niniejszej sprawie skarżący w wystarczającym stopniu uprawdopodobnił tak rozumiany brak winy w uchybieniu terminu, podnosząc, że zastosował się do błędnego pouczenia i zgodnie z nim przesłał skargę na adres Warszawa, ul. Młyńska 42, podczas gdy siedziba Głównego Inspektora Transportu Drogowego mieści się w Warszawie, ale na ul. Postępu 21.
Mając na uwadze błędne pouczenie zawarte w zaskarżonej decyzji oraz to, iż ugruntowany jest już pogląd w orzecznictwie, że strona nie może ponosić jakichkolwiek konsekwencji procesowych błędnych pouczeń skierowanych doń pism, byłoby to bowiem sprzeczne z zasadą demokratycznego państwa prawa (II FZ 795/11, II SA/Po 20/12, IV SA/Wa 1555/11), Sąd w oparciu o art. 86 § 1 p.p.s.a. postanowił jak w sentencji.