Uzasadnienie
W piśmie z dnia [...] stycznia 2013 r., obejmującym zażalenie na zarządzenie o wezwaniu do uiszczenia wpisu od skargi, R.P. wniósł o przyznanie prawa pomocy w zakresie całkowitym.
Zarządzeniem z dnia [...] maja 2013 r. skarżący został wezwany do złożenia wniosku o przyznanie prawa pomocy na urzędowym formularzu ("PPF"), który załączono do wezwania, w terminie 7 dni od daty otrzymania wezwania, pod rygorem pozostawienia wniosku bez rozpoznania.
Powyższe wezwanie zostało doręczone skarżącemu w dniu [...] czerwca 2013 r. (k.... akt sądowych).
W zakreślonym terminie wniosek o przyznanie prawa pomocy na urzędowym formularzu nie został złożony, wobec czego referendarz sądowy zarządzeniem z dnia [...] lipca 2013 r. pozostawił wniosek o przyznanie prawa pomocy bez rozpoznania.
W ustawowym terminie skarżący złożył sprzeciw na powyższe zarządzenie referendarza.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje
Zgodnie z art. 260 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz.U. z 2012 r., poz. 270 ze zm., dalej: p.p.s.a.), w razie wniesienia sprzeciwu, który nie został odrzucony, zarządzenie lub postanowienie, przeciwko któremu został on wniesiony traci moc, a sprawa będąca przedmiotem sprzeciwu podlega rozpoznaniu przez sąd na posiedzeniu niejawnym.
Stosownie do art. 252 § 2 p.p.s.a. wniosek o przyznanie prawa pomocy składa się na urzędowym formularzu według ustalonego wzoru. Natomiast wniosek o przyznanie prawa pomocy, który nie został złożony na urzędowym formularzu lub którego braków strona nie uzupełniła w zakreślonym terminie, pozostawia się bez rozpoznania (art. 257 p.p.s.a.).
W niniejszej sprawie skarżący pomimo wezwania, wraz z którym przesłano do wypełnienia formularz "PPF", nie złożył – w zakreślonym przez Sąd terminie, tj. do dnia [...] czerwca 2013 r. – wniosku o prawo pomocy na urzędowym formularzu zgodnie z wymogiem określonym w art. 252 § 2 p.p.s.a.
W konsekwencji wniosek skarżącego o prawo pomocy, jako niezłożony na urzędowym formularzu, należało pozostawić bez rozpoznania, o czym orzeczono jak w sentencji na podstawie art. 257 p.p.s.a.