Uzasadnienie
Przede wszystkim Sąd wskazuje, że dopuszczalność prostowania rozstrzygnięć w przedmiocie kosztów wynika z utrwalonego orzecznictwa (por. postanowienie NSA z 25 listopada 2005 r. FSK 2071/04, z 5 lutego 2013 r., I FSK 1764/11, 4 kwietnia 2017 r., II GSK 1447/15, z 12 stycznia 2017 r., II FSK 3261/14, z 22 września 2016 r., II GZ 892/16, z 12 sierpnia 2016 r. I GSK 1496/14, postanowienie z 3 lutego 2016 r., II FSK 3117/15, z 11 maja 2015 r. 2015 r., II FSK 52/12, z 2 lutego 2015 r., I FSK 1846/13, z 20 października 2014 r., II FSK 3790/13 CBOSA).
Niesporne jest, że zgodnie z art. 232 § 1 pkt 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2016 r., poz 718 ze zm., dalej jako u.p.p.s.a.) w przypadku odrzucenia skargi Sąd z urzędu zwraca cały uiszczony wpis a rozstrzygnięcie w przedmiocie kosztów powinno być zawarte w sentencji orzeczenia.
W punkcie drugim sentencji wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie (dalej: WSA) z 14 grudnia 2016 r., sygn. III SA/Wa 1663/16, błędnie wskazano kwotę do zwrotu ze środków budżetowych WSA na rzecz Skarżącego na kwotę 144 zł (słownie sto czterdzieści cztery złote), podczas, gdy faktycznie powinna zostać zasądzona (z urzędu) kwota 0 zł (zero złotych), co wynika z treści dokumentów księgowych (m.in. z 4 kwietnia 2017 r.). Skarżący bowiem nie tylko nie został wezwany do uiszczenia wpisu od skargi o wznowienie postępowania w kwocie 144 zł, ale również nie uiścił tego wpisu. Stąd, mimo obowiązku orzekania przez Sąd z urzędu o kosztach w przypadku odrzucenia skargi, z uwagi na adnotację z dokumentów księgowych, brak było podstaw do zawarcia w sentencji klauzuli o zwrocie z budżetu Sądu Skarżącemu nieuiszczonego wpisu od skargi o wznowienie postępowania w kwocie 144 zł. Istniała natomiast podstawa do oznaczenia – z urzędu - na podstawie art. 232 § 1 pkt 1 u.p.p.s.a., kwoty zwrotu na "0" zł, zgodnie z ciężarek kosztó, które Skarżący poniósł w sprawie.
Opisany błąd rachunkowy, jako mający oczywisty charakter, wymagał sprostowania i dlatego, stosownie do art. 156 § 1 i § 2 Sąd zobowiązany był postanowić, jak w sentencji