Uzasadnienie
We wniosku złożonym na urzędowym formularzu Skarżący – A. L. wniósł o przyznanie prawa pomocy w zakresie zwolnienia od kosztów sądowych oraz ustanowienia pełnomocnika. Oświadczył, że nie jest w stanie ponieść jakichkolwiek kosztów postępowania. Obecnie nie pracuje oraz nie prowadzi działalności gospodarczej. Wyprzedaje składniki prowadzonego wcześniej przedsiębiorstwa tj. sprzęt sportowy oraz przygotowuje się do wyjazdu za granicę w celach zarobkowych.
Skarżący wskazał również, że z uwagi na przymus adwokacki w zakresie sporządzenia skargi kasacyjnej wnosi o ustanowienie pełnomocnika.
Z oświadczeń skarżącego wynika, że nie prowadzi on z nikim wspólnego gospodarstwa domowego. Do swojego majątku zaliczył mieszkanie o pow. 48 m². Skarżący wskazał, że nie posiada oszczędności, ani nie uzyskuje dochodów.
Z uwagi na fakt, że oświadczenia zawarte we wniosku o przyznanie prawa pomocy, okazały się niewystarczające do oceny rzeczywistego stanu majątkowego i możliwości płatniczych skarżącego, został on wezwany m.in. do: nadesłanie zeznań podatkowych za 2013 r., udokumentowania wysokości przychodów (dochodów i kosztów) uzyskanych w 2014 r. z tytułu prowadzonej działalności, udokumentowanie okoliczności związanych z likwidacją prowadzonej działalności gospodarczej, nadesłania wyciągów z rachunków bankowych za ostatnie trzy miesiące, przedstawienia zestawienia miesięcznych dochodów i wydatków składających się na bieżące utrzymanie.
W odpowiedzi, żona skarżącego, działając jako jego pełnomocnik, wniosła o wyznaczenie dodatkowego terminu do nadesłania żądanych dokumentów, wyjaśniając, że skarżący od 20 czerwca 2014 r. przebywa w Wielkiej Brytanii w celach zarobkowych.
Pismem z 10 września 2014 r. skarżący został ponownie wezwany do złożenia dokumentów i oświadczeń dotyczących jego sytuacji finansowej.
Przedmiotowe wezwanie zostało doręczone 15 września 2014 r. (zgodnie ze zwrotnym potwierdzenia odbioru).
Do dnia dzisiejszego skarżący nie odpowiedział na wezwanie.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje
Skarżący ubiega się o przyznanie mu prawa pomocy w zakresie całkowitym obejmującym zwolnienie od kosztów sądowych w sprawie oraz ustanowienie pełnomocnika. Dla pozytywnego w tej kwestii rozstrzygnięcia konieczne jest spełnienie przesłanki, o jakiej mowa w art. 246 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (j.t. Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm., dalej – "P.p.s.a."). Zgodnie z tym przepisem Sąd przyznaje prawo pomocy osobie fizycznej w zakresie całkowitym – gdy osoba ta wykaże, że nie jest w stanie ponieść jakichkolwiek kosztów postępowania.
Z powyższego przepisu jednoznacznie wynika, że to na wnioskodawcy ciąży obowiązek wykazania, że sytuacja finansowa, w której się znajduje uzasadnia przyznanie mu prawa pomocy.
Jak się podkreśla w orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego (por. postanowienie z dnia 30 listopada 2005 r., sygn. akt II FZ 781/05) stwierdzenie wystąpienia przesłanek uzasadniających przyznanie prawa pomocy wymaga zestawienia wysokości środków, jakimi strona dysponuje z wysokością kosztów, do których poniesienia zobowiązana jest na danym etapie postępowania. Ciężar wykazania tych przesłanek spoczywa na stronie skarżącej. Ocena przytoczonych przez nią okoliczności należy natomiast do Sądu (por. postanowienie NSA z dnia 14 lutego 2005 r., sygn. akt FZ 760/04).
Wskazać należy, że w rozpoznawanej sprawie, oświadczenia skarżącego zawarte we wniosku okazały się niewystarczające do oceny jego rzeczywistego stanu majątkowego i możliwości płatniczych. W związku z tym, w celu dokonania rzetelnej oceny sytuacji materialnej skarżącego, na podstawie art. 255 w zw. z art. 252 § 1 P.p.s.a., został on wezwany do uzupełnienia wniosku o przyznanie prawa pomocy o stosowne oświadczenia i dokumenty. Z tego obowiązku, mimo dwukrotnego wezwania, skarżący nie wywiązał się.
Brak jest zatem przekonywujących podstaw do stwierdzenia, że sytuacja, w której się znajduje wypełnia przesłanki z art. 246 § 1 pkt 1 P.p.s.a., a tym samym uzasadnia przyznanie mu prawa pomocy. W orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego (por. postanowienie z dnia 5 września 2005 r., sygn. akt II FZ 414/05; postanowienie z dnia 14 września 2005 r., sygn. akt II FZ 575/05; postanowienie z 8 sierpnia 2013 r., sygn. akt II FZ 321/13) prezentowany jest bowiem pogląd, iż o ile nieprzeprowadzenie postępowania uzupełniającego, co do rzeczywistego stanu majątkowego strony, w przypadku gdy okoliczności przedstawione we wniosku budzą jakiekolwiek wątpliwości, jest istotną wadą postępowania, o tyle uchylenie się strony od obowiązków nałożonych w toku takiego postępowania uznać należy za przeszkodę wykluczającą uprawdopodobnienie wskazanych we wniosku okoliczności, a tym samym przyznanie prawa pomocy w żądanym zakresie.
W tym stanie rzeczy stwierdzić należy, że nie zachodzą przesłanki do zastosowania wobec skarżącego instytucji prawa pomocy.
Mając powyższe na uwadze Sąd, na podstawie art. art. 246 § 1 pkt 1 P.p.s.a., postanowił jak w sentencji.