Uzasadnienie
Skarżący R. K.i zwrócił się o zwolnienie od wpisu od skargi ponad kwotę 335 zł. Wskazał, iż utrzymuje się z wynagrodzenia za pracę wynoszącego 1.993 zł. Wśród wydatków wymienił alimenty na rzecz dziecka (600 zł), zakup żywności (500 zł), zakup środków czystości, ubrań (200 zł) przejazdy (600 zł). Powołał się na swój młody wiek (20 lat) oraz stan rodzinny (alimenty na rzecz córki, zamieszkiwanie w domu rodziców). Skarżący oświadczył, że nie posiada majątku, ani oszczędności. Nie partycypuje w wydatkach związanych z utrzymaniem domu. Przedstawił odpis skrócony aktu urodzenia, zestawienie dotyczące wynagrodzenia, zeznanie podatkowe.
W wykonaniu wezwania referendarza sądowego Skarżący powtórzył, że mieszka w domu rodziców i nie ponosi z tego tytułu żadnych wydatków. Jedynym takim wydatkiem jest dopłata do wyżywienia. Dodał, iż nie prowadzi z partnerką i dzieckiem wspólnego gospodarstwa domowego. Skarżący przedstawił wyliczenie kwoty wydatków na przejazdy do pracy. Przedłożył oświadczenie rodziców i partnerki, listę płac, wyciąg bankowy.
Mając powyższe na uwadze zważono, co następuje:
Przyznanie prawa pomocy stanowi odstępstwo od ogólnej zasady wyrażonej w art. 199 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2017 r., poz. 1369), dalej jako: "P.p.s.a.", zgodnie z którą strony ponoszą koszty postępowania związane ze swym udziałem w sprawie. W orzecznictwie jednolicie przyjmuje się, że udzielenie stronie prawa pomocy powinno się sprowadzać do przypadków, w których zdobycie środków na sfinansowanie udziału w postępowaniu sądowym jest rzeczywiście obiektywnie niemożliwe (por. postanowienia NSA z: 5 sierpnia 2013 r., II FZ 616/13; 23 stycznia 2013 r. I FZ 2/13 oraz II FZ 1017/12; 10 stycznia 2013 r. II FZ 1005/12).
W niniejszej sprawie Skarżący ubiega się o przyznanie prawa pomocy w zakresie częściowym obejmującym zwolnienie od wpisu od skargi ponad kwotę 335 zł. Wpis ten wynosi natomiast 1.335 zł.
Dla pozytywnego w tej kwestii rozstrzygnięcia konieczne jest spełnienie przesłanki, o jakiej mowa w art. 246 § 1 pkt 2 P.p.s.a. Zgodnie z tym przepisem Sąd przyznaje prawo pomocy osobie fizycznej w zakresie częściowym, gdy osoba ta wykaże, że nie jest w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania, bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny.
Z nadesłanych materiałów wynika, że Skarżący posiada stałe źródło utrzymania, jakim jest wynagrodzenie za pracę, z którego począwszy od lipca br. dokonywane jest potrącenie komornicze. Z zestawienia płac wypłaconych w okresie od stycznia do lipca 2017 r. wynika, że średnio miesięcznie wynagrodzenie to kształtuje się na poziomie 1.743 zł. Tyle też wynoszą stałe, udokumentowane wydatki.
W przedstawionej kalkulacji kosztów życia Skarżący wymienił mianowicie dobrowolną wpłatę na rzecz dziecka w wysokości 600 zł, dopłatę do wyżywienia której wysokość określił na 500 zł, zakup środków czystości i ubrań w kwocie 200 zł. Do tego dochodzą koszty przejazdów do pracy, które wyliczył na kwotę 500-600 zł miesięcznie, przy czym analiza przedłożonego wyciągu bankowego wskazuje, że wydatek ten kształtuje się na nieco niższym - niż zadeklarowany - poziomie. Przykładowo w miesiącach czerwiec-lipiec 2017 r. zakupy na stacji paliw wyniosły odpowiednio ok. 215 zł i 269 zł.
Z powyższego wynika zatem, że kwota uzyskiwanego przez Skarżącego dochodu w praktyce w całości przeznaczana jest na koszty utrzymania. W rezultacie referendarz sądowy przychylił się do jego wniosku o zwolnienie od wpisu od skargi ponad kwotę 335 zł, skoro sam Skarżący oświadczył, że stać go jedynie – i to przy pomocy rodziców - na zapłacenie takiej właśnie kwoty. Co istotne takie rozstrzygnięcie zabezpieczy mu dostęp do Sądu i nie spowoduje równocześnie przerzucenia na Skarb Państwa całości kosztów zainicjowanego przez niego postępowania sądowego. Nie bez znaczenia jest ponadto stosunkowo krótki termin (7 dni), na opłacenie wspomnianego wpisu.
Jednocześnie Skarżący musi mieć świadomość, że niniejsze rozstrzygnięcie nie oznacza, iż na dalszym etapie postępowania zostanie ono automatycznie powielone.
Przeciwnie strona występująca na drogę postępowania sądowego powinna mieć świadomość obowiązku ponoszenia kosztów z tym związanych i czynić oszczędności na ten cel. Zwłaszcza jeśli – tak jak Skarżący - nie jest pozbawiona jakichkolwiek środków finansowych.
W tym stanie rzeczy na podstawie art. 246 § 1 pkt 2 P.p.s.a. oraz art. 258 § 2 pkt 7 P.p.s.a., postanowiono jak w sentencji.