Uzasadnienie
V. Sp. z o.o. z siedzibą w W. (dalej: skarżąca) wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w W. z dnia [...] czerwca 2017 r. w przedmiocie określenia przybliżonej kwoty zobowiązania podatkowego w podatku od towarów i usług za III i IV kwartał 2014 r. oraz za I i II kwartał 2015r. oraz zabezpieczenia jej na majątku podatnika. W skardze zawarła wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. W ocenie Skarżącej zaskarżona decyzja jest nieuzasadniona, zaś jej wykonanie może narazić ją na utratę płynności finansowej.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje
Stosownie do przepisu art. 61 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2018 r., poz. 1302 ze zm., zwanej dalej p.p.s.a) zasadą jest, że wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. Zgodnie natomiast z art. 61 § 3 p.p.s.a. sąd może - po przekazaniu mu skargi - na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części zaskarżonego aktu lub czynności, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, z wyjątkiem przepisów prawa miejscowego, które weszły w życie, chyba że ustawa szczególna wyłącza wstrzymanie ich wykonania.
Wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji poprzedzić należy analizą przedstawionego uzasadnienia pod kątem spełnienia przesłanek udzielenia ochrony tymczasowej, wskazanych w powołanym powyżej przepisie. Ocena ta jest możliwa i w dużym stopniu zależy od argumentacji przedstawionej we wniosku złożonym przez stronę. Oznacza to, że wniosek powinien być szczegółowo uzasadniony. Konieczna jest też spójna argumentacja, poparta faktami oraz odnoszącymi się do nich dowodami, które uprawdopodabniają wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu.
Wnioskodawca powinien uprawdopodobnić zaistnienie przesłanek wstrzymania wykonania aktu lub czynności. Użyte do opisu przesłanek pojęcia nieostre, tj. niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, wymagają skonkretyzowania w postaci argumentacji wnioskodawcy, a gdy okaże się to konieczne, zobrazowania opisanej we wniosku sytuacji za pomocą odpowiednich dokumentów. Zatem w celu wykazania, że zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków strona ma obowiązek wykazać istnienie konkretnych okoliczności pozwalających stwierdzić, że wstrzymanie decyzji jest zasadne. Twierdzenia te powinny być co najmniej uprawdopodobnione. O ile dana okoliczność z natury swojej może być udokumentowana, to należy przedłożyć stosowne dokumenty. (por. postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi z 19 stycznia 2017 r. III SA/Łd 42/17; post. NSA z 19.6.2008 r., II OZ 621/08, Legalis; post. NSA z 11.1.2008 r., I OZ 1002/07, Legalis; post. NSA z 22.3.2011 r., II GSK 372/11, Legalis; post. NSA z 22.3.2011 r., II GSK 373/11, Legalis).
Jednocześnie, co należy podkreślić, chociaż w przepisie art. 61 § 3 p.p.s.a. mowa jest jedynie o uprawdopodobnieniu okoliczności wymienionych w tym przepisie, nie oznacza to, że samo przekonanie strony skarżącej, że wykonanie decyzji wywoła szczególnie niekorzystne konsekwencje jest wystarczające do tego, aby wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji został uwzględniony. Bez dokładnego przedstawienia sytuacji finansowej i majątkowej skarżącego nie jest możliwa ocena, czy wykonanie zaskarżonej decyzji faktycznie spowoduje niebezpieczeństwo wyrządzenia mu znacznej szkody, bądź trudne do odwrócenia skutki (postan. Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gorzowie Wielkopolskim z 3 marca 2017r. II SA/Go 61/17).
Na stronie ciąży obowiązek uzasadnienia wniosku, w tym wskazania okoliczności uzasadniających udzielenie jej ochrony tymczasowej. Sąd administracyjny nie dokonuje żadnych ustaleń faktycznych w sprawie o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji.
W ocenie Sądu Skarżąca nie uprawdopodobniła istnienia przesłanek o których mowa w art. 61 § 3 p.p.s.a., gdyż wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji nie został uzasadniony. Skarżąca bowiem jedynie wskazała, że zaskarżona decyzja jest nieuzasadniona, zaś jej wykonanie może narazić ją na utratę płynności finansowej.
Zdaniem Sądu, taki wniosek skarżącej nie daje podstaw do stwierdzenia, iż w niniejszej sprawie zachodzą przesłanki wskazane w art. 61 § 3 p.p.s.a., umożliwiające wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. Skarżąca nie przedstawiła swojej sytuacji majątkowej w zakresie stanu posiadanego majątku, który pozwoliłyby Sądowi ocenić zasadność wniosku. Zweryfikowanie przez Sąd tego, czy wykonanie zaskarżonej decyzji odbędzie się z uszczerbkiem dla majątku skarżącej, prowadząc do powstania znacznej szkody, bądź powodując trudne do odwrócenia skutki, musi się odbywać z uwzględnieniem szczegółowych informacji o sytuacji majątkowej Skarżącej
Skarżąca nie powołała również żadnych okoliczności, które wskazywałyby, że potencjalna egzekucja należności doprowadzi w jej sytuacji do następstw trudnych do odwrócenia, czy też będzie skutkować powstaniem znacznej szkody. W konsekwencji uznać więc należy, że Skarżąca nie wykazała potrzeby udzielenia ochrony tymczasowej w postaci wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji.
Należy również wyjaśnić, że rozpoznając wniosek o wstrzymanie wykonania decyzji, Sąd nie dokonuje oceny prawidłowości zaskarżonej decyzji, jako że przesłanki z art. 61 § 3 p.p.s.a nie są tożsame z tymi, które decydują o zasadności skargi (por. postanowienia Naczelnego Sądu Administracyjnego z 26 kwietnia 2004r., sygn. akt FZ 33/04 i FZ 38/04, niepubl.). Dlatego też Sąd przy rozpatrywaniu wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji nie mógł brać pod uwagę merytorycznych zarzutów skargi oraz przekonania Skarżącej o wydaniu decyzji z naruszeniem przepisów prawa.
Z tych przyczyn Sąd, na podstawie art. 61 § 3 i § 5 p.p.s.a., postanowił jak w sentencji.