Uzasadnienie
Postanowieniem z 10 listopada 2017 r. straszy referendarz sądowy odmówił L. sp. z o.o. z siedzibą w K. przyznania prawa pomocy w jakimkolwiek zakresie.
Zdaniem referendarza sądowego, strona skarżąca jest w stanie w niniejszej sprawie wygospodarować środki na wymagane w sprawie koszty postępowania, ponieważ dysponuje zadeklarowanymi miesięcznymi przychodami w wysokości 400 zł, tj. w wysokości czterokrotnie przekraczającej koszt wpisu. Nadto, również z wyciągu z rachunku bankowego wynika, że posiada środki, które może przeznaczyć na koszty działalności. Natomiast żadne z zadeklarowanych kosztów działalności, które skarżąca ponosi, tj. wydatki na telefon czy ZUS, nie korzystają z pierwszeństwa zaspokojenia przed wydatkami z tytułu sporów sądowych.
W sprzeciwie od powyższego postanowienia spółka zarzuciła naruszenie art. 249 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2017 r., poz. 1369 ze zm., dalej: "P.p.s.a."), poprzez błędne uznanie przez referendarza sądowego, iż posiada ona wystarczające środki na pokrycie kosztów sądowych. W uzasadnieniu sprzeciwu strona skarżąca wskazała, iż wpływ środków na konto spółki w wysokości ok. 400 zł miesięcznie nie można traktować jako dochodu spółki, a jedynie jako prywatne środki jej wspólników. Nie świadczą też one o dobrej kondycji finansowej spółki czy o jej możliwościach w ponoszeniu kosztów postępowania sądowego.
Skarżąca wniosła o uchylenie zaskarżonego postanowienia w całości i przyznanie prawa pomocy w zakresie obejmującym zwolnienie od kosztów sądowych.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, zważył co następuje
Zgodnie z art. 260 § 1 P.p.s.a. rozpoznając sprzeciw od zarządzeń i postanowień, o których mowa w art. 258 § 2 pkt 6-8, sąd wydaje postanowienie, w którym zaskarżone zarządzenie lub postanowienie referendarza sądowego zmienia albo utrzymuje w mocy. Jak stanowi zaś § 2 tego przepisu w sprawach, o których mowa w § 1, wniesienie sprzeciwu od zarządzenia lub postanowienia referendarza sądowego wstrzymuje jego wykonalność. Sąd orzeka jako sąd drugiej instancji, stosując odpowiednio przepisy o zażaleniu.
Przyznanie prawa pomocy, zgodnie z art. 246 § 1 pkt 2 P.p.s.a., uwarunkowanie jest wykazaniem przez wnioskodawcę, że spełnia przesłanki o którym mowa w tym przepisie tj. wykaże, że nie jest w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania, bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny.
W niniejszej sprawie rozpoznający wniosek skarżącej referendarz uznał, że jedyny wymagalny na tym etapie koszt sądowy wynosi 100 zł (wpis od zażalenia, o którym pouczono stronę), zatem do obowiązku uiszczenia tej kwoty odnieść należy zasoby finansowe i zadeklarowane dochody skarżącej. Niewskazane jest rozważanie zwolnienia skarżącej od kosztów potencjalnie wymagalnych, ponieważ sytuacja finansowa skarżącej może zmieniać się w czasie. Zdaniem referendarza, skarżąca jest w stanie w niniejszej sprawie wygospodarować środki na wymagane w sprawie koszty postępowania, ponieważ dysponuje zadeklarowanymi miesięcznymi przychodami w wysokości 400 zł, tj. w wysokości czterokrotnie przekraczającej koszt wpisu.
Nadto, również z wyciągu z rachunku bankowego wynika, że posiada środki, które może przeznaczyć na koszty działalności. Natomiast żadne z zadeklarowanych kosztów działalności, które skarżąca ponosi, tj. wydatki na telefon czy ZUS, nie korzystają z pierwszeństwa zaspokojenia przed wydatkami z tytułu sporów sądowych.
Jak podkreśla się w orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego (postanowienie z dnia 30 listopada 2005 r., sygn. akt II FZ 781/05, niepubl.), stwierdzenie wystąpienia przesłanek uzasadniających przyznanie prawa pomocy wymaga zestawienia wysokości środków, jakimi strona dysponuje, z wysokością kosztów, do których zobowiązana jest na danym etapie postępowania.
Rację ma zatem referendarz sądowy, który stwierdził, iż w związku z uzyskiwaniem przez spółkę miesięcznego dochodu w kwocie ok. 400 zł, jest ona w stanie uiścić wpis sądowy od zażalenia na postanowienie z dnia 26 września 2017 r. w kwocie 100 zł.
Mając na uwadze powyższe Sąd, na podstawie art. 260 § 1 P.p.s.a., utrzymał w mocy zaskarżone postanowienie