Uzasadnienie
Postanowieniem z 23 czerwca 2015 r. zwolniono Skarżącą H.G. od kosztów sądowych i ustanowiono na jej rzecz doradcę podatkowego, którym wyznaczony został M. C.. Postanowieniem z 26 sierpnia 2015 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie odrzucił skargę Skarżącej z uwagi na jej wniesienie z uchybieniem terminu. Odpis tego postanowienia doręczono pełnomocnikowi dwukrotnie – po raz pierwszy w dniu 31 sierpnia 2015 r. (z błędną informacją o przysługującej od niego skardze kasacyjnej) i ponownie w dniu 28 września 2015 r. Pismem z 30 września 2015 r. pełnomocnik sporządził i wniósł zażalenie na wspomniane postanowienie, które Naczelny Sąd Administracyjny oddalił postanowieniem z 17 grudnia 2015 r. W zażaleniu tym zawarł wniosek o przyznanie kosztów nieopłaconej pomocy prawnej oraz niezbędnych wydatków, oświadczając, że opłat tych nie otrzymał. Wskazał, że wynagrodzenie to należy się za takie czynności jak: sporządzenie i wniesienie skargi kasacyjnej (240 zł) oraz zażalenia (120 zł). Do wydatków zaś zaliczył koszty dojazdu do Sądu celem zapoznania się z dokumentacją sprawy. Koszty te wycenił na 534,91 zł. Powyższy wniosek pełnomocnik ponowił w piśmie z 27 grudnia 2015 r.
Zgodnie z art. 250 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.; dalej: "p.p.s.a.") wyznaczony (...) doradca podatkowy (...) otrzymuje wynagrodzenie odpowiednio według zasad określonych w przepisach o opłatach za czynności (...) doradców podatkowych (...) w zakresie ponoszenia kosztów nieopłaconej pomocy prawnej oraz zwrotu niezbędnych i udokumentowanych wydatków. Wynagrodzenie pełnomocnika będącego doradcą podatkowym ustala się na podstawie rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 31 stycznia 2011 r. w sprawie wynagrodzenia za czynności doradcy podatkowego w postępowaniu przed sądami administracyjnymi oraz szczegółowych zasad ponoszenia kosztów pomocy prawnej udzielonej przez doradcę podatkowego z urzędu (Dz. U. Nr 31, poz. 153; dalej jako: "rozporządzenie").
W niniejszej sprawie pomoc prawna z urzędu sprowadzała się do sporządzenia i wniesienia zażalenia na postanowienie o odrzuceniu skargi. W tej sytuacji pełnomocnikowi należało przyznać wynagrodzenie wynoszące 120 zł, co wynika z § 3 ust. 2 pkt 4 rozporządzenia.
Referendarz sądowy postanowił przyznać mu także wynagrodzenie za sporządzenie i wniesienie skargi kasacyjnej. Uznał mianowicie, że jej sporządzenie nastąpiło wskutek wykonania błędnego zarządzenia z 26 sierpnia 2015 r. dotyczącego doręczenia stronom postanowienia o odrzuceniu skargi. Zarządzenie to zostało następnie uchylone zarządzeniem z 22 września 2015 r., zaś sporządzona skarga kasacyjna zwrócona. Za czynności te pełnomocnikowi należy się wynagrodzenie wynoszące 50% kwoty określonej w § 3 ust. 1 pkt 2 rozporządzenia, o czym stanowi § 3 ust. 2 pkt 2 rozporządzenia. W niniejszej sprawie kwota ta wynosi 240 zł. Tym samym pełnomocnikowi należało dodatkowo przyznać wynagrodzenie w wysokości 120 zł, nie zaś – jak sam wskazał – 240 zł. Jego ustanowienie nastąpiło bowiem jeszcze przed zakończeniem postępowania w pierwszej instancji. Jednocześnie wynagrodzenie to podlega podwyższeniu o obowiązującą stawkę podatku od towarów i usług (§ 2 ust. 3 rozporządzenia).
Referendarz sądowy nie przyznał natomiast pełnomocnikowi dochodzonych wydatków w postaci zwrotu kosztów przejazdu samochodem osobowym na trasie [...]. Brak jest bowiem podstaw, by wynagrodzenie pełnomocnika ustanowionego w ramach prawa pomocy powiększyć o koszty jego dojazdu do Sądu w sytuacji, gdy – jak w niniejszej sprawie - siedziba kancelarii mieści się w innej miejscowości niż właściwy Sąd.
Zgodnie z art. 253 § 1 i 3 p.p.s.a. o wyznaczenie doradcy podatkowego sąd zwraca się do Krajowej Rady Doradców Podatkowych. Jeżeli doradca podatkowy ustanowiony w ten sposób ma podjąć czynności poza siedzibą sądu orzekającego, Krajowa Rada Doradców Podatkowych, na wniosek ustanowionego doradcy podatkowego, wyznaczy w razie potrzeby doradcę podatkowego z innej miejscowości. Przepis ten służy m.in. minimalizacji ewentualnych kosztów pełnomocnika z urzędu finansowanych przez Skarb Państwa. Wynika z niego, że wyznaczenie pełnomocnika spoza siedziby Sądu orzekającego, jest możliwe tylko w sytuacji, gdy ma on tam podjąć stosowne czynności.
Taka sytuacja nie miała miejsca w niniejszej sprawie. Fakt, iż Krajowa Rada Doradców Podatkowych wyznaczyła do prowadzenia tej sprawy doradcę podatkowego, którego siedziba kancelarii mieści się w T. jest wewnętrzną sprawą tej Rady i wyznaczonego pełnomocnika.
W tym stanie rzeczy, uwzględniając powołane wyżej przepisy oraz art. 258 § 2 pkt 8 p.p.s.a. należało postanowić jak w sentencji.