Uzasadnienie
Przedmiotem skargi A. J. (dalej: skarżący, strona, strona skarżąca) jest postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Wałbrzychu (dalej: SKO, Kolegium, organ II instancji, organ odwoławczy) z 29 września 2021 r. (nr SKO 4162/82/2021) o stwierdzeniu uchybienia terminu do wniesienia odwołania od decyzji z 6 sierpnia 2015 r. (nr KTD 5430.02312.05.2015.RK3) w przedmiocie cofnięcia stronie skarżącej uprawnień do kierowania pojazdami kat. [...] i [...].
Zaskarżone postanowienie wydano w następującym stanie sprawy.
Komendant Wojewódzki Policji we Wrocławiu 29 listopada 2012 r. wniósł na podstawie art. 114 ust. 1 pkt 1 lit. b ustawy z 20 czerwca 1997 r. – Prawo o ruchu drogowym (Dz. U. z 2012 r. poz. 1137 ze zm.) dalej: "p.r.d.", o kontrolne sprawdzenie kwalifikacji skarżącego do kierowania pojazdami w ramach posiadanych uprawnień (kat. [...] i [...]) z uwagi na otrzymanie przez niego w okresie od 17 grudnia 2011 r. do 27 listopada 2012 r. łącznie [...] punktów karnych za wielokrotne naruszenie przepisów ruchu drogowego.
W dniu 7 grudnia 2012 r. Starosta Kłodzki (dalej: organ I instancji, Starosta) zawiadomił stronę o wszczęciu postępowania administracyjnego na podstawie art. 61 § 4 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2021 r. poz. 735 ze zm., dalej: "k.p.a.") oraz art. 114 ust. 1 pkt 1 lit. b p.r.d., w związki z otrzymanym wnioskiem. Zawiadomienie to zostało wysłane na adres ul. [...], [...] D. i zostało doręczone 10 grudnia 2012 r.
Następnie pismem z 28 marca 2013 r. Starosta zawiadomił skarżącego, że zostało wszczęte wobec niego postępowanie w sprawie cofnięcia uprawnień do kierowania pojazdami mechanicznymi kat. [...] i [...] nr [...] wydanych przez Starostę Kłodzkiego, w związku z niepoddaniem się badaniom psychologicznym w trybie art. 124 ust. 1 pkt 2 p.r.d. Pismo doręczono stronie skarżącej 12 kwietnia 2013 r.
Skarżący 6 czerwca 2013 r. odebrał osobiście Profil Kandydata na Kierowcę w celu poddania się kontrolnemu sprawdzeniu kwalifikacji w zakresie posiadanego prawa jazdy oraz przedłożył w organie I instancji orzeczenie psychologiczne nr [...] z 31 maja 2013 r. o braku przeciwwskazań zdrowotnych do kierowania pojazdami. W tym samym dniu Starosta decyzją z 6 czerwca 2013 r. (nr KTD 5430.02312.05.2013RK3) umorzył na podstawie art. 105 § 1 k.p.a. postępowanie w sprawie cofnięcia skarżącemu uprawnień z uwagi na przedłożenie przez stronę orzeczenia psychologicznego.
Decyzją z 6 sierpnia 2015 r. (nr KTD 5430.02312.05.2015.RK3) Starosta na podstawie art. 103 ust. 1 pkt 1 lit. d ustawy z 5 stycznia 2011 r. o kierujących pojazdami (Dz. U. z 2015 r. poz. 155 ze zm., dalej: u.k.p.) oraz art. 104 k.p.a. cofnął stronie skarżącej uprawnienia do kierowania pojazdami kat. [...] i [...] w związku z niezgłoszeniem się przez stronę we wskazanym terminie na egzamin państwowy przeprowadzanym w trybie art. 49 ust. 1 pkt 2 u.k.p., na podstawie wniosku Komendanta Wojewódzkiego Policji we Wrocławiu z 29 listopada 2012 r. z uwagi na przekroczenie dopuszczalnej rocznej liczby punktów karnych za wykroczenia drogowe. Przesyłkę zawierającą decyzję awizowano dwukrotnie – po raz pierwszy 13 sierpnia 2015 r., a po raz drugi drugi 21 sierpnia 2015 r. – pozostawiając zawiadomienie o pozostawieniu przesyłki w placówce pocztowej w D. w skrzynce listowej adresata. Z uwagi na niepodjęcie przez skarżącego przesyłki w terminie (do 27 sierpnia 2015 r.), w dniu 28 sierpnia 2015 r. zwrócono ją do nadawcy (dowód: adnotacje na kopercie oraz zwrotnym potwierdzeniu odbioru znajdujące się w aktach administracyjnych sprawy).
Pismem z 6 września 2021 r. strona skarżąca zwróciła się do Starosty o przekazanie decyzji z dnia 6 sierpnia 2015 r., o której dowiedziała się w związku z prowadzonym przez Policję postępowaniem z art. 180a ustawy z 6 czerwca 1997 r. – Kodeks Karny (Dz. U. z 2022 r. poz. 1138), tj. prowadzenia pojazdu po cofnięciu uprawnień. W tym samym dniu strona otrzymała kserokopię decyzji.
Strona wniosła odwołanie od decyzji z 6 sierpnia 2015 r. w siedzibie organu 13 września 2021 r., a wraz z nim z ostrożności procesowej złożyła wniosek o przywrócenie terminu do jego wniesienia. W uzasadnieniu odwołania skarżący wskazuje, że postępowanie w sprawie cofnięcia jego uprawnień do kierowania pojazdami zostało umorzone 6 czerwca 2013 r. jako bezprzedmiotowe wskutek dostarczenia przez niego zaświadczenia o braku przeciwwskazań zdrowotnych do kierowania pojazdami, w związku z czym uznał, że poddawanie się egzaminowi stało się bezpodstawne. Z uwagi na to podnosi, że druga decyzja z 2015 r. jest nieprawna bo nie uchyla decyzji z 2013 r., była podpisana przez tą samą osobę oraz nie została skutecznie doręczona, co skutkuje tym, że nie jest prawomocna i nie może wywrzeć skutków prawnych. Ponadto skarżący wskazywał na występowanie okoliczności dotyczących niewspółmierności zastosowanego środka do dokonanych wykroczeń.
Postanowieniem z 29 września 2021 r. (nr SKO 4162/82/2021) Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Wałbrzychu (dalej: SKO, Kolegium, organ II instancji, organ odwoławczy) stwierdziło, że strona uchybiła terminowi do wniesienia odwołania od decyzji z 6 sierpnia 2015 r. Kolegium wskazało, że zgodnie z art. 129 § 2 k.p.a. odwołanie wnosi się w terminie 14 dni od dnia doręczenia stronie decyzji, a zaskarżone odwołaniem orzeczenie z 6 sierpnia 2015 r. zostało doręczone stronie w trybie prawnej fikcji doręczenia w dniu 27 sierpnia 2015 r. (na co wskazują zwrotne potwierdzenie odbioru oraz koperta znajdujące się w aktach sprawy), wobec czego ostatni dzień terminu na wniesienie odwołania upłynął w dniu 10 września 2015 r. Organ II instancji podkreślił, że odwołanie wniesione zostało przez stronę prawie 6 lat po upływie ustawowo określonego terminu, wobec czego orzeczono o stwierdzeniu uchybienia terminu do wniesienia odwołania.
W skardze na powyższe postanowienie skarżący na podstawie art. 57 § 1 pkt 3 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2023 r. poz. 259) dalej: "p.p.s.a.", zarzucił:
- 1. naruszenie art. 156 § 1 pkt 3 k.p.a. poprzez wydanie aktu w sprawie już poprzednio rozstrzygniętej decyzją ostateczną o umorzeniu postępowania,
- 2. rażące naruszenie przez organ art. 10 k.p.a. poprzez brak zapoznania skarżącego z ustaleniami w procesie tworzenia decyzji,
- 3. błędne przyjęcie, że decyzja z 6 sierpnia 2015 r. została prawidłowo doręczona mu w trybie art. 44 k.p.a., bowiem zachodziła niemożność doręczenia i należało także zastosować doręczenia w sposób określony w art. 42 oraz art. 43 k.p.a. i wniósł o:
- 1. uwzględnienie skargi i stwierdzenie na podstawie art. 145 § 1 pkt 2 p.p.s.a. nieważności postępowania w całości albo w razie nieuwzględnienia wniosku o stwierdzenie nieważności postępowania uwzględnienie skargi i uchylenie postanowienia oraz decyzji pierwszoinstancyjnej na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i c w zw. z art. 135 p.p.s.a,
- 2. zwrot kosztów postępowania.
Uzasadniając swoje stanowisko skarżący stwierdza, że Starosta wydał już w tej samej sprawie decyzję z 6 czerwca 2013 r. o umorzeniu postępowania w sprawie cofnięcia uprawnień, dlatego wydanie nowej decyzji przez ten sam organ bez udziału strony, mając wiedzę, że skarżący nie posiada wiedzy o istnieniu decyzji z 6 sierpnia 2015 r. jest czynem nagannym. Skarżący wskazuje, że fakt nieodwołania się po przyjętym przez organ terminie doręczenia wynikał jedynie z zaniechania Starosty w doręczeniu skarżącemu decyzji lub poinformowaniu go o niej. Skarżący powołując się na orzeczenia WSA w Szczecinie z 14 października 2015 r. sygn. akt I SA/Sz 797/15 i WSA w Bydgoszczy z 26 sierpnia 2015 r. sygn. akt II SA/Bd 476/15 podnosi, że zastosowanie instytucji doręczenia zastępczego z art. 44 k.p.a. wymaga kumulatywnego spełnienia kilku przesłanek. Pierwszą z nich jest niemożność doręczenia pisma w sposób określony w art. 42 i następnie art. 43 k.p.a., a dopiero następną jest pozostawienie pisma na przechowanie przez okres 14 dni w placówce pocztowej danego operatora pocztowego, lub w innym miejscu wskazanym w ustawie.
Dodatkowo strona skarżąca punktuje, że niemożność doręczenia pisma w sposób wskazany w art. 42 i art. 43 k.p.a. powinna być rozumiana jako wystąpienie sytuacji, w której podmiot doręczający podjął nieudaną próbę właściwego doręczenia pisma w oparciu o art. 42 k.p.a., a następnie nieudaną próbę doręczenia zastępczego w oparciu o art.. 43 k.p.a. Powyższe tryby dało się według niego wykorzystać z uwagi na posiadanie stałego od kilkunastu lat miejsca pracy oraz prowadzenia działalności gospodarczej, a także miejsca zamieszkania pod którym skarżący mieszka od [...] lat. Brak możliwości zastosowania fikcji doręczenia z art. 44 k.p.a. skarżący wywodzi ze skorzystania przez doręczającego w przypadku tak istotnej dla jego praw i obowiązków decyzji tylko z jednej możliwości doręczenia, a w związku z tym Kolegium błędnie przyjęło za prawidłowe zastosowanie tej instytucji.
W odpowiedzi na skargę SKO podtrzymało stanowisko wyrażone w zaskarżonym postanowieniu i wniosło o jej oddalenie.
Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu zważył, co następuje.
Zgodnie z art. 1 § 1 i 2 p.p.s.a. sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej.
Stosownie natomiast do art. 145 § 1 pkt 1 lit. a-c p.p.s.a. uwzględnienie przez sąd administracyjny skargi i uchylenie decyzji następuje, gdy sąd stwierdzi naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania, inne naruszenie przepisów postępowania, jeśli mogło mieć ono istotny wpływ na wynik sprawy.
W myśl art. 134 § 1 p.p.s.a. sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną w niej podstawą prawną. Oznacza to, że bierze pod uwagę wszelkie naruszenia prawa, a także wszystkie przepisy, które powinny znaleźć zastosowanie w rozpoznawanej sprawie, niezależnie od żądań i wniosków podniesionych w skardze – w granicach sprawy, wyznaczonych przede wszystkim rodzajem i treścią zaskarżonego aktu. Sąd nie może wydać orzeczenia na niekorzyść skarżącego, chyba że stwierdzi naruszenie prawa skutkujące stwierdzeniem nieważności zaskarżonego aktu lub czynności (art. 134 § 2 p.p.s.a.).
Dokonując oceny zaskarżonego postanowienia, Sąd uznał, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie, gdyż zakwestionowane rozstrzygnięcie z dnia 29 września 2021 r., w okolicznościach faktycznych niniejszej sprawy jest zgodne z prawem.
Podkreślenia na wstępie wymaga, że zaskarżone postanowienie ma charakter procesowy, z uwagi na co zarzut nieważności postępowania zakończonego wydaniem decyzji z 6 sierpnia 2015 r. nie podlega badaniu przez Sąd w niniejszym postępowaniu. Zarzut nieważności może być elementem badania merytorycznego sprawy i mógłby być rozpatrywany przy dokonywaniu przez Sąd oceny merytorycznej decyzji zapadłej po rozpoznaniu odwołania przez organ II instancji, a w niniejszym postępowaniu badaniu podlega kwestia prawidłowości postanowienia Kolegium z 29 września 2021 r. w przedmiocie stwierdzenia uchybienia terminu do wniesienia odwołania od decyzji z 6 sierpnia 2015 r.
Sąd tym niemniej zwraca uwagę, że powoływana przez skarżącego w kontekście art. 156 § 1 pkt 3 k.p.a. decyzja z 6 czerwca 2013 r. (nr KTD 5430.02312.05.2013RK3) o umorzeniu postępowania kończyła postępowanie w sprawie cofnięcia uprawnień strony do kierowania pojazdami wszczęte 28 marca 2013 (o czym zawiadomiono skarżącego pismem z 28 marca 2013 r., doręczonym 12 kwietnia 2013 r.) na wniosek Komendanta Powiatowego Policji w Kłodzku z 5 grudnia 2012 (nr [...]) w związku z niepoddaniem się przez skarżącego badaniom psychologicznym w trybie art. 124 ust. 1 pkt 2 p.r.d., zaś przyczyną umorzenia postępowania było przedłożenie przez stronę orzeczenia psychologicznego 6 czerwca 2013 r. Natomiast postępowanie zakończone decyzją z 6 sierpnia 2015 r. (nr KTD 5430.02312.05.2015.RK3) o cofnięciu uprawnień do kierowania pojazdami kat. [...] i [...] (a utrzymaną w mocy decyzją z 29 września 2021 r., będącą obecnie przedmiotem skargi), zostało wszczęte w związku z niezgłoszeniem się przez stronę we wskazanym terminie na egzamin państwowy przeprowadzany w trybie art. 49 ust. 1 pkt 2 u.k.p., a podstawą wszczęcia był art. 61 § 4 k.p.a. oraz art. 114 § 1 pkt 1 lit. b p.r.d. z uwagi na złożony przez Komendanta Wojewódzkiego Policji we Wrocławiu wniosek z 29 listopada 2012 r. o kontrolne sprawdzenie kwalifikacji.
O wszczęciu postępowania w sprawie kontrolnego sprawdzenia kwalifikacji do kierowania pojazdami mechanicznymi kat [...] skarżący został powiadomiony pismem z 7 grudnia 2012 r. (doręczonym skarżącemu 10 grudnia 2012 r. co wynika ze zwrotnego potwierdzenia odbioru znajdującego się w aktach administracyjnych). Tak więc postępowanie zakończone decyzją 6 sierpnia 2015 r. nr KTD 5430.02312.05.2015.RK3 w przedmiocie cofnięcia stronie skarżącej uprawnień do kierowania pojazdami kat. [...] i [...] było innym postępowaniem, niż zakończone wskazaną wyżej decyzją z 6 czerwca 2013 r. o umorzeniu postępowania.
Przechodząc do meritum, spór w postępowaniu dotyczy tego, czy zachodziły w niniejszej sprawie podstawy do stwierdzenia uchybienia przez stronę terminu do wniesienia odwołania od decyzji z 6 sierpnia 2015 r. (nr KTD 5430.02312.05.2015.RK3) o cofnięciu skarżącemu uprawnień do kierowania pojazdami kat. [...] i [...]
Podstawę prawną zaskarżonego rozstrzygnięcia stanowił art. 134 w związku z art. 129 § 2 k.p.a.
Zgodnie z art. 129 § 2 k.p.a. odwołanie wnosi się w terminie czternastu dni od dnia doręczenia decyzji stronie, a gdy decyzja została ogłoszona ustnie - od dnia jej ogłoszenia stronie. Stosownie zaś do art. 134 k.p.a., organ odwoławczy stwierdza w drodze postanowienia niedopuszczalność odwołania oraz uchybienie terminu do wniesienia odwołania. Postanowienie w tej sprawie jest ostateczne. Z powołanego przepisu wynika, iż organ odwoławczy przed merytorycznym rozpoznaniem odwołania obowiązany jest ustalić, czy odwołanie jest dopuszczalne i czy zostało wniesione z zachowaniem terminu.
Jak podkreśla się w orzecznictwie sądowoadministracyjnym, uchybienie terminu jest okolicznością obiektywną, niezależną od uznania organu odwoławczego i w razie jej stwierdzenia organ odwoławczy nie ma innej możliwości, niż wydanie postanowienia o uchybieniu terminu przewidzianego w art. 134 k.p.a. (por. wyrok NSA z dnia 7 stycznia 2010 r., sygn. akt II OSK 9/09). Tym samym stwierdzenie uchybienia terminu do wniesienia odwołania nie zależy od uznania organu odwoławczego, lecz wynika z bezwzględnie obowiązującej normy prawnej (por. wyrok NSA z dnia 29 stycznia 1997 r., sygn. akt I SA/Gd 1482/96). Gdy organ drugiej instancji stwierdzi, że środek odwoławczy został wniesiony z uchybieniem terminu, nie może przystąpić do jego merytorycznego rozpoznania, a ma obowiązek zastosować się do dyspozycji art. 134 k.p.a. (por. wyrok NSA z dnia 15 listopada 1995 r., sygn. akt SA/Ka 2111/94).
Jak wynika zaś z powołanego wcześniej art. 129 § 2 k.p.a. termin do wniesienia odwołania biegnie od dnia doręczenia decyzji stronie. Jednakże skutki prawne związane z tą czynnością, wywołuje jedynie prawidłowo dokonane stronie doręczenie. W świetle powyższego, kluczowe znaczenie z punktu widzenia zastosowania art. 134 w zw. z art. 129 § 2 k.p.a. ma ustalenie prawidłowości doręczenia stronie decyzji organu I instancji.
Procedurę doręczeń decyzji administracyjnych regulują przepisy Rozdziału 8 Kodeksu postępowania administracyjnego. Zasadą jest, iż w przypadku osoby fizycznej, doręczenie następuje do rąk adresata, w jego mieszkaniu lub miejscu pracy (art. 42 § 1 k.p.a.). Ponadto, jak wynika z § 2 i 3 art. 42, pisma mogą być doręczanie również w lokalu organu administracji publicznej, jeżeli przepisy szczególne nie stanowią inaczej, a w razie niemożności doręczenia pisma w sposób określony w § 1 i 2, a także w razie koniecznej potrzeby, pisma doręcza się w każdym miejscu, gdzie się adresata zastanie. W razie nieobecności adresata doręczenia można dokonać za pokwitowaniem dorosłemu domownikowi, sąsiadowi lub dozorcy domu, jeżeli osoby te podjęły się oddania pisma adresatowi (art. 43 zdanie I k.p.a.). W razie niemożności dokonania doręczenia w powyższy sposób, przepis art. 44 § 1 pkt 1 i 2 k.p.a. przewiduje możliwość zastosowania tzw. prawnej fikcji doręczenia.
W przypadku doręczenia przez pocztę, poczta przechowuje pismo przez okres czternastu dni w swojej placówce pocztowej (art. 44 § 1 pkt 1 k.p.a.). Zawiadomienie o pozostawieniu pisma wraz z informacją o możliwości jego odbioru w terminie siedmiu dni, licząc od dnia pozostawienia zawiadomienia w placówce pocztowej, umieszcza się w oddawczej skrzynce pocztowej lub, gdy nie jest to możliwe, na drzwiach mieszkania adresata, jego biura lub innego pomieszczenia, w którym adresat wykonuje swoje czynności zawodowe, bądź w widocznym miejscu przy wejściu na posesję adresata (art. 44 § 2 k.p.a.). W przypadku niepodjęcia przesyłki w powyższym siedmiodniowym terminie, pozostawia się powtórne zawiadomienie o możliwości odbioru przesyłki w terminie nie dłuższym niż czternaście dni od daty pierwszego zawiadomienia (art. 44 § 3 k.p.a.). W takiej sytuacji, zgodnie z art. 44 § 4 k.p.a. doręczenie uważa się za dokonane z upływem ostatniego dnia okresu, na jaki pozostawiono pismo w placówce pocztowej, a pismo pozostawia się w aktach sprawy. Aby przyjąć, iż przesyłka została skutecznie doręczona w trybie art. 44 k.p.a. konieczne jest spełnienie wszystkich przesłanek określonych w tym przepisie.
Doręczenie pism w postępowaniu administracyjnym na adres zamieszkania strony lub w jej miejscu pracy jest więc, jak wskazano powyżej, podstawową zasadą wynikającą z art. 42 § 1 k.p.a. Niewątpliwie natomiast skarżący zamieszkiwał w dacie wszczęcia postępowania pod adresem: ul. [...], [...] D., co zresztą potwierdza sam w skardze podnosząc, że jest to jego stałe miejsce zamieszkania od [...] lat. Skarżący sam podawał ten adres od pierwszego pisma złożonego w sprawie i jak wynika z akt administracyjnych odbierał pod tym adresem wszystkie inne pisma skierowane do niego przez organ I instancji i organ odwoławczy podczas prowadzenia postępowania. Na ten adres organ doręczył stronie zawiadomienie z 7 grudnia 2012 r. o wszczęciu postępowania w sprawie sprawdzenia kwalifikacji do kierowania pojazdami mechanicznymi kat [...] (odebrane osobiście w dniu 10 grudnia 2012 r.), w którym pouczono stronę o wynikającym z art. 41 k.p.a. obowiązku zawiadamiania organu administracji o każdej zmianie swojego adresu.
Na ten sam adres doręczono także skarżącemu wspomnianą decyzję z 6 czerwca 2013 r. o umorzeniu postępowania. Brak zatem podstaw do kwestionowania wskazanego wyżej adresu jako właściwego dla doręczeń pism w postępowaniu w świetle art. 41 §1 k.p.a.
Podkreślić zarazem trzeba, że w przypadku zaś kiedy adres do doręczeń nie budzi wątpliwości, nie jest obowiązkiem organu ani doręczającego poszukiwanie adresata w innych miejscach. Odnosząc się w tym kontekście do zarzutu, że organ na podstawie art. 42 k.p.a. powinien poszukiwać strony również w miejscu pracy lub miejscu prowadzenia działalności gospodarczej, umożliwiając jej osobisty odbiór pisma, Sąd uznał ten zarzut za bezpodstawny. W szczególności wskazać trzeba, że adres prowadzenia działalności gospodarczej przez osobę fizyczną, ujawniony w ewidencji CEIDG, nie może być utożsamiany z miejscem pracy i nie jest wobec tego żadnym z miejsc wskazanych w art. 42 § 1 k.p.a. Skarżący nie występował też w niniejszej sprawie w charakterze przedsiębiorcy, a ponadto w postępowaniu administracyjnym, odmiennie niż ma to miejsce w procedurze cywilnej (art. 133 § 21 k.p.c., który wszedł w życie 7 listopada 2019 r.), żadnym przepisem nie wprowadzono obowiązku doręczeń przedsiębiorcom pod adresem do doręczeń udostępnionym w CEIDG (por. wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego w sprawach o sygn.: I GSK 1185/21 z dnia 11 lutego 2022 r., II GSK 2487/21 z 25 stycznia 2022 r.).
Z akt niniejszej sprawy nie wynika jednocześnie, by organ prowadzący postępowanie posiadał informacje o adresie pracy skarżącego i by skarżący kiedykolwiek ten adres wskazywał organowi jako adres właściwy dla doręczeń pism w postępowaniu. Jako adresu do doręczeń nie wskazał również miejsca prowadzenia działalności gospodarczej. Obowiązkiem strony postępowania należycie zabezpieczającej swoje interesy jest zaś wskazanie jednoznacznie takiego adresu do doręczeń, który gwarantować będzie możliwość czynnego udziału w sprawie bez narażania się na skutki uchybień terminów (patrz: wyrok NSA z dnia 10 stycznia 2020 r. sygn. II FSK 341/18).
Przechodząc do oceny skuteczności doręczenia skarżącemu decyzji z 6 sierpnia 2015 r. nr KTD 5430.02312.05.2015.RK3W w trybie tzw. fikcji doręczenia wskazać należy, że w orzecznictwie sądów administracyjnych wielokrotnie podkreślano, że zwrotne potwierdzenie odbioru, jak i adnotacje znajdujące się na zwróconej kopercie wypełnione przez pracowników poczty mają charakter dokumentu urzędowego, korzystają z domniemania prawdziwości i stanowią dowód tego co zostało na nich urzędowo stwierdzone (por. post. NSA 9 lutego 2023 r., sygn. akt II FZ 8/23, post. NSA z 9 stycznia 2023 r. II FZ 124/22). Analiza adnotacji znajdujących się na spornej przesyłce dowodzi, że przesłanki do zastosowania prawnej fikcji doręczenia z art. 44 k.p.a. zostały spełnione, a doręczenie zostało dokonane w sposób prawidłowy.
Pierwszą z nich jest niemożność doręczenia pisma w sposób określony w art. 42 i art. 43 k.p.a. Adresem pod którym doręczający podjął próbę doręczenia jest adres zamieszkania skarżącego tj. ul. [...], [...] D.. Z pkt 2 i 3 zwrotnego potwierdzenia odbioru wynika, że doręczający nie zastał pod tym adresem ani adresata ani innych osób, którym mogło być dokonane doręczenie.
W dalszej kolejności, stwierdzić należy, że pozostałymi warunkami zastosowania domniemania prawnego z art. 44 § 4 k.p.a. są pozostawienie przesyłki w oddawczym urzędzie pocztowym na okres czternastu dni i dwukrotne zawiadomienie adresata o miejscu jej pozostawienia wraz z informacją o możliwości jej odbioru (art. 44 § 1-3 k.p.a.). W warunkach niniejszej sprawy, jak wynika z adnotacji na kopercie przesyłkę zawierającą decyzję dwukrotnie awizowano (pierwsze awizo: 13 sierpnia 2015 r., drugie awizo: 21 sierpnia 2015 r.). Ze zwrotnego potwierdzenia odbioru wynika, że przesyłka przechowywana była w urzędzie pocztowym w D., a zawiadomienie o tym fakcie umieszczone zostało w skrzynce oddawczej (listowej) adresata.
Końcowo Sąd zwraca uwagę, że w przypadku, kiedy skarżący podważa prawidłowość informacji zawartych na zwrotnym potwierdzeniu odbioru oraz kopercie może tego dokonać w przewidzianym do tego trybie wynikającym z art. 92 ustawy z dnia 23 listopada 2012 r. - Prawo pocztowe (Dz.U. z 2018 r. poz. 2188 ze zm.). Zgodnie z tym przepisem, zakwestionowanie poprawności doręczenia przesyłki przez operatora pocztowego musi zostać dokonane poprzez zgłoszenie temu operatorowi reklamacji. Dopiero zatem rozpatrzenie reklamacji przez operatora pocztowego, który to podmiot w przeciwieństwie do organu administracji dysponuje danymi pozwalającymi na odniesienie się do zgłoszonych zarzutów, pozwoliłoby ustalić, czy domniemanie doręczenia przesyłki zostało skutecznie zakwestionowane (por. wyr. NSA z 10 listopada 2022 r., sygn. akt III OSK 3251/21). W obecnym stanie rzeczy brak jest natomiast podstaw do podważania skuteczności doręczenia skarżącemu decyzji w sposób przewidziany w art. 44 § 1-3 k.p.a.
W tych okolicznościach, Sąd stwierdził że organ odwoławczy poprawnie uznał, że decyzja została doręczona skarżącemu 27 sierpnia 2015 r., czyli w terminie czternastu dni liczonego od pierwszego awizowania. Co za tym idzie, czternastodniowy termin na wniesienie odwołania upłynął 10 września 2015 r.
Z powyżej przytoczonych względów, Sąd na podstawie art. 151 p.p.s.a. skargę oddalił.