Uzasadnienie
Wnioskodawca, r. pr. J. G., jako pełnomocnik wyznaczony z urzędu, wniósł o przywrócenie terminu do wniesienia skargi na wskazaną w sentencji decyzję, dopełniając jednocześnie tej czynności. Wniósł też o przyznanie kosztów pomocy prawnej w wysokości 360 zł, to jest 150% stawki minimalnej, podwyższonej o podatek od towarów i usług i oświadczył, że koszty te nie zostały zapłacone w całości ani w części.
Postanowieniem z dnia 9 lipca 2013 r. tutejszy Sąd uwzględnił wniosek o przywrócenie terminu. Orzeczenie to zostało uchylone przez Naczelny Sąd Administracyjny na skutek zażalenia organu administracyjnego. Sąd kasacyjny jednocześnie odmówił przywrócenia terminu do wniesienia skargi. W rezultacie skarga została odrzucona przez tutejszy Sąd.
Mając na uwadze powyższe wskazać należy, że zgodnie z art. 250 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm., dalej: p.p.s.a.), wyznaczony profesjonalny pełnomocnik otrzymuje wynagrodzenie odpowiednio według zasad określonych w przepisach o opłatach za czynności adwokatów, radców prawnych, doradców podatkowych albo rzeczników patentowych w zakresie ponoszenia kosztów nieopłaconej pomocy prawnej oraz zwrotu niezbędnych i udokumentowanych wydatków.
Stosownie do treści § 14 ust. 2 pkt 1 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego ustanowionego z urzędu (Dz. U. Nr 163, poz. 1349 ze zm.), stawki minimalne w postępowaniu przed sądami administracyjnymi w pierwszej instancji wynoszą: w sprawie, w której przedmiotem zaskarżenia jest należność pieniężna – stawka minimalna obliczona na podstawie § 6, za sporządzenie skargi i udział w rozprawie w sprawie skargi na decyzję lub postanowienie Urzędu Patentowego – 600 zł, a w innych sprawach – 240 zł. Przy czym zasądzając opłatę za czynności radcy prawnego z tytułu zastępstwa prawnego, sąd bierze pod uwagę niezbędny nakład pracy pełnomocnika, a także charakter sprawy i wkład pracy pełnomocnika w przyczynienie się do jej wyjaśnienia i rozstrzygnięcia (§ 2 ust. 1 rozporządzenia). Kierując się tymi wytycznymi, pełnomocnikowi z urzędu można zasądzić wynagrodzenie w kwocie nie wyższej 150% stawki minimalnej (§ 15 pkt 1 rozporządzenia).
W świetle powyższej regulacji, w ocenie referendarza sądowego, wnioskodawca działając jako pełnomocnik z urzędu podjął czynności niezbędne zmierzające do merytorycznego rozpoznania sprawy. Mimo, że ostatecznie skarga została odrzucona, przedmiotowy wniosek należało uwzględnić, ale tylko do wysokości stawki minimalnej przewidzianej powołanymi przepisami.
Wobec tego wnioskodawcy zasądzono wynagrodzenie wynoszące 240 zł, podwyższone o kwotę 55,20 zł stanowiącą wartość podatku VAT według stawki 23% (§ 2 ust. 3 rozporządzenia).
Tym samym, na podstawie powołanych wyżej przepisów oraz art. 258 § 2 pkt 8 ustawy procesowej, postanowiono jak w sentencji.