Uzasadnienie
Wnioskodawca, r. pr. J. G., jako pełnomocnik wyznaczony z urzędu i zastępujący skarżącego przed tutejszym Sądem, po odrzuceniu skargi, sporządził opinię o braku podstaw do wniesienia skargi kasacyjnej i wniósł o zasądzenie kosztów pomocy prawnej w związku z powyższą czynnością, w wysokości 120 zł. Oświadczył jednocześnie, że koszty te nie zostały opłacone w całości ani w części.
Wymieniona wyżej opinia została doręczona skarżącemu.
Mając na uwadze powyższe wskazać należy, że zgodnie z art. 250 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm., dalej: p.p.s.a.), wyznaczony profesjonalny pełnomocnik otrzymuje wynagrodzenie odpowiednio według zasad określonych w przepisach o opłatach za czynności adwokatów, radców prawnych, doradców podatkowych albo rzeczników patentowych w zakresie ponoszenia kosztów nieopłaconej pomocy prawnej oraz zwrotu niezbędnych i udokumentowanych wydatków.
Stosownie do treści § 14 ust. 2 pkt 2 lit. b/ rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego ustanowionego z urzędu (Dz. U. Nr 163, poz. 1349 ze zm.), za sporządzenie opinii o braku podstaw do wniesienia skargi kasacyjnej radcy prawnemu, który prowadził sprawę w pierwszej instancji, przysługuje wynagrodzenie w wysokości 50 % stawki minimalnej, określonej w § 14 ust. 2 pkt 1 powyższego rozporządzenia, jednak nie mniej niż 120 zł.
W niniejszej sprawie stawka minimalna wynosiła 240 zł, na podstawie § 14 ust. 2 pkt 1 lit. c/ powołanego rozporządzenia.
Wobec powyższego, wnioskodawcy należało zasądzić wynagrodzenie wynoszące 120 zł, podwyższone o kwotę 27,60 zł stanowiącą wartość podatku VAT według stawki 23% (§ 2 ust. 3 rozporządzenia).
Tym samym, na podstawie powołanych wyżej przepisów oraz art. 258 § 2 pkt 8 ustawy procesowej, postanowiono jak w sentencji.