Uzasadnienie
Zarządzeniem z dnia 18 stycznia 2018 r. referendarz sądowy pozostawił wniosek skarżącej o przyznanie prawa pomocy bez rozpoznania. W uzasadnieniu referendarz sądowy – po przywołaniu treści art. 252 § 2 p.p.s.a. – wskazał, że skarżący, nie złożył wniosku o przyznanie prawa pomocy na urzędowym formularzu, lecz zawarł swoją prośbą w treści zażalenia z dnia 28 listopada 2017 r. Dalej referendarz podniósł również, że choć skarżącemu, na adres wskazany jako adres do korespondencji, w dniu 27 grudnia 2017 r. doręczono urzędowy formularz wniosku w celu jego wypełnienia i złożenia w Sądzie w terminie 7 dni, to skarżący na to wezwanie nie zareagował. Pismem z dnia 13 lutego 2018 r. skarżący wniósł (w terminie) od niniejszego zarządzenia sprzeciw.
Wojewódzki Sąd Administracyjnym zważył, co następuje
Sprzeciw wnioskodawcy nie zasługuje na uwzględnienie, a zaskarżone zarządzenie wydane przez referendarza sądowego jest prawidłowe.
Zgodnie z art. 260 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j.: Dz. U. z 2017 r., poz. 1369 ze zm.; dalej "p.p.s.a"), rozpoznając sprzeciw od zarządzenia i postanowień, o których mowa w art. 258 § 2 pkt 6-8, sąd wydaje postanowienie, w którym zaskarżone zarządzenie lub postanowienie referendarza sądowego zmienia albo utrzymuje w mocy (§ 1). W sprawach, o których mowa w § 1, wniesienie sprzeciwu od zarządzenia lub postanowienia referendarza sądowego wstrzymuje jego wykonalność. Sąd orzeka jako sąd drugiej instancji, stosując odpowiednio przepisy o zażaleniu (§ 2). Sąd rozpoznaje sprawę na posiedzeniu niejawnym (§ 3).
Dodania wymaga, że konsekwencją wynikającą z przepisu art. 260 p.p.s.a. jest to, iż orzeczenie sądu wydane w następstwie rozpoznania sprzeciwu od orzeczenia wydanego przez referendarza sądowego, jest prawomocne z chwilą jego wydania i nie przysługuje od niego środek zaskarżenia.
Jak stanowi art. 252 § 2 p.p.s.a., wniosek (o przyznanie prawa pomocy – przyp. sądu) składa się na urzędowym formularzu według ustalonego wzoru. Z kolei przepis art. 257 p.p.s.a., stanowi, że wniosek o przyznanie prawa pomocy, który nie został złożony na urzędowym formularzu lub którego braków strona nie uzupełniła w zakreślonym terminie, pozostawia się bez rozpoznania.
Przytoczone powyżej przepisy są restrykcyjne, nie pozostawiają sądowi administracyjnemu żadnej swobody, czy też możliwości odstępstwa od ustalonej przez prawodawcę procedury w powyższym zakresie. Podkreślić należy, że wniosek o przyznanie prawa pomocy musi przybrać formę określoną przepisami i zostać wypełniony w prawidłowy sposób, co w niniejszej sprawie nie miało miejsca.
W ocenie sądu z akt sprawy bezsprzecznie wynika, że referendarz sądowy przesłał na adres skarżącego urzędowy formularz wniosku w celu jego wypełnienia i złożenia w Sądzie w terminie 7 dni, pod rygorem pozostawienia wniosku o prawo pomocy bez rozpoznania. I choć przesyłka zawierająca ten formularz została skarżącemu skutecznie doręczona w dniu 27 grudnia 2017 r. (k 19 akt sądowych), to skarżący na to wezwanie nie zareagował (nie odesłał wypełnionego formularza na adres Sądu). W tej sytuacji prawidłowo referendarz sądowy pozostawił wniosek skarżącego o prawo pomocy zawarty w treści zażalenia z dnia 18 listopada 2017 r. o przyznanie prawa pomocy bez rozpoznania, na podstawie art. 257 p.p.s.a.
Mając na uwadze przedstawione wyżej okoliczności Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu na podstawie art. 260 § 1 p.p.s.a. utrzymał w mocy zaskarżone zarządzenie referendarza sądowego