Uzasadnienie
Pismem z dnia 1 sierpnia 2026r. K. J. wniósł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie na przewlekłość postępowania prowadzonego przez Komendanta Powiatowego Policji w Krakowie w sprawie przeniesienia służbowego.
W odpowiedzi na skargę organ wyjaśnił, że w dniu 29 grudnia 2003r. Komendant Powiatowy Policji w Krakowie wydał Rozkaz Personalny nr [...], którym na podstawie art. 32 ust 1 i 2 oraz art. 36 ust. 1 i 2 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990r. o Policji, zwolnił skarżącego z dniem 15 stycznia 2004r. z zajmowanego dotychczas stanowiska w Komisariacie Policji w S. i z dniem 16 stycznia 2004r. przeniósł z urzędu do pełnienia służby w Komisariacie Policji w Ś. Skarżący przeniesiony został na równorzędne stanowisko służbowe z zachowaniem dotychczasowego uposażenia.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje
Skarga podlega odrzuceniu.
Zgodnie z art. 3§2 pkt 8 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2026r. poz. 143 - dalej p.p.s.a.) kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadkach określonych w pkt 1-4 tego przepisu lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadku określonym w pkt 4a ww. przepisu.
Stosownie natomiast do art. 149 p.p.s.a. sąd uwzględniając skargę na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania przez organy w sprawach określonych w art. 3§2 pkt 1-4 albo na przewlekłe prowadzenie postępowania w sprawach określonych w art. 3 § 2 pkt 4a, zobowiązuje organ do wydania w określonym terminie aktu, interpretacji albo do dokonania czynności lub stwierdzenia albo uznania uprawnienia lub obowiązku wynikających z przepisów prawa oraz stwierdza, że organ dopuścił się bezczynności lub przewlekłego prowadzenia postępowania (§ 1 pkt 1-3). Jednocześnie sąd stwierdza, czy bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania miały miejsce z rażącym naruszeniem prawa (§ 1a).
Bezczynność organu administracji publicznej zachodzi wówczas, gdy w prawnie określonym terminie wymieniony organ nie podejmie żadnych czynności w sprawie lub gdy wprawdzie prowadził postępowanie w sprawie jednakże mimo istnienia ustawowego obowiązku, nie zakończył go wydaniem stosownego aktu lub nie podjął czynności (T. Woś [w:] T. Woś, H. Knysiak-Molczyk, M. Romańska, Postępowanie sądowoadministracyjne, Warszawa 2004, s. 84).
Z akt rozpoznawanej sprawy wynika, że Rozkazem Personalnym z dnia 29 grudnia 2003 r. nr [...], skarżący został przeniesiony na równorzędne stanowisko służbowe z zachowaniem dotychczasowego uposażenia. Powyższe rozstrzygnięcie zawiera pouczenie, że od decyzji – rozkazu personalnego, służy prawo wniesienia odwołania do Małopolskiego Komendanta Wojewódzkiego Policji za pośrednictwem Komendanta Powiatowego Policji w Krakowie w terminie 14 dni, od daty doręczenia. Skarżący nie skorzystał z tego prawa w ustawowym terminie.
Opisany stan faktyczny wskazuje zatem, że skarga na bezczynność została wniesiona po zakończeniu postępowania administracyjnego, tj. po wydaniu decyzji administracyjnej – Rozkazu Personalnego nr [...] w dniu 29 grudnia 2003 r. Co więcej, skarżący wniósł do tut. Sądu już kilka skarg dotyczących ww. Rozkazu Personalnego oraz przewlekłości postępowania w sprawie przeniesienia na inne stanowisko służbowe, które zostały odrzucone postanowieniami Sądu: z dnia 23 czerwca 2020r. sygn. akt III SA/Kr 584/20, z dnia 14 lipca 2022 r. sygn. akt III SAB/Kr 21/22, z dnia 28 lipca 2022 r. sygn. akt III SAB/Kr 51/22.
Ponadto postanowieniem WSA w Warszawie z dnia 16 września 2026r. sygn. akt II SA/Wa 166/16 odrzucono skargę skarżącego o wznowienie postępowania w sprawie zakończonej wyrokiem WSA w Warszawie z dnia 25 marca 2013r. sygn. akt II SA/Wa 10/13, którym oddalono skargę skarżącego na decyzję Komendanta Głównego Policji z dnia 9 listopada 2012r. nr 140 o odmowie stwierdzenia nieważności rozkazu personalnego nr [...].
W tym miejscu wskazać należy, że zgodnie z uchwałą Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 22 czerwca 2020r. sygn. akt II OPS 5/19, wniesienie skargi na bezczynność po zakończeniu przez organ administracji publicznej prowadzonego postępowania przez wydanie decyzji ostatecznej stanowi przeszkodę w merytorycznym rozpoznaniu takiej skargi przez sąd administracyjny w zakresie rozstrzygnięcia podjętego na podstawie art. 149§1 pkt 3 p.p.s.a. W uzasadnieniu ww. uchwały wskazano, że za niedopuszczalną należy uznać skargę na bezczynność wniesioną po zakończeniu postępowania administracyjnego. Odmienne rozumowanie oznaczałoby, że środek ten zamiast w swoim celu zmierzać do likwidacji stanu bezczynności, powiązany byłby zasadniczo z celem wykraczającym poza zakres postępowania administracyjnego, a więc z dążeniem do uzyskania prejudykatu.
Sąd w pełni aprobuje powyższy pogląd NSA wyrażony w ww. uchwale.
W konsekwencji powyższego, Sąd na podstawie art. 58§1 pkt 6 w zw. z art. 58§3 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji postanowienia.