Uzasadnienie
Pismem z dnia 9 grudnia 2021 r. K. J. wniósł skargę na bezczynność Komendanta Wojewódzkiego Policji w zakresie załatwienia sprawy prawomocnie i merytorycznie osądzonej wyrokiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 14 stycznia 2009 r., sygn. akt II SA/Wa 1032/08. Wspomnianym wyrokiem Sąd uchylił decyzję [...] Komendanta Głównego Policji z dnia [...] 2008 r. oraz poprzedzającą ją decyzję organu pierwszej instancji. Uchylone decyzje były decyzjami w przedmiocie odmowy stwierdzenia nieważności decyzji o wygaśnięciu decyzji o przyznaniu równoważnika pieniężnego za brak lokalu mieszkalnego.
Z akt sprawy wynika, że po wydaniu odnośnego wyroku Komendant Wojewódzki Policji załatwił przedmiotową sprawę nieważnościową (tj. sprawę nieważności decyzji nr [...] Komendanta Powiatowego Policji z dnia [...] 2005 r.) poprzez wydanie decyzji Nr [...] z dnia [...] 2009 r. Ponadto, w dniu 26 sierpnia 2009 r. Komendant Wojewódzki Policji wydał decyzję merytoryczną w sprawie wygaśnięcia decyzji o przyznaniu skarżącemu równoważnika pieniężnego za brak lokalu mieszkalnego. Skarga na tę decyzję została oddalona wyrokiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 14 kwietnia 2011 r., sygn. akt III SA/Kr 1018/09.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje.
Zgodnie z art. 149 § 1 pkt 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. z 2022 r., poz. 329 ze zm., dalej "p.p.s.a.") sąd, uwzględniając skargę na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania przez organy w sprawach określonych w art. 3 § 2 pkt 1-4 albo na przewlekłe prowadzenie postępowania w sprawach określonych w art. 3 § 2 pkt 4a stwierdza, że organ dopuścił się bezczynności lub przewlekłego prowadzenia postępowania. Wątpliwości co do różnego rozumienia powołanego przepisu i związanej z tym dopuszczalności jego stosowania w sytuacji wniesienia skargi na bezczynność po zakończeniu postępowania były przedmiotem analizy Naczelnego Sądu Administracyjnego sformułowanej w uchwale składu siedmiu sędziów NSA z dnia 22 czerwca 2020 r. (II OPS 5/19). W uchwale tej przesądzono, że: "wniesienie skargi na bezczynność po zakończeniu przez organ administracji publicznej prowadzonego postępowania poprzez wydanie decyzji ostatecznej, stanowi przeszkodę w merytorycznym rozpoznaniu takiej skargi przez sąd administracyjny w zakresie rozstrzygnięcia podjętego na podstawie art. 149 § 1 pkt 3 p.p.s.a." (por. postanowienie NSA z dnia 24 lutego 2021 r., III OZ 94/21, CBOSA).
Ponieważ przedmiotowa skarga została złożona po załatwieniu sprawy przez organ, jest ona niedopuszczalna i nie podlega merytorycznemu rozpoznaniu. Z tego też względu, na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a., Sąd orzekł jak sentencji postanowienia.