Uzasadnienie
Postanowieniem z dnia 8 czerwca 2017 r. tut. Sąd odrzucił skargę K. J. na bezczynność Komendanta Wojewódzkiego Policji, w przedmiocie niezałatwienia sprawy zażalenie. Pismem z dnia 18 czerwca 2017 r. skarżący wniósł o sprostowanie uzasadnienia ww. postanowienia poprzez uzupełnienie przy jego nazwisku stopnia służbowego posiadanego dożywotnio z dopiskiem w stanie spoczynku. Ponadto skarżący domagał się aby na pierwszej stronie uzasadnienia ww. postanowienia sprostować niedokładność stwierdzenia, że sprawę wniósł jako emerytowany funkcjonariusz Policji, podczas gdy posiada status prawny funkcjonariusza Policji w stanie spoczynku, wyłącznie zwolnionego z obowiązku świadczenia służby czynnej. Zdaniem skarżącego nie da się wywieść, że status emeryta jest równoznaczny ze statusem funkcjonariusza w stanie spoczynku, który posiada.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył co następuje.
Zgodnie z art. 156 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270; dalej: "P.p.s.a.") sąd może z urzędu sprostować w wyroku niedokładności, błędy pisarskie albo rachunkowe lub inne oczywiste omyłki.
Sprostowaniu podlegają jedynie wyroki (na podstawie art. 156 P.p.s.a.), postanowienia i zarządzenia (na podstawie art. 166 i 167 P.p.s.a.). Sprostowaniu mogą ulegać także niedokładności, błędy pisarskie albo rachunkowe lub inne oczywiste omyłki popełnione w uzasadnieniu wyroku (por. postanowienie SN z dnia 15 kwietnia 1982 r., I PZ 7/82, OSNC 1982, nr 10, poz. 155).
W ocenie Sądu brak przy nazwisku skarżącego stopnia służbowego posiadanego dożywotnio z dopiskiem w stanie spoczynku nie można zakwalifikować jako niedokładność w uzasadnieniu postanowienia Sądu.
Zgodnie ze stanowiskiem doktryny sprostowanie niedokładności (nieścisłości) może obejmować natomiast właściwe oznaczenie stron czy też dokładne wymienienie podmiotów postępowania lub pełnej ich nazwy (wyrok SN z dnia 18 czerwca 1998 r., II CKN 817/97, OSNC 1999, nr 1, poz. 16). Za niedokładność może być uznane nieprawidłowe oznaczenie imienia strony, choćby było ono zgodne z oznaczeniem podanym w pozwie, jeżeli nie ma wątpliwości, że strona, która brała udział w procesie, nosi w rzeczywistości imię o innym brzmieniu (por. postanowienie SN z dnia 13 stycznia 1964 r., II CR 194/63, OSNC 1965, nr 2, poz. 27).
Właściwe oznaczenie strony sprowadza się do podania jej imienia i nazwiska zbędne jest przy tym wskazywanie funkcji i stopni służbowych. Podobnie wygląda kwestia stwierdzenia, że sprawę wniósł jako emerytowany funkcjonariusz Policji, podczas gdy posiada status prawny funkcjonariusza Policji w stanie spoczynku, wyłącznie zwolnionego z obowiązku świadczenia służby czynnej.
Jakkolwiek Sąd w pełni respektuje funkcję i stan skarżącego to jednak brak zawarcia przez Sąd wskazanych przez skarżącego przymiotów nie stanowi nieścisłości w rozumieniu art. 156 P.p.s.a. i nie podlega sprostowaniu.
W konsekwencji, mając na uwadze powyższe orzeczono jak w sentencji postanowienia, na podstawie art. 156 P.p.s.a.