Uzasadnienie
Pismem z dnia 29 czerwca 2014 r. K. J. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie skargę na bezczynność Komendanta Komisariatu Policji polegającą na niezałatwieniu sprawy powierzenia skarżącemu w czasie służby czynnej w Policji obowiązków na stanowisku dowódcy Ogniwa Patrolowo-lnterwencyjnego Komisariatu Policji za D. B. W odpowiedzi na skargę Komendant Powiatowy Policji wniósł o odrzucenie skargi podnosząc, że niniejsza skarga jest kolejną skargą na prowadzone przez Komendanta Powiatowego Policji czynności w sprawie powierzenia ww. obowiązków dowódcy Ogniwa Patrolowo-lnterwencyjnego Komisariatu Policji, w zastępstwie za mianowanego na to stanowisko D. B. i przyznania adekwatnego do pełnionej funkcji uposażenia wraz z dodatkami o charakterze stałym. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie postanowieniami z dnia 22 maja 2013 r., sygn. akt: III SAB/Kr 20/13, z dnia 13 czerwca 2013 r., sygn. akt: III SAB/Kr 49/13 oraz z dnia 28 lutego 2014 r., sygn. akt: III SAB/Kr 9/14 - skargi odrzucił.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje
Stosownie do treści przepisów art. 3 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j.: Dz.U. z 2012 r. poz. 270 ze zm.), sąd administracyjny sprawuje kontrolę nad działalnością administracji publicznej pod względem zgodności z prawem orzekając w sprawach skarg na wymienione w tym przepisie decyzje, postanowienia, akty i czynności, ale także na bezczynność organów w zakresie nie podjęcia w ustawowym terminie stosownych działań.
Przepisy powołanej ustawy określając właściwość rzeczową sądów administracyjnych, ustalają jednocześnie katalog spraw, których sądy te nie rozpoznają. Zgodnie z art. 5 pkt 2 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi sądy administracyjne nie są właściwe między innymi w sprawach wynikających z podległości służbowej pomiędzy przełożonymi i podwładnymi. To z kolei prowadzi do wniosku, że spod kontroli sądowej wyłączona jest wszelka działalność organów administracji publicznej w omawianej kategorii spraw. Niedopuszczalna jest zatem nie tylko skarga na decyzje, postanowienia, akty i czynności, ale także na bezczynność organów w sprawach omawianej podległości służbowej.
Podległość służbowa jest cechą szczególną, charakterystyczną dla tzw. stosunków służbowych, stanowiących podstawę pełnienia służby w wojsku i innych służbach paramilitarnych. Znaczny zakres takiej podległości sprawia, iż w tych stosunkach zatrudnienia nie ma równorzędności podmiotów, co jest typowe dla stosunku pracy. Tym samym przełożony zyskuje znaczną dyskrecjonalną władzę kształtowania sytuacji prawnej podwładnego. Niewątpliwie przejawem podległości służbowej funkcjonariusza jest pozostawienie jego przełożonym prawa decydowania o awansie na wyższy stopień służbowy. Takie sprawy należą do spraw z zakresu wewnętrznej sfery działania tego rodzaju jednostek i służb, o których mowa w powołanym powyżej art. 5 pkt 2 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Ochronie prawnej podlega zatem istnienie oraz istotne elementy stosunku służbowego. Funkcjonariuszowi nie przysługuje natomiast roszczenie o awans na wyższy stopień służbowy, a w konsekwencji także ochrona sądowa w tym zakresie.
Prawo do sądu w sprawach wynikających z relacji między przełożonym i podwładnym jest ograniczone, ale wynika to ze szczególnych cech nadrzędności i podrzędności oraz cech stosunku służbowego i związanej z nią dyspozycyjności (zob. postanowienie NSA z dnia 24 marca 2010 r., sygn. akt: I OSK 422/10).
Warto zauważyć, że podjęcie służby w formacjach mundurowych, w tym Policji, jest dobrowolne. Każdy, kto dobrowolnie przystępuje do takiej służby, rezygnuje z pewnej części swobód obywatelskich, w tym decyduje się automatycznie na ograniczenie prawa do sądu.
Podsumowując należy kategorycznie stwierdzić, że sprawy awansu funkcjonariusza na wyższy stopień służbowy należą do spraw wynikających z podległości służbowej i tym samym na mocy art. 5 pkt 2 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi są wyłączone spod kognicji sądów administracyjnych.
Dodatkowo podkreślić należy, że skarżący od kilku lat jest emerytem policyjnym, a przepisy ustawy o Policji mają zastosowanie wyłącznie do policjantów w służbie czynnej.
Na marginesie odnosząc się do kwestii prawomocnego odrzucenia skarg dotyczących tej samej sprawy należy podnieść, że odrzucenie skargi wniesionej w niniejszej sprawie jest spowodowane tym, że sprawa nie należy do właściwości sądu administracyjnego, a nie dlatego, że sprawa korzysta z powagi rzeczy osądzonej.
Z powyższych względów skarga wniesiona na bezczynność w takiej sprawie podlega odrzuceniu na podstawie art. 58 § 1 pkt 1 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.