Uzasadnienie
Skarżący Z. B. zwrócił się do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie pismem z dnia 27 lipca 2018 r. o przyznanie prawa pomocy. Załączył wypełniony formularz PPF, domagając się zwolnienia od kosztów sądowych oraz przyznanie adwokata.
Oświadczając o stanie rodzinnym, majaku, dochodach wskazał, że należy do niego dom o pow. 90 m 2, w tym mieszkanie o powierzchni 12 m 2 i uzyskuje miesięcznie 841,87 zł emerytury. Posiada 0,58 ha gruntu ornego obsiewanego zbożem, który nie przynosi dochodu. Wydatki posiada na średnim poziomie a wydatki na leki "na sporym poziomie". Opłaca media i ma "ogromne" zadłużenie u osób prywatnych.
Wniosek z dnia 27 lipca 2018 r. ten jest trzecim z kolei wnioskiem skarżącego o prawo pomocy w sprawie.
Poprzednie zostały prawomocnie rozstrzygnięte poprzez wydanie w dniu 24 lutego 2017 r. postanowienia o utrzymaniu w mocy postanowienia Referendarza Sądowego z dnia 29 grudnia 2016 r. oddalającego wniosek o zwolnienie od kosztów sądowych i ustanowienie adwokata oraz w dniu 27 marca 2018 r. postanowienia utrzymującego w mocy postanowienie Referendarza Sądowego z dnia 23 stycznia 2018 r. oddalającego wniosek o zwolnienie od kosztów sądowych i ustanowienie adwokata.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje
Zgodnie z treścią przepisu art. 246 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. jedn., Dz.U. z 2018 r., poz. 1302, zwanej dalej w skrócie P.p.s.a.), prawo pomocy w zakresie całkowitym może zostać przyznane na wniosek strony będącej osobą fizyczną, jeżeli wykaże ona, że nie jest w stanie ponieść jakichkolwiek kosztów postępowania. Z przepisu z kolei art. 245 § 2 wynika, że prawo pomocy w zakresie całkowitym obejmuje zwolnienie od kosztów sądowych oraz ustanowienie adwokata, radcy prawnego, doradcy podatkowego lub rzecznika patentowego.
W orzecznictwie sądów administracyjnych przyjmuje się, że prawo pomocy jest odstępstwem od zasady odpłatności postępowania sądowego i z tego powodu jego przyznanie następuje w wyjątkowych przypadkach, a mianowicie w sytuacji, gdy ograniczone możliwości płatnicze strony lub ich brak pozbawiają ją możności skorzystania z przysługującego jej prawa do sądu. Przeszkoda ta musi być realna, a do stwierdzenia jej zaistnienia niezbędne jest dokładne poznanie sytuacji wnioskodawcy. Na składającym wniosek o przyznanie prawa pomocy spoczywa ciężar przekonania Sądu, że znajduje się w sytuacji, która została uznana przez ustawodawcę za usprawiedliwiającą przyznanie prawa pomocy (por. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 16 listopada 2012 r., sygn. akt: l FZ 429/12, LEX nr 1247073).
Regulacje ww. ustawy dopuszczają możliwość wielokrotnego składania wniosku o przyznanie prawa pomocy. Skarżący już po raz trzeci ubiega się o prawo pomocy w zakresie pokrywającym się z uprzednio wnioskowanym.
Zwrócić należy uwagę, że odmienna ocena sytuacji materialnej wnioskodawcy przy rozpatrywaniu kolejnego wniosku jest możliwa wyłącznie po zmianie istotnych okoliczności mających wpływ na tę ocenę (por. postanowienia Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 20 listopada 2012 r., sygn. akt II OZ 1017/12 oraz z dnia 4 kwietnia 2013 r., sygn. akt II OZ 204/13).
We wniosku złożonym obecnie do Sądu, skarżący powołuje te same okoliczności dotyczące sytuacji majątkowej i finansowej, które były już przedmiotem oceny uprzednich rozstrzygnięć.
W szczególności nadal powtarza ogólne sformułowania dotyczące wydatków i kosztów utrzymania, przez co Sąd nie jest w stanie zweryfikować czy uzyskiwany przez skarżącego dochód wystarcza na ich pokrycie, a w konsekwencji czy jest w stanie ponieść jakiekolwiek koszty postępowania.
Zastrzec jednak należy, że Sąd nie widzi potrzeby, by w tej sytuacji wzywać skarżącego, na podstawie art. 255 P.p.s.a., o przedstawienie dodatkowych oświadczeń bądź dokumentów źródłowych, mając na uwadze dotychczasową postawę skarżącego wykazaną w niniejszym postępowaniu, tj. unikania odpowiedzi na wezwania Referendarza sądowego z dnia 21 listopada 2016 r. i 13 grudnia 2017 r.
Wobec powyższego Sąd uznał, że skarżący nie wykazał, iż jego sytuacja majątkowa uległa pogorszeniu od momentu wydania ostatniego postanowienia w przedmiocie prawa pomocy z dnia 23 stycznia 2018 r.
Sąd wobec tego oddalił wniosek skarżącego o przyznanie prawa pomocy z dnia 27 lipca 2018 r. na podstawie przepisu art. 246 § 1 pkt 1 w zw. z art. 258 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. jedn., Dz. U. z 2018 r., poz. 1302).