Uzasadnienie
Pismem z dnia 9 grudnia 2021 r. skarżący wniósł skargę na bezczynność Komendanta Wojewódzkiego Policji w Krakowie w zakresie załatwienia sprawy prawomocnie i merytorycznie osądzonej wyrokiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z 14 stycznia 2009 r., II SA/Wa 1032/08. Wspomnianym wyrokiem Sąd uchylił decyzję Nr 37/2008 Komendanta Głównego Policji z 7 maja 2008 r. oraz poprzedzającą ją decyzję organu pierwszej instancji. Uchylone decyzje były decyzjami w przedmiocie odmowy stwierdzenia nieważności decyzji o wygaśnięciu decyzji o przyznaniu równoważnika pieniężnego za brak lokalu mieszkalnego.
W odpowiedzi pełnomocniczka organu wniosła o odrzucenie skargi jako niedopuszczalnej ewentualnie o jej oddalenie. W uzasadnieniu wskazała, że po wydaniu ww. orzeczenia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z 14 stycznia 2009 r., II SA/Wa 1032/08 organy wydały decyzje, które zostały skontrolowane przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie. Sąd ten wyrokiem z 14 kwietnia 2011 r., III SA/Kr 1018 skargę oddalił.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje.
Skarga została odrzucona ponieważ niedopuszczalne jest zaskarżanie do sądu administracyjnego bezczynności organu po dacie zakończenia postępowania administracyjnego.
Zgodnie z art. 149 § 1 pkt 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. z 2022 r., poz. 329 z późn. zm., dalej "p.p.s.a.") sąd, uwzględniając skargę na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania przez organy w sprawach określonych w art. 3 § 2 pkt 1-4 albo na przewlekłe prowadzenie postępowania w sprawach określonych w art. 3 § 2 pkt 4a stwierdza, że organ dopuścił się bezczynności lub przewlekłego prowadzenia postępowania. Wątpliwości co do różnego rozumienia powołanego przepisu i związanej z tym dopuszczalności jego stosowania w sytuacji wniesienia skargi na bezczynność po zakończeniu postępowania były przedmiotem analizy Naczelnego Sądu Administracyjnego sformułowanej w uchwale składu siedmiu sędziów NSA z 22 czerwca 2020 r., II OPS 5/19. W uchwale tej przesądzono, że: "wniesienie skargi na bezczynność po zakończeniu przez organ administracji publicznej prowadzonego postępowania poprzez wydanie decyzji ostatecznej, stanowi przeszkodę w merytorycznym rozpoznaniu takiej skargi przez sąd administracyjny w zakresie rozstrzygnięcia podjętego na podstawie art. 149 § 1 pkt 3 p.p.s.a.".
Sąd z urzędu przy tym stwierdza, że w identycznej sprawie postanowieniem z 2 czerwca 2022 r., III SAB/Kr 32/22 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie skargę odrzucił. Postanowienie to jest prawomocne.
Z tych to powodów na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a., Sąd orzekł jak sentencji postanowienia.