Uzasadnienie
Pismem z dnia 22 lutego 2010 r., skierowanym bezpośrednio do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie, A. K. wniósł skargę (zatytułowaną jako: "zażalenie") na bezczynność Prezydenta Miasta w przedmiocie odpowiedzi na pisma kierowane przez skarżącego do organu, a związane z przydziałem lokalu zamiennego.
Z treści skargi, odpowiedzi organu na skargę oraz akt administracyjnych wynika, iż skarżący zajmował lokal należący do zasobu mieszkalnego gminy jako następca prawny poprzednich najemców. W związku z koniecznością remontu budynku wystąpiła potrzeba wykwaterowania najemcy lokalu i przeniesienia go do lokalu zamiennego.
Ze skargi wynika, iż skarżący zarzuca organowi brak odpowiedzi na kierowane przezeń pisma dotyczące możliwości powrotu do dotychczas zamieszkiwanego lokalu po zakończonym remoncie.
W odpowiedzi na skargę organ przedstawił okoliczności sprawy oraz wniósł o odrzucenie lub oddalenie skargi. Uzasadniając wniosek o odrzucenie skargi organ wskazał, iż czynności związane z przydzielaniem lokali zamiennych mają charakter cywilnoprawny i nie są objęte właściwością sądów administracyjnych. Organ podniósł także, iż skarżący odmówił przyjęcia proponowanego lokalu zamiennego.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje
Podstawową kwestią w niniejszej sprawie jest kwestia dopuszczalności wniesienia opisanej powyżej skargi z punktu widzenia zakresu kognicji sądu administracyjnego. Sąd administracyjny powołany został do kontroli działalności administracji publicznej. Zakres kontroli działalności administracji publicznej i stosowania przez wojewódzkie sądy administracyjne środków przewidzianych w ustawie z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153, poz. 1270 z późn. zm.; dalej jako: p.p.s.a.) określa art. 3 § 1-3 tej ustawy. Obejmuje on m.in. skargi na: decyzje administracyjne, postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, lub rozstrzygające sprawę co do istoty, a także inne niż określone w pkt 1-3 § 2 art. 3 p.p.s.a. akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa. Z treści art. 3 § 2 pkt 8 p.p.s.a. wynika również, że w zakresie kognicji sądu administracyjnego pozostaje też bezczynność organów administracji publicznej w wymienionych powyżej przypadkach.
Treść skargi w świetle dokumentacji znajdującej się w aktach sprawy wskazuje, że spór pomiędzy skarżącym a organem dotyczy kwestii przydziału lokalu zamiennego z mieszkaniowego zasobu gminy. Kwestie te reguluje ustawa z dnia 21 czerwca 2001 r. o ochronie praw lokatorów, mieszkaniowym zasobie gminy i o zmianie Kodeksu cywilnego (Dz. U. z 2005 r., Nr 31, poz. 266, z późn. zm.). W świetle art. 4 ustawy tworzenie warunków do zaspokajania potrzeb mieszkaniowych wspólnoty samorządowej należy do zadań własnych gminy. Gmina, na zasadach i w wypadkach przewidzianych w ustawie, zapewnia lokale socjalne i lokale zamienne, a także zaspokaja potrzeby mieszkaniowe gospodarstw domowych o niskich dochodach.
Z faktu, iż zaspokajanie potrzeb mieszkaniowych wspólnoty samorządowej należy do zadań własnych gminy nie wynika, aby musiała to czynić w formach zwykle przewidzianych dla tego rodzaju działalności organu administracji publicznej tj. w formach aktów administracyjnych wydawanych w trybie przepisów Kodeksu postępowania administracyjnego. Jest wręcz przeciwnie – z ustawy o ochronie praw lokatorów wynika, że kwestie te są załatwiane w formie cywilnoprawnej (umowa najmu – art. 5 i art.
23) i wszelkie spory w takim przypadku rozstrzygać będą sądy powszechne. Takie stanowisko jest powszechnie przyjmowane w orzecznictwie sądowoadministracyjnym – por. m.in. postanowienie NSA z 28 sierpnia 2009 r., I OSK 799/.09, niepubl., postanowienie WSA w Krakowie z 29 września 2009 r., III SAB/Kr 44/09, Wspólnota 2009/44/30; postanowienie WSA w Gorzowie Wielkopolskim z 7 października 2009 r., II SAB/Go 68/09, Wspólnota 2009/51/44; postanowienie WSA w Lublinie z 18 marca 2010 r., III SAB/Lu 3/10, niepubl.
W efekcie należy stwierdzić, że bezczynność, o której jest mowa w skardze pozostaje poza wskazanym w art. 3 § 2 pkt 8 p.p.s.a. zakresem kognicji sądu administracyjnego. Brak jest więc w niniejszej sprawie podstaw prawnych do rozpoznania skargi przez sąd administracyjny. Wobec braku swojej właściwości sąd nie może odnieść się merytorycznie do podniesionych w skardze zarzutów. Jeżeli skarżący twierdzi, że jego prawa zostały naruszone działaniem lub zaniechaniem organu musi wszcząć spór przed sądem powszechnym.
W świetle art. 58 § 1 pkt 1 p.p.s.a. sąd odrzuca skargę, jeżeli sprawa nie należy do właściwości sądu administracyjnego.
W tym stanie rzeczy, na podstawie cytowanego przepisu należało orzec jak w sentencji postanowienia.