Uzasadnienie
W piśmie z 17 listopada 2016 r. W. S. zwróciła się z wnioskiem o wstrzymanie wykonania decyzji Dyrektora Izby Skarbowej w W. z [...] września 2016 r., argumentując, że jej wykonanie spowoduje wyrządzenie znacznej szkody, pozbawi ją podstawowych środków do życia i wywoła nieodwracalne skutki w sferze majątkowej i osobistej. Wskazała, iż aktualnie przebywa na stażu z wynagrodzeniem w kwocie 800 zł i z kwoty tej z pomocą matki musi się utrzymać. Dodała, iż staż potrwa do wiosny, a zatem w przypadku nieznalezienia pracy będzie osobą bezrobotną.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje
Wniosek nie zasługuje na uwzględnienie.
Zgodnie z art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016 r., poz. 718 ze zm., zwanej dalej: "P.p.s.a.") po przekazaniu sądowi skargi sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, będących przedmiotem zaskarżenia, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Przepis ten przyznaje zatem stronie prawo do wystąpienia z wnioskiem o wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu. Skorzystanie z tej możliwości wiąże się jednak z obowiązkiem takiego sformułowania wniosku, by powołane w nim okoliczności wskazywały na spełnienie przynajmniej jednej z dwóch wymienionych w art. 61 § 3 P.p.s.a. przesłanek, tj. niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody lub niebezpieczeństwa spowodowania trudnych do odwrócenia skutków.
W orzecznictwie i literaturze konsekwentnie podkreśla się, że uzasadnienie wniosku powinno odnosić się do konkretnych zdarzeń (okoliczności) pozwalających wywieść, że w stosunku do wnioskodawcy wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu lub czynności jest zasadne. Jego twierdzenia powinny odwoływać się do materiałów źródłowych, jak również skonkretyzowanych danych, wystarczająco obrazujących jego sytuację. Brak takiego odniesienia uniemożliwia pozytywną weryfikację ich wiarygodności, a w rezultacie przychylenie się do zgłoszonego żądania (zob. postanowienia NSA z: 14 marca 2014 r., II FZ 171/14; 10 grudnia 2013 r., I FSK 2109/13; 29 października 2013 r., I FZ 388/13; B. Dauter, B. Gruszczyński, A. Kabat, M. Niezgódka-Medek, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, wydanie 4, Wolters Kluwer 2011, s. 229).
Rozpoznawany wniosek powyższych wymogów nie spełnia. Wnioskodawczyni w żaden sposób nie wykazała zasadności ogólnikowego stwierdzenia, iż wykonanie decyzji wyrządzi jej znaczną szkodę, pozbawi podstawowych środków do życia i wywoła nieodwracalne skutki w sferze majątkowej i osobistej. Informacje na temat stanu swoich finansów ograniczyła bowiem do wskazania, iż przebywa na trwającym do wiosny stażu z wynagrodzeniem w kwocie 800 zł i z kwoty tej z pomocą matki musi się utrzymać.
Na potwierdzenie powyższego nie przedłożyła jednak żadnych dokumentów źródłowych. Sąd nie doszukał się ich także w aktach sprawy III SA/Wa 3580/16, pod którą to sygnaturą zarejestrowano skargę wnioskodawczyni. Tym samym Sąd nie był w stanie zweryfikować, czy istotnie przymusowa zapłata egzekwowanego zobowiązania podatkowego przekracza jej zdolności płatnicze w stopniu uprawdopodabniającym wystąpienie znacznej szkody lub trudnych do odwrócenia skutków. Sama zaś wysokość tego zobowiązania nie może przesądzać – jak zauważył Naczelny Sąd Administracyjny w postanowieniu z 25 lutego 2015 r. (I FSK 2069/14) - o wstrzymaniu wykonania decyzji, jeżeli nie wykazano wpływu egzekucji na możliwości płatnicze i bytowe strony.
Z tej przyczyny Sąd, na podstawie art. 61 § 3 oraz § 5 P.p.s.a., postanowił jak w sentencji.