Uzasadnienie
Prezydent miasta C. decyzją z dnia 30 lipca 1996 r., działając w powołaniu na art. 40 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane /Dz.U. nr 141 poz. 692/, na wniosek Andrzeja B. przeniósł pozwolenie na budowę budynku mieszkalnego przy ul. D. w C. z dnia 11 lipca 1989 r. z małżonków Małgorzaty i Tadeusza J. - adresatów tego pozwolenia - na Andrzeja B., obecnego właściciela nieruchomości.
Maria K., właścicielka posesji sąsiadującej z posesją, której dotyczyła ww. decyzja, pismem z dnia 5 września 1996 r. wystąpiła o wznowienie postępowania w sprawie zakończonej decyzją o przeniesieniu pozwolenia na budowę, wskazując jako przesłankę dla wznowienia postępowania przepis art. 145 par. 1 pkt 4 Kpa.
Prezydent miasta C. decyzją z dnia 23 września 1996 r. odmówił wznowienia postępowania w omawianej sprawie, a Wojewoda utrzymał w mocy tę decyzję decyzją z dnia 5 listopada 1996 r.
W motywach obu decyzji wskazano, że o wznowienie postępowania na podstawie art. 145 par. 1 pkt 4 Kpa może występować wyłącznie strona, która bez własnej winy nie brała udziału w postępowaniu. W ocenie obydwu organów Maria K. nie jest w tej sprawie stroną.
Wnioskiem z dnia 19 grudnia 1996 r. Maria K. wystąpiła do Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego o stwierdzenie nieważności decyzji Wojewody z dnia 5 listopada 1996 r. o odmowie wznowienia postępowania w sprawie przeniesienia pozwolenia na budowę z małżonków J. na Andrzeja B. Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego decyzją z dnia 21 marca 1997 r., na podstawie art. 157 par. 1 i 2 oraz art. 158 par. 1 Kpa, odmówił stwierdzenia nieważności decyzji Wojewody z dnia 5 listopada 1996 r. wskazując w motywach, że brak jest podstaw do uznania, że decyzja o odmowie wznowienia postępowania dotknięta jest wadą nieważności.
W skardze nadto podano, że słusznie Wojewoda uznał, że Maria K. nie mogła być uznana za stronę w rozumieniu art. 28 Kpa postępowania w sprawie przeniesienia pozwolenia na budowę, bowiem z decyzji z dnia 30 lipca 1996 r. /o przeniesieniu pozwolenia na budowę/ nie wypływają dla skarżącej żadne prawa i obowiązki.
Decyzja z dnia 30 lipca 1996 r. miała charakter czysto formalny i nie dotyczyła interesu prawnego ani obowiązku wnioskującej.
Skargę na tę decyzję wniosła do Naczelnego Sądu Administracyjnego Maria K., wnosząc o stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego, a także - o stwierdzenie nieważności: decyzji Prezydenta miasta C. z dnia 30 lipca 1996 r. o przeniesieniu pozwolenia na budowę z małżonków J. na Andrzeja B., decyzji Prezydenta miasta C. z dnia 23 września 1996 r. odmawiającej wznowienia postępowania w sprawie zakończonej decyzją z dnia 30 lipca 1996 r., decyzji ostatecznej Wojewody z dnia 5 listopada 1996 r. utrzymującej w mocy decyzję Prezydenta miasta C. z dnia 30 lipca 1996 r. oraz decyzji Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia 21 marca 1997 r. odmawiającej stwierdzenia nieważności decyzji Wojewody z dnia 5 listopada 1996 r.
W skardze szczegółowo opisano przebieg postępowań toczących się w sprawach związanych z realizacją rozbudowy budynku mieszkalnego na działce sąsiadującej z działką skarżącej, ze szczególnym wyartykułowaniem uchybień procesowych, jakie, zdaniem skarżącej, popełnione były w toku tych postępowań, w szczególności zaś - podniesiono szereg zarzutów odnoszących się do decyzji o przeniesieniu pozwolenia na budowę na Andrzeja B. W odniesieniu zaś do decyzji objętej skargą podniesiono, że decyzja ta odmawiająca stwierdzenia nieważności decyzji o odmowie wznowienia postępowania w sprawie zakończonej decyzją o zmianie inwestora rażąco narusza prawo, skoro podziela pogląd organów administracji stopnia wojewódzkiego i podstawowego, że skarżąca nie była stroną postępowania zaskarżonego tą decyzją. Skarżąca prezentuje pogląd, że skoro realizacja rozbudowy na działce sąsiedniej dotyczy jej prawem chronionego interesu, to przysługuje jej przymiot strony we wszelkich sprawach dotyczących tej rozbudowy, w tym także - w sprawie o przeniesienie pozwolenia na budowę na innego inwestora.
W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy wniósł o jej oddalenie.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Skarga nie mogła być uwzględniona, bowiem wbrew wywodom skargi - brak jest podstaw do uznania, że zaskarżona decyzja narusza prawo.
Zgodnie z art. 147 Kpa w sprawie zakończonej decyzją ostateczną wznowienie postępowania na podstawie art. 145 par. 1 pkt 4 Kpa może nastąpić tylko na żądanie strony.
Organy obu instancji trafnie przyjęły, że Maria K. nie jest stroną postępowania w sprawie przeniesienia pozwolenia na budowę na innego inwestora, ponieważ zmiana osoby inwestora nie narusza prawem chronionych interesów właściciela sąsiedniej działki. Prawa te mogłyby być ewentualnie naruszone realizowaną budową, nie zaś tym, iż inwestorem tej budowy przestali być małżonkowie J., a ich uprawnienia przeniesione zostały na Andrzeja B. Zarzuty zaś podnoszone w skardze dotyczą bądź decyzji wydawanych w toku realizacji rozbudowy, które nie były zaskarżone we właściwym terminie do Naczelnego Sądu Administracyjnego, bądź rzekomych wad decyzji o odmowie wznowienia postępowania w sprawie zmiany osoby inwestora - z przyczyn merytorycznych, a więc wad, które mogłyby być oceniane wyłącznie w postępowaniu o stwierdzenie nieważności tej decyzji, natomiast nie podlegały ocenie w postępowaniu wznowieniowym /wznowienie postępowania służy usuwaniu następstw szczególnie ciężkich wadliwości proceduralnych, które mogły mieć wpływ na treść decyzji, natomiast usuwaniu istotnych błędów tkwiących w samej decyzji służy instytucja stwierdzenia nieważności decyzji/.
Należy przy tym podkreślić, że zmiana inwestora w trybie art. 40 Prawa budowlanego z 1994 r. nie jest środkiem, który mógłby prowadzić do ponownej oceny bądź wzruszenia pozwolenia na budowę. Jest to wyłącznie zmiana adresata decyzji o pozwoleniu na budowę, której organ administracji nie może odmówić, jeśli spełnione są warunki określone tym przepisem, a mianowicie, osoba na rzecz której ma być przeniesione pozwolenie na budowę, musi się wykazać prawem do dysponowania nieruchomością na cele budowlane, zgodą strony na rzecz której pozwolenie zostało wydane oraz osoba ta musi złożyć oświadczenie, że przyjmuje warunki zawarte w decyzji o pozwoleniu na budowę - żadna z wyżej powołanych przesłanek warunkujących przeniesienie pozwolenia na budowę nie dotyczy interesów właściciela sąsiedniej działki ani interesom tym nie zagraża. Trafnie więc przyjęto w zaskarżonej decyzji, iż organy odmawiające wznowienia postępowania na żądanie skarżącej, iż skarżącej w tym postępowaniu nie przysługiwał przymiot strony. Dlatego - skargę na decyzję Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia 7 maja 1997 r. należało oddalić na podstawie art. 27 ust. 1 ustawy z dnia, 11 maja 1995 r. o Naczelnym Sądzie Administracyjnym /Dz.U. nr 74 poz. 368/.
Skargę zaś na pozostałe decyzje wyszczególnione przez skarżącą podlegają odrzuceniu z następujących względów:
- Skarga na decyzję Prezydenta miasta C. z dnia 30 lipca 1996 r. była niedopuszczalna, bowiem nie został wyczerpany tok instancji /art. 34 powołanej ustawy z dnia 11 maja 1995 r. o NSA/.
- Skarga na decyzję Prezydenta miasta C. z dnia 23 września 1996 r. była niedopuszczalna, bowiem decyzja ta została zaskarżona odwołaniem do Wojewody.
- Skarga na decyzję Wojewody z dnia 5 listopada 1996 r. była niedopuszczalna z przyczyny wskazanej w art. 35 ust. 4 powołanej ustawy z dnia 11 maja 1995 r. o NSA, w myśl którego nie można wnieść skargi do Sądu na decyzję administracyjną, jeżeli toczy się postępowanie w celu zmiany, uchylenia lub stwierdzenia nieważności tej decyzji.
- Z przyczyny wskazanej w pkt 3 niedopuszczalna była skarga na decyzję Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia 21 marca 1997 r.
Biorąc powyższe pod uwagę orzeczono jak w sentencji.