Uzasadnienie
(...) Wojewódzki Inspektor Nadzoru budowlanego w O. decyzją z dnia 12.05.2000 r. (...), po rozpatrzeniu odwołania Jana P., działając na podstawie art. 138 par. 1 pkt 1 Kpa utrzymał w mocy decyzję Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w S. z dnia 27.03.2000 r. (...) na podstawie art. 66 pkt 3 Prawa budowlanego z 1994 r. nakazującą wykonanie niezależnych podłączeń do przewodów kominowych w mieszkaniach nr 1, 2 i 4; przewody oznaczone w opinii kominiarskiej jako nr 2, 7 i 9 - do tych przewodów występują po dwa podłączenia; w terminie do dnia 31.05.2000 r.
U podstaw rozstrzygnięcia organu I instancji legła opinia Spółdzielni "Kominiarz" w O. Zakład kominiarski w S., która stwierdziła nieprawidłowości w podłączeniach mieszkań do przewodów kominowych. Według organu odwoławczego istniejące podłączenia są niezgodne z przepisami bezpieczeństwa pożarowego.
Decyzję Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w O. z dnia 12.05.2000 r. zaskarżył do Naczelnego Sądu Administracyjnego Piotr P. - właściciel mieszkania nr 4 w domu przy ul. W. 3 w S. Zarzucił jej naruszenie art. 66 pkt 3 Prawa budowlanego z 1994 r. i art. 7 Kpa oraz "słusznego interesu" skarżącego. W postępowaniu nie wykazano bowiem na czym polega nieprawidłowość podłączenia do przewodów kominowych urządzeń z mieszkań nr 2 i 4. Podniósł, że "to właściciel mieszkania nr 2 bezprawnie podłączył się jako druga osoba do przewodów kominowych nr 7 i 9", mimo że od początku podłączone do nich było mieszkanie nr 4. W przekonaniu skarżącego wykonanie zaskarżonej decyzji narazi go na koszty, które winien ponieść właściciel mieszkania nr 2. W konkluzji skargi wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji.
W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy podtrzymał swoje stanowisko i wniósł o jej oddalenie. Stwierdził również, że skarżący samowolnie rozebrał część przewodu kominowego przez co nastąpiło jego nieprawidłowe użytkowanie.
W pismach z dnia 01.10.2000 r. i 23.04.2002 r. skarżący podtrzymał skargę skupiając się na przyczynach konfliktu właścicielem mieszkania nr 2.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Skarga Piotra P. nie zasługuje na uwzględnienie i to niezależnie od faktu, że nie jest on adresatem zaskarżonej decyzji i utrzymanej nią w mocy decyzji organu I instancji. Skarżący jest członkiem Wspólnoty Mieszkaniowej, na którą nałożono obowiązek wykonania niezależnych podłączeń do przewodów kominowych m.in. w mieszkaniu skarżącego. Na skutek samowolnych przeróbek zarówno podłączeń jak i przewodów zaistniała sytuacja, że do istniejących przewodów podłączone są po dwa lokale. W czasie kontroli stwierdzono m.in. rozebranie części kominka w pralni i nieprawidłowe podłączenie piecyka żeliwnego w kuchni skarżącego. Z akt sprawy administracyjnej wynika, że skarżący pozostaje w konflikcie ze Wspólnotą mieszkaniową, a szczególnie z sąsiadem Zbigniewem K. Rozwiązanie tego konfliktu nie należy jednak do kompetencji Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego i nie ma on znaczenia dla postępowania prowadzonego w trybie art. 66 pkt 3 Prawa budowlanego z 1994 r. Organ ten miał bowiem obowiązek nakazania usunięcia stwierdzonych nieprawidłowości w sytuacji, gdy przewody kominowe w budynku są użytkowane niezgodnie z przeznaczeniem oraz w sposób zagrażający życiu lub zdrowiu jego mieszkańców. Natomiast spory sąsiedzkie mają charakter cywilnoprawny i mogą być rozstrzygane tylko przed sądem powszechnym.
Zgodnie z art. 21 ust. 1 ustawy z dnia 24 czerwca 1994 r. o własności lokali /Dz.U. nr 85 poz. 388 ze zm./ sprawami wspólnoty mieszkaniowej kieruje zarząd, który reprezentuje ją na zewnątrz oraz w stosunkach między wspólnotą a poszczególnymi właścicielami lokali. Uchwały właścicieli lokali są wiążące dla członków wspólnoty i mogą być kwestionowane tylko w trybie art. 25 ust. 1 tej ustawy. Podmiotowość prawna wspólnoty mieszkaniowej w sprawach z zakresu utrzymania obiektów budowlanych /rozdział 6 Prawa budowlanego z 1994 r./ występuje wówczas, jeżeli dotyczy części wspólnych budynku. Nie ulega wątpliwości, że taką częścią wspólną są przewody kominowe, które jakkolwiek służą poszczególnym lokalom, to jednak przez sam fakt takiego użytkowania nie przestają być częścią wspólną budynku. Likwidacja lub przebudowa poszczególnych przewodów może bowiem mieć wpływ na wentylację i odprowadzanie spalin z innych lokali oraz zakłócać prawidłowe funkcjonowanie całego komina.
Z samego faktu, że do przewodów kominowych nr 7 i 9 było w przeszłości podłączone tylko mieszkanie skarżącego nie wynika, że nie są one częścią wspólną budynku i że skarżący może nimi dowolnie rozporządzać z wyłączeniem właścicieli innych lokali. Zgodnie z art. 12 w związku z art. 14 powołanej ustawy o własności lokali, właściciel lokalu ma tylko prawo do współkorzystania z nieruchomości wspólnej zgodnie z jej przeznaczeniem i ma obowiązek partycypowania w kosztach związanych z utrzymaniem tej nieruchomości. Właściciel wyodrębnionego lokalu może z niego korzystać tylko w taki sposób jaki nie zakłóca korzystania z nieruchomości wspólnej przez pozostałych właścicieli lokali /por. wyrok NSA z dnia 14 kwietnia 1999 r. IV SA 175/97 - nie publ. i wyrok NSA z dnia 27 grudnia 2000 r. II SA/Gd 629/99 - nie publ./.
Szczegółowe warunki i obowiązki w zakresie użytkowania budynków mieszkalnych określa rozporządzenie Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 16 sierpnia 1999 r. w sprawie warunków technicznych użytkowania budynków mieszkalnych /Dz.U. nr 74 poz. 836/. W odniesieniu do przewodów i kanałów dymowych, spalinowych wentylacyjnych sposób ich użytkowania wynika z par. 19 - par. 21 oraz par. 25 - par.
27. Zgodnie z par. 11 ust. 2 tego rozporządzenia naprawa uszkodzeń w budynku, powstałych z winy osoby korzystającej z lokalu znajdującego się w tym budynku, obciąża użytkownika tego lokalu. Kwestia rozliczenia kosztów wykonania niezależnych podłączeń do przewodów kominowych w mieszkaniach nr 1, 2 i 4 nie może być rozstrzygana w niniejszej sprawie i nie ma żadnego wpływu na ocenę legalności zaskarżonej decyzji.
Z tych wszystkich powodów brak jest podstaw do uwzględnienia skargi i dlatego na podstawie art. 27 ust. 1 ustawy z dnia 11 maja 1995 r. o NSA /Dz.U. nr 74 poz. 368 ze zm./ należało orzec jak w sentencji wyroku.