Uzasadnienie
Decyzją z dnia 23 stycznia 2002 r. wydaną przez Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego dla miasta O. na podstawie art. 50 ust. 1 pkt 1 i 2, art. 51 ust. 1 pkt 1 uwzględniając art. 28, art. 29 i art. 30 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane - odmówiono wydania decyzji nakazującej wymontowania dodatkowych drzwi wejściowych do mieszkania nr 1 przy ul. N. 89A należących do Krystyny K., właściciela tego mieszkania.
Odwołanie od powyższej decyzji wniosła Justyna Sz.
Decyzją z dnia 15 marca 2002 r. wydaną z upoważnienia (...) Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego na podstawie art. 138 par. 1 pkt 2 Kpa, po rozpatrzeniu wniesionego odwołania uchylono zaskarżoną decyzję w całości i umorzono postępowanie.
Organ odwoławczy rozpatrując wniesione odwołanie stwierdził, iż sentencja zaskarżonej decyzji nie znajduje oparcia we wskazanych w sprawie przepisach, nie rozstrzyga też o istocie sprawy, a przeprowadzona przez organ II instancji analiza akt pozwala na stwierdzenie, że postępowanie w niniejszej sprawie winno zostać umorzone. W przedmiotowej sprawie przeprowadzono wizję w dniu 23.11.2001 r. i w dniu 22.01.2002 r. W trakcie tych wizji ustalono, że w mieszkaniu nr 1 zamontowano dodatkowe drzwi antywłamaniowe, otwierane na zewnątrz mieszkania. Montaż drzwi dodatkowych wykonany został bez przebudowy istniejącego otworu drzwiowego, drzwi ani otwarte, ani zamknięte nie ograniczają wejścia do mieszkania nr 2, a wejścia do lokali nr 1 i 2 są zlokalizowane poza drogą ewentualnej ewakuacji klatki schodowej. Zamontowane drzwi nie stanowią też zagrożenia dla bezpieczeństwa ludzi.
Organ odwoławczy stwierdził, iż montaż drzwi nie narusza przepisów ustawy Prawo budowlane z dnia 7 lipca 1994 r., ani też przepisów rozporządzenia Ministra Gospodarki Przestrzennej i Budownictwa z dnia 14 grudnia 1994 r. w sprawie warunków technicznych, jakim winny odpowiadać budynki i ich usytuowanie, bowiem tego rodzaju roboty bez zmiany elementów konstrukcyjnych obiektu nie są objęte obowiązkiem zgłoszenia, ani też uzyskania pozwolenia organów administracji architektoniczne -budowlanej.
Skargę do Naczelnego Sądu Administracyjnego na powyższą decyzję wniosła Justyna Sz. stwierdzając, iż decyzja ta jest niezgodna z prawem.
Skarżąca stwierdziła, iż przedmiotowe drzwi zamontowane zostały nie na istniejącej futrynie drewnianej, ale na dodatkowej futrynie metalowej, całkowicie wysuniętej z otworu drzwiowego. Drzwi otwierające się na zewnątrz klatki uniemożliwiają wejście i wyjście z mieszkania nr 2 oraz zagrażają życiu i bezpieczeństwu, bowiem wiele osób zostało tymi drzwiami uderzone.
Przedstawione okoliczności w ocenie strony skarżącej uzasadniają nakazanie wymontowania przedmiotowych drzwi.
W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy wniósł o jej oddalenie i podtrzymał swe stanowisko przedstawione w zaskarżonej decyzji.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Skarga nie jest zasadna.
Przede wszystkim należy podnieść, że celem postępowania administracyjnego jest załatwienie sprawy przez wydanie decyzji rozstrzygającej ją co do istoty. Jeżeli ten zasadniczy cel nie może zostać osiągnięty z uwagi na bezprzedmiotowość postępowania, organ administracji wydaje decyzję o umorzeniu postępowania /art. 105 par. 1 Kpa/. Bezprzedmiotowość postępowania zachodzi wówczas, gdy brak jest któregoś z elementów materialnego stosunku prawnego, co powoduje, że nie można wydać decyzji załatwiającej sprawę przez rozstrzygnięcie jej co do istoty.
Otóż taka sytuacja zaistniała w niniejszej sprawie. Postępowanie zostało bowiem wszczęte w sprawie nie mającej oparcia w przepisach prawa administracyjnego. Sporne drzwi antywłamaniowe zostały zamontowane bez zmiany elementów konstrukcyjnych obiektu, a ich montaż nie wymagał ani uzyskania pozwolenia na budowę, ani też dokonania zgłoszenia.
Roszczenia strony skarżącej mają charakter roszczeń cywilnoprawnych i nie podlegają rozpoznaniu na drodze administracyjnej. W tej sytuacji zasadnie organ odwoławczy stwierdził brak podstaw do ingerencji organów administracji w przedmiotowej sprawie, a tym samym brak podstaw do rozpoznania sprawy w drodze postępowania administracyjnego.
Zważywszy na powyższe za merytorycznie zasadne uznać należy stanowisko organu odwoławczego, który uchylił decyzję organu I instancji i umorzył postępowanie w sprawie. Zaistniała bowiem w niniejszej sprawie przesłanka bezprzedmiotowości postępowania.
W konsekwencji w ocenie Sądu zaskarżona decyzja znajduje pełne oparcie w art. 138 par. 1 pkt 2 in fine Kpa, co z mocy art. 27 ust. 1 ustawy z dnia 11 maja 1995 r. o Naczelnym Sądzie Administracyjnym /Dz.U. nr 74 poz. 368 ze zm./ obligowało do oddalenia skargi.