Uzasadnienie
Zaskarżoną decyzją z dnia 5 kwietnia 2001 r. Wojewoda M. na podstawie art. 138 par. 1 pkt 2 Kpa i art. 28 i art. 33 ust. 1 oraz art. 34 ust. 4 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane /Dz.U. 2000 nr 106 poz. 1126/ po rozpoznaniu odwołań: Izabeli G., Andrzeja T., Alicji B., Lidii B., Ewy J., Włodzimierza B. od decyzji Prezydenta Miasta R. z dnia 14 grudnia 2000 r. zatwierdzającą projekt budowlany i udzielającej pozwolenia na budowę hali targowej wraz z infrastrukturą techniczną obsługą komunikacyjną i parkingami - utrzymał w mocy tę decyzję.
Skargę na powyższą decyzję wniosły osoby, które uprzednio złożyły odwołanie podnosząc, że wszczęte zostało i toczy się postępowanie administracyjne o zwrot nieruchomości, których dotyczy zatwierdzony plan zagospodarowania objęty zaskarżona decyzją i wobec tego organ budowlany nie powinien wydać decyzji o pozwoleniu na budowę. Skarżący Alicja B., Lidia B., Ewa J. i Włodzimierz B. zarzucili obrazę art. 97 par. 1 pkt 4 Kpa podnosząc, że organ administracji błędnie przyjął, że rozstrzygnięcie sprawy o zwrot wywłaszczonej nieruchomości nie stanowi zagadnienie wstępnego od rozstrzygnięcia, którego zależy możliwość udzielenia pozwolenia na budowę.
Skarżący ci nadto zarzucili, że pozbawieni zostali możliwości obrony swoich praw, przez pominięcie ich w postępowaniu przed organem 1 instancji. Pozostali skarżący ponadto podnieśli, że inwestor nie wykazał swoich praw do dysponowania terenem na cele inwestycji której dotyczy decyzji zatwierdzająca projekt budowlany bowiem postanowienie o stwierdzeniu nabycia własności przez zasiedzenie nie dotyczy całej działki nr ewid. 214/1 a tylko jej części. Tymczasem pozwolenie na budowę dotyczy całej wymienionej działki. Ponadto skargi zarzucają naruszenie art. 5 ust. 1 pkt 9 art. 23 ust. 4 pkt 2 i art. 32 ust. 3 pkt 1 ustawy Prawo budowlane. Na rozprawie podano, że postępowanie o zwrot nieruchomości nie zostało zakończone.
Odpowiadając na skargę strona przeciwna wniosła o jej oddalenie. Zainteresowany inwestor wniósł o oddalenie skargi.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Skargi są nieuzasadnione.
Podnoszona przez skarżących okoliczność prowadzenia przez organ administracji postępowania dotyczącego zwrotu nieruchomości; na których między innymi zgodnie z pozwoleniem na budowę realizowana ma być inwestycja objęta zaskarżoną decyzją nie rodzi skutków prawnych w zakresie uprawnień skarżących do tych nieruchomości i nie powoduje, że skarżący mają przymiot strony w postępowaniu o pozwolenie na budowę. Podnieść należy, że przymiot strony w postępowaniu o pozwolenie na budowę poza inwestorem mogą mieć podmioty, które legitymują się tytułem prawnym do terenu kwestionują uprawnienie inwestora do terenu objętego wnioskiem o pozwolenie na budowę jak również osoby trzeciego których mowa w art. 5 ust. 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane.
Skarżący nie należą do żadnego z kręgu tych osób. Wprawdzie skarżący podważają uprawnienie inwestora do dysponowania terenem objętego pozwoleniem na budowę, to jednak nie mogą uprawnieniu inwestora, który swe prawo wywodzi z umowy z właścicielem gruntu przeciwstawić swojego tytułu do gruntu, bowiem takiego skutku w sferze prawa do terenu nie rodzi samo wszczęcie postępowania zwrot wywłaszczonej nieruchomości. Podnieść należy, że przepisy ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami /Dz.U. 2000 nr 46 poz. 543/ nie zawierają uregulowań, które dawałyby podmiotom ubiegającym się o zwrot wywłaszczonych nieruchomości uprawnienia do występowania w charakterze stron w innych postępowaniach, brak jest również uregulowań, które przewidywałyby dopuszczalność zawieszenia postępowania o pozwolenie na budowę do czasu zakończenia postępowania o zwrot nieruchomości. Stąd za nieuzasadniony należy uznać zarzut skarżących naruszenia przez organ administracji art. 97 par. 1 pkt 4 Kpa przez odmowę zawieszenia postępowania o pozwoleniu na budowę do czasu zakończenia postępowania o zwrot nieruchomości.
Skoro skarżący nie mają przymiotu strony w postępowaniu o pozwolenie na budowę to nie jest trafny ich zarzut pozbawienia udziału w postępowaniu pierwszoinstancyjnym. Brak legitymacji materialnoprawnej po stronie skarżących jest też przesłanką oddalenia skargi.
Z przyczyn wymienionych wobec bezzasadności skargi i braku podstaw zaskarżenia, które należałoby brać pod rozwagę z urzędu na podstawie art. 27 ust. 1 ustawy z dnia 11 maja 1995 r. /Dz.U. nr 74 poz. 368 ze zm./ orzeczono jak w sentencji.