Uzasadnienie
Decyzją z dnia [...] listopada 2001 r. nr [...] Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w [...] na podstawie art. 51 ust. 1 i ust. 4 i art. 52 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane nakazał inwestorowi "[...]" spółce z o.o. z siedzibą w [...] ul. [...] dokonać rozbiórki nawierzchni działki nr geod. [...] przy ul. [...] w [...]. Roboty dokonać na swój koszt z zachowaniem przepisów BHP w budownictwie.
W uzasadnieniu podał, że wykonane utwardzanie terenu w myśl art. 3 pkt 9 prawa budowlanego jest urządzeniem budowlanym związanym w niniejszym przypadku z użytkowaniem istniejącego na działce obiektu budowlanego. Wykonanie powyższego wymagało uzyskania zgody właściwego organu administracji architektoniczno-budowlanej.
Roboty wykonane zostały w październiku 1999 r., inwestor nie legitymuje się ani pozwoleniem na budowę, ani zgłoszeniem zamiaru wykonania utwardzonego placu, a zatem dopuścił się samowoli budowlanej.
Ponieważ wykonane roboty budowlane nie stanowią budowy obiektu budowlanego lub jego części, popełniona samowola podlega rozpatrzeniu w trybie art. 51.
Ponadto wykonanie na działce szczelnej nawierzchni bez stosownego odwodnienia terenu powoduje zalewanie sąsiednich nieruchomości, przez co został naruszony art. 5 prawa budowlanego.
Decyzją z dnia [...] marca 2003 r. nr [...] [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego, po rozpatrzeniu odwołania firmy [...] Sp. z o.o., na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 kpa utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję.
W uzasadnieniu stwierdził, że organ I instancji dokonał prawidłowej oceny stanu faktycznego i prawnego. Skoro inwestor nie dopełnił obowiązku określonego w art. 28 prawa budowlanego należy uznać, że Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w [...] zasadnie nakazał rozbiórkę przedmiotowej nawierzchni.
Jakkolwiek organ I instancji zastosował błędną podstawę prawną w rozstrzygnięciu z dnia [...] listopada 2001 r. – art. 51 ust. 1 pkt 1, to jednak z uwagi na przedstawiony stan faktyczny i prawny, wynik postępowania w przedmiotowej sprawie byłby identyczny, tj. skutkowałby nakazem rozbiórki na podstawie przepisu art. 48 Prawa budowlanego.
Skargę do Naczelnego Sądu Administracyjnego wniosła E. M. Skarżąca podała, że obowiązujące prawo budowlane nie stanowi, że materiał ułożony na ziemi jest obiektem stałym jak sugerują to organy administracji I i II instancji.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Niniejsza sprawa podlega rozpoznaniu przez Wojewódzki Sąd Administracyjny na podstawie art. 97 ust. 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. – Przepisy wprowadzające ustawę – Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153, poz. 1271 z późn. zm.).
Skarga nie jest zasadna.
Zaskarżonej do Naczelnego Sądu Administracyjnego decyzji nie można zasadnie postawić zarzutu naruszenia prawa.
Zgodnie z treścią przepisu art. 48 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (zwanej dalej ustawą) właściwy organ nakazuje w drodze decyzji rozbiórkę obiektu budowlanego lub jego części, będącego w budowie albo wybudowanego bez wymaganego pozwolenia na budowę albo zgłoszenia.
Pojęcie "obiektu budowlanego", o którym mowa w tym przepisie zostało zdefiniowane w art. 3 pkt 1 i zgodnie z nim obiektem budowlanym może być budynek wraz z instalacjami i urządzeniami technicznymi albo budowla stanowiąca całość techniczno-użytkową wraz z instalacjami i urządzeniami lub obiekt małej architektury.
Istotną cecha obiektu budowlanego jest jego trwałe lub nietrwałe połączenie z gruntem, co wynika z definicji budynku, budowli i tymczasowego obiektu budowlanego, zawartych w art. 3 pkt 2, 3 i 5 ustawy prawo budowlane, co znajduje także potwierdzenie w art. 32 ust. 4 pkt 2 w związku z art. 3 pkt 11 tej ustawy.
Roboty budowlane z zasady powodują określone trwałe lub nietrwałe przekształcenia na gruncie. Tego rodzaju przekształceniem powierzchni gruntu w następstwie robót budowlanych jest jej utwardzenie przez położenie na niej płyty betonowej. Płyty te zostały położone, gdyż nie byłoby dojazdu do garażu znajdującego się na działce, co podała sama skarżąca na rozprawie w dniu [...] listopada 2004 r. Położenie przedmiotowych płyt spowodowało ponadto podniesienie powierzchni gruntu w odniesieniu do poziomu z działką sąsiednią przy ul. [...] (k. [...]).
Organ nadzoru budowlanego II instancji prawidłowo ocenił utwardzenie powierzchni gruntu płytą betonową na terenie siedziby spółki z o.o. "[...]", jako budowlę w rozumieniu art. 3 pkt 3 ustawy Prawo budowlane. Pogląd taki pozostaje w zgodności z oceną prawną wyrażoną w wyrokach Naczelnego Sądu Administracyjnego (np. wyrok z dnia 3 marca 1998 r. sygn. akt II SA/Wr 1269/97, niepubl.; wyrok z dnia 22 stycznia 2002 r. sygn. akt II SA/Łd 975/98, niepubl.).
Na podstawie art. 28 ustawy Prawo budowlane, tego rodzaju roboty budowlane polegające na utwardzeniu powierzchni gruntu, wymagają pozwolenia na budowę, gdyż przepis art. 29 ustawy nie przewiduje zwolnienia budowy takiego obiektu od uzyskania pozwolenia na budowę.
W sprawie niniejszej jest bezsporne, że skarżący pozwolenia takiego nie uzyskał, a zatem samowolne wykonanie spornej budowli skutkuje nakazem rozbiórki w trybie art. 48 powołanej ustawy Prawo budowlane.
Organy administracji obu instancji w sposób wnikliwy zebrały materiał dowodowy i dokładnie wyjaśniły zarówno stan faktyczny sprawy, jak i stan prawny w oparciu o naczelne zasady postępowania administracyjnego.
Wyczerpująco zebrały i rozpatrzyły materiał dowodowy, co znalazło odzwierciedlenie w uzasadnieniu decyzji, zgodnie z wymogami art. 107 § 3 kpa.
Nie budzi wątpliwości Sądu, że utwardzanie powierzchni gruntu płytami żelbetonowymi zostało wykonane w październiku 1999 r. Wynika to nie tylko z zeznań świadków-sąsiadów przedmiotowej nieruchomości, ale także samego wykonawcy tych robót, który oświadczył, że dokonał utwardzenia placu posesji przy ul. [...] dokładnie w dniach od [...] do [...] października 1999 r. Na dowód czego przedstawił rachunki pracy dźwigu wystawione dla firmy "[...]" Sp. o.o. Wynika z nich, że prace te przeprowadzone były w podanych wyżej dniach i trwały po 8,5 – 10 godzin dziennie.
Z tych względów nie można dać wiary inwestorom, że dokonali wymiany jedynie 8-10 płyt żelbetonowych znajdujących się na ich działce.
W tym stanie rzeczy, stosownie do art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153, poz. 1270) skargę jako bezzasadna należało oddalić.