Uzasadnienie
Edward K. wniósł do Naczelnego Sądu Administracyjnego skargę od decyzji Wojewody z dnia 18 września 1996 r. utrzymującej w mocy decyzję Kierownika Urzędu Rejonowego w S. z dnia 7 sierpnia 1996 r. nakazującej skarżącemu rozbiórkę wybudowanego bez pozwolenia na budowę drewnianego gołębnika usytuowanego na działce w S. W trakcie wizji lokalnej przeprowadzonej w dniu 6 sierpnia 1996 r. organ pierwszej instancji ustalił, iż do dnia kontroli wybudowano przedmiotowy obiekt w odległości 0,15 m od istniejącego ogrodzenia pomiędzy działką skarżącego a nieruchomością należącą do Wiesława K. Od decyzji organu pierwszej instancji orzekającej rozbiórkę gołębnika odwołał się skarżący podnosząc, iż obiekt został przewieziony na jego działkę w całości, a jego lokalizacja jest tymczasowa.
Organ odwoławczy rozpatrując sprawę stwierdził, iż wybudowanie gołębnika bez pozwolenia na budowę stanowi naruszenie art. 28 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane /Dz.U. nr 89 poz. 414 ze zm./. Z przepisu tego wynika, że roboty budowlane, przez które w myśl art. 3 pkt 7 Prawa budowlanego należy rozumieć budowę a także prace polegające na montażu, remoncie lub rozbiórce obiektu budowlanego - można jedynie rozpocząć na podstawie ostatecznej decyzji o pozwoleniu na budowę, z zastrzeżeniem art. 29 i art.
- Przepis art. 29 wylicza budowy obiektów budowlanych i roboty budowlane wyłączone spod działania ogólnej zasady zawartej w art. 28, a zatem zaniechanie uzyskania pozwolenia na budowę w stosunku do innych budów i robót budowlanych, m.in. tymczasowo usytuowanego gołębnika, musi być traktowane jako samowola budowlana.
Zgodnie z art. 48 powołanej ustawy właściwy organ nakazuje w drodze decyzji rozbiórkę obiektu budowlanego lub jego części, będącego w budowie albo wybudowanego bez wymaganego pozwolenia na budowę albo zgłoszenia. Tym samym decyzja organu pierwszej instancji nakazująca skarżącemu rozbiórkę samowolnie wybudowanego gołębnika drewnianego jest słuszna, zgodna z prawem i brak jest podstaw do jej zmiany bądź uchylenia.
W skardze od ww. decyzji wnosi się o jej uchylenie podnosząc, iż gołębnik został przeniesiony jako obiekt tymczasowy i w związku z tym skarżący nie prowadził robót budowlanych, na które jest wymagane pozwolenie. Gołębnik nie jest trwale związany z gruntem, nie jest więc obiektem budowlanym. Zostały więc naruszone przepisy Prawa budowlanego, tj. art. 28 w związku z art. 3 pkt 1, 2, 5, 7. Naruszony został ponadto przepis art. 48 w związku z art. 29 ust. 1 pkt 1 i 4 ustawy.
Gołębnik to budynek gospodarczy, zaś hodowla gołębi stanowi rodzaj produkcji rolnej. Ponadto jest obiektem małej architektury, gdyż służy rekreacji codziennej, bowiem hodowla gołębi jest powszechnie uznawana jako hobby.
W odpowiedzi na skargę wnosi się o jej oddalenie wyjaśniając, iż działka skarżącego nie jest działką zagrodową związaną z produkcją rolną. Zgodnie z obowiązującym miejscowym planem zagospodarowania terenu jest ona położona w strefie zieleni parkowej istniejącego cmentarza. Gołębnik nie może być więc traktowany jako obiekt gospodarczy służący produkcji rolnej. Nie jest to również obiekt małej architektury w rozumieniu art. 3 pkt 4 Prawa budowlanego.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Skarga nie jest zasadna.
Nie może budzić wątpliwości, iż właściwe jest stanowisko wyrażone w zaskarżonej decyzji, iż wszelkie roboty budowlane w zasadzie można prowadzić wyłącznie po uzyskaniu pozwolenia na budowę lub zgłoszenia, za wyjątkiem tych robót, które zostały w ustawie enumeratywnie wymienione /art. 28 Prawa budowlanego/. Niesporne jest przy tym, iż gołębnik został przez skarżącego ustawiony na jego działce w okresie obowiązywania ustawy - Prawo budowlane z 1994 r. powołanej jako podstawa prawna rozstrzygnięcia. Nie ma w sprawie znaczenia okoliczność, iż gołębnik został w całości przeniesiony z innego terenu, bowiem również takie roboty jak ustawienie gotowego obiektu na nieruchomości stanowią w rozumieniu Prawa budowlanego roboty budowlane /art. 3 pkt 7/.
Za zasadne należy ponadto uznać stanowisko organu orzekającego, iż gołębnika ustawionego przez stronę skarżącą nie można traktować jako obiektu gospodarczego związanego z produkcją rolną jak też jako obiektu małej architektury.
W tym stanie rzeczy dokonana przez organ ocena, prowadząca do uznania, że obiekt ten podlega przepisowi art. 48 Prawa budowlanego jest zgodna z prawem. Przepis ten nie dopuszcza możliwości legalizacji samowoli budowlanej obligując organ nadzoru budowlanego do wydania nakazu rozbiórki obiektu lub jego części w razie stwierdzenia zaistnienia samowoli budowlanej. Taki stan faktyczny wystąpił właśnie w niniejszej sprawie.
Mając na uwadze powyższe Naczelny Sąd Administracyjny uznając, iż zaskarżona decyzja nie narusza prawa, orzekł jak w sentencji wyroku z mocy art. 27 ust. 1 ustawy o NSA.