Wyrok NSA w Warszawie (przed reformą) z 10 stycznia 2000 r., IV SA 2178/97

Sprawa

sprawy ze skargi Szczepana Ś. na decyzję Wojewody S. z dnia 30 września 1997 r. (...) w przedmiocie rozbiórki tymczasowego obiektu budowlanego - oddala skargę.

Teza

Inwestycja w postaci tunelu foliowego połączonego trwale z gruntem odpowiada pojęciu obiektu tymczasowego i wymaga pozwolenia na budowę przed rozpoczęciem robót budowlanych.

Sentencja

Naczelny Sąd Administracyjny

Uzasadnienie

Wojewoda S. decyzją z dnia 30.09.1997 r. (...) po rozpatrzeniu odwołania Szczepana Ś. od decyzji Kierownika Urzędu Rejonowego w W. z dnia 6 sierpnia 1997 r. nakazującej rozbiórkę samowolnie wybudowanego namiotu foliowego na działce położonej w J. - utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję.

Podstawę prawną rozstrzygnięcia stanowiły przepisy art. 48 prawa budowlanego i art. 138 par. 1 pkt 1 Kpa.

Jak wynika z uzasadnienia decyzji organ I instancji w czasie kontroli ustalił, że Szczepan Ś. wiosną 1997 r. samowolnie pobudował namiot foliowy o wymiarach 7 x 28 m do uprawy pomidorów. Jest to namiot na fundamentach pod szczyty z słupkami betonowymi usytuowany 3,5 m od granicy działki.

Na podstawie art. 48 prawa budowlanego Kierownik Urzędu Rejonowego w W. decyzją z dnia 6.08.1997 r. nakazał rozbiórkę tej samowoli budowlanej. Organ odwoławczy podzielił zasadność decyzji rozbiórkowej.

Art. 3 pkt 5 prawa budowlanego stanowiący słowniczek pojęć w prawie budowlanym zalicza przekrycia namiotowe do tymczasowych obiektów budowlanych, które zgodnie z art. 28 prawa budowlanego wymagają pozwolenia na budowę. Obiekty i roboty budowlane nie wymagające uzyskania pozwolenia na budowę ani zgłoszenia taksatywnie wyliczają przepisy art. 29 i art. 30 prawa budowlanego.

Zgodnie z art. 48 prawa budowlanego obiekt budowlany wzniesiony bez pozwolenia na budowę podlega rozbiórce obligatoryjnie. Orzeczenie pierwszoinstancyjne jest zgodne z prawem.

Od powyższej decyzji skargę do Naczelnego Sądu Administracyjnego wniósł inwestor Szczepan Ś., domagał się uchylenia zaskarżonej decyzji zarzucając naruszenie art. 3 prawa budowlanego przez przyjęcie, że tunel foliowy przeznaczony do produkcji ogrodniczej stanowi obiekt budowlany wymagający pozwolenia na budowę. Obiekt nie powinien ulec rozbiórce - zdaniem skarżącego.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie podtrzymując swoje stanowisko z decyzji.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje

Skarga jest nie zasadna.

Wbrew odmiennym twierdzeniom skarżącego organ administracji prawidłowo ocenia na podstawie akt sprawy, iż obiekt wzniesiony przez skarżącego Szczepana Ś. wymagał uzyskania pozwolenia na budowę w myśl art. 28 prawa budowlanego.

Jak wynika z treści protokołu kontroli organu budowlanego został wzniesiony namiot foliowy do uprawy pomidorów o wymiarach 28 m x 7,5 m na fundamentach pod szczyty i słupkach betonowych w ziemi pod konstrukcję boczną.

Ustalenia te nie były kwestionowane przez stronę a pozwalają na ustalenie, iż wzniesiony obiekt odpowiada kwalifikacji obiektu tymczasowego, o którym traktuje art. 3 pkt 5 prawa budowlanego.

Zasadnie uznał organ, że obiekt ten wymagał pozwolenia na budowę, gdyż zgodnie z przepisami tegoż prawa budowlanego tylko obiekty oraz roboty budowlane taksatywnie wyliczane w art. 29 prawa budowlanego nie wymagają pozwolenia na budowę.

Dodany po nowelizacji do art. 29 ust. 1 pkt 5a zwalnia z obowiązku uzyskania pozwolenia na budowę tylko tymczasowe obiekty budowlane, nie połączone trwale z gruntem i przewidziane do rozbiórki lub przeniesienia w inne miejsce.

Jak już zaznaczono namiot foliowy skarżącego wzniesiono na fundamentach pod szczyty i słupkach betonowych w ziemi pod konstrukcję boczną. Jest więc trwale połączony z gruntem i nie kwalifikuje się do wyłączenia z obowiązku uzyskania pozwolenia na budowę w myśl art. 29 prawa budowlanego.

W związku z zarzutem skargi wyjaśnić należy, iż nie tylko pozycje wyszczególnione w pkt 3 art. 3 prawa budowlanego a określone "budowlami" wymagają pozwolenia na budowę.

Zrealizowana przez skarżącego inwestycja w postaci tunelu foliowego połączonego trwale z gruntem odpowiada pojęciu obiektu tymczasowego i pozwolenia na budowę przed rozpoczęciem robót budowlanych.

Ponieważ poza sporem jest fakt, że skarżący pozwolenia takiego nie uzyskał dopuścił się samowoli budowlanej.

Taka ocena dokonana przez organy obu instancji jest zasadna. Art. 48 prawa budowlanego przewiduje jedyną obligatoryjną sankcję w stosunku do samowoli budowlanej w postaci rozbiórki.

Należy więc uznać, że wydana decyzja Kierownika Urzędu Rejonowego jak i decyzja organu odwoławczego są zgodne z prawem.

Odmienne stanowisko skarżącego jak i zarzuty skargi są niezasadne i skarga podlega oddaleniu zgodnie z art. 27 ust. 1 ustawy o Naczelnym Sądzie Administracyjnym.