Uzasadnienie
Decyzją z dnia 11 września 1998 r. Kierownik Urzędu Rejonowego w P., po wcześniejszym wstrzymaniu postanowieniem z dnia 7 sierpnia 1998 r., samowolnie wykonanych robót budowlanych wykończeniowych przy rozbudowie budynku rekreacyjnego w miejscowości A., nałożył na Bożenę D. obowiązek sporządzenia inwentaryzacji wykonanych robót z ekspertyzą techniczną w terminie do dnia 15 października 1998 r., powołując art. 51 ust. 1 pkt 1 ust. 4 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane jako podstawę tego obowiązku.
W uzasadnieniu podniósł, że inwestorka złożyła wniosek o pozwolenie na rozbudowę istniejącego budynku rekreacyjnego wraz z załącznikami /projekt budowlany, decyzję o warunkach zabudowy, prawo do dysponowania nieruchomością oraz oświadczenie sąsiadów wyrażające zgodę na zbliżenie rozbudowywanego budynku do granicy działki/. Organ uznając, iż w sprawie rozbudowy ww. budynku nie ma zastosowania przepis art. 48 Prawa budowlanego, podjął działania na podstawie art. 51 i art. 55 Prawa budowlanego. Powołał się przy tym na orzecznictwo NSA i SN.
Odwołanie od tej decyzji wnieśli Janina i Wiesław M., sąsiedzi inwestorki, kwestionując legalność rozbudowy przedmiotowego budynku i dowodząc, że nigdy nie wyrażali zgody na rozbudowę w kierunku realizowanym obecnie.
Decyzją z dnia 30 listopada 1998 r. Wojewoda C. utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję, podzielając argumentację organu pierwszej instancji co do zasadności zastosowania w sprawie trybu art. 50 i art. 51 a nie art. 48 Prawa budowlanego.
W skardze do Naczelnego Sądu Administracyjnego Janina i Wiesław M. zakwestionowali celowość wydania zaskarżonej decyzji w sytuacji kiedy roboty budowlane zostały już zakończone. Skarżący zarzucili organom administracji stronnicze i przewlekłe prowadzenie postępowania oraz nieliczenie się z ich interesami /tendencyjna interpretacja ich zgody na rozbudowę przedmiotowego budynku/.
W odpowiedzi na skargę Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w C. wniósł o jej oddalenie z uzasadnieniem jak w zaskarżonej decyzji.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył co następuje
Przede wszystkim należy podnieść, że osoby trzecie, którym przysługuje przymiot strony w postępowaniu administracyjnym dotyczącym realizacji obiektu budowlanego z tej racji, iż są właścicielami nieruchomości sąsiedniej, mogą skutecznie kwestionować poczynania inwestycyjne w takim zakresie, w jakim kolidują, one z ich uzasadnionymi interesami /art. 5 ust. 1 pkt 6 i ust. 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane/, w takim też zakresie mogą one wykazać w sprawie swój interes prawny oraz w takim zakresie przysługuje im uprawnienie do wniesienia skargi sądowej /art. 33 ust. 1 i 2 ustawy o NSA/.
W sprawie niniejszej skarżący nie wykazali aby kwestionowane przez nich akty administracyjne, to jest postanowienie o wstrzymaniu robót budowlanych, wydane na podstawie art. 50 ust. 1 pkt 1 oraz decyzja nakładająca na inwestora obowiązek wykonania określonych czynności w celu doprowadzenia wykonywanych robót do stanu zgodnego z prawem, wydana na podstawie art. 51 ust. 1 pkt 2 Prawa budowlanego, naruszyły ich interes prawny. Nie sposób natomiast wykluczyć, że następna decyzja, udzielająca pozwolenia na wznowienie robót budowlanych, może kolidować z uzasadnionym interesem skarżących i tym samym stanowić podstawę do jej kwestionowania.
Ale nawet gdyby przyjąć, że skarżący mają, przymiot strony już w postępowaniu mającym na celu nałożenie na inwestorkę wykonania określonych czynności - w niniejszej sprawie inwentaryzacja wykonanych robót wraz ze stosowną ekspertyzą, techniczną, - to i tak skarga podlegałaby oddaleniu.
Jeżeli bowiem w rozpoznawanej przez Sąd sprawie, w świetle jej akt, mamy do czynienia z rozbudową już istniejącego budynku i to tak dokonaną, że stanowi ona integralną część budynku dotychczasowego i połączona jest z nim na tyle trwale, że rozbiórka dobudowy nie jest możliwa bez rozbiórki całego obiektu lub przynajmniej jego znacznej części, to w ocenie składu orzekającego należy przyjąć podobnie jak to uczynił Sąd w wyroku z dnia 12 grudnia 1996 r. /II SA/Wr 236/96/, że w tej sytuacji nie znajduje zastosowania restrykcyjna norma art. 48 Prawa budowlanego i że chodzi tu o inny przypadek, o którym mowa w art. 50 ust. 1 tego Prawa, umożliwiając - po wstrzymaniu robót budowlanych - uruchomienia postępowania z art. 51 Prawa budowlanego prowadzącego do wydania decyzji o obowiązku wykonania przez inwestora określonych obowiązków /art. 51 ust. 1 Prawa budowlanego/, po to aby następnie orzec o wznowieniu robót budowlanych albo zaniechaniu dalszych robót bądź rozbiórce obiektu.
Mając powyższe na uwadze orzeczono jak w sentencji z mocy art. 27 ust. 1 ustawy z dnia 11 maja 1995 r. o Naczelnym Sądzie Administracyjnym /Dz.U. nr 74 poz. 368 ze zm./.