Uzasadnienie
Decyzją Nr [...] z dnia [...].05.2002r. Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w [...] działając na podstawie art. 51 ust. 1 pkt.l i art. 51 ust.4 ustawy z dnia 07.07.1994r. - Prawo budowlane nakazał Zarządowi [...] Spółdzielni Mieszkaniowej z siedzibą przy ul. E. w W. rozbiórkę utwardzonego pasa o szerokości ok. 4,50 m wykorzystywanego jako miejsca parkingowe usytuowanego wzdłuż ściany budynku mieszkalnego, wielorodzinnego znajdującego się przy ul. T. w W..
Po rozpatrzeniu odwołaniu [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego decyzją Nr [...] z dnia [...].06.2003r. uchylił zaskarżoną decyzję i na podstawie art. 48 Prawa budowlanego nakazał Zarządowi [...] Spółdzielni Mieszkaniowej z siedzibą przy ul. E. w W. rozbiórkę utwardzonego pasa o szerokości ok. 4,50 m wykorzystywanego jako miejsca parkingowe usytuowanego wzdłuż ściany budynku mieszkalnego, wielorodzinnego znajdującego się przy ul. T. w W. Organ odwoławczy stwierdził, że podnoszone w odwołaniu argumenty nie mogą skutkować uchyleniem przedmiotowej decyzji a zachodzą przesłanki do rozstrzygnięcia sprawy w trybie art. 48 ustawy - Prawo budowlane.
Na powyższą decyzję skargę do Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie wniosła [...] Spółdzielnia Mieszkaniowa. Zaskarżonej decyzji zarzuca, iż wydana została z rażącym naruszeniem prawa polegającym na zastosowaniu art. 48 Prawa budowlanego do robót ogrodniczo- terenowych i błędnym ustaleniu stanu faktycznego w sprawie.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Skarga zasługuje na uwzględnienie. Organy nadzoru budowlanego nie ustaliły bowiem czy wykonanie samowolnie utwardzenia polegającego na zabetonowaniu i wyasfaltowaniu pasma ziemi o szerokości ok.4,50 m pomiędzy ścianą budynku mieszkalnego a istniejącym ciągiem pieszo-jezdnym należy potraktować jako samowolne wykonanie robót budowlanych w rozumieniu art. 48 czy też art. 51 ust.1 pkt 1 i art. 51 ust 4 Prawa budowanego.
Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w [...] potraktował wykonane przez [...] Spółdzielnię Mieszkaniową prace jako samowolne wybudowanie nowych miejsc parkingowych, które należy zaliczyć do urządzeń budowlanych związanych z obiektem budowlanym w rozumieniu art. 3 wyżej cytowanej ustawy Prawo budowlane.
Wybetonowany lub wyasfaltowany bądź wyłożony warstwą kamienno-żużlową związaną betonem parking, biorąc pod uwagę treść art. 3 pkt 1 ww. ustawy i zawarty w nim podział obiektów budowlanych należy zaliczyć do budowli. Natomiast samo utwardzenie terenu przeznaczonego na miejsce postoju samochodów żużlem, co podnosi w złożonej do Sądu skardze [...] Spółdzielnia Mieszkaniowa, nie można uznać za obiekt budowlany. Podobne stanowisko zajął Naczelny Sąd Administracyjny w niepublikowanych wyrokach z dnia 24 września 1999r. II SA/Kr 809/97 oraz z dnia 27 lutego 200lr. II SA/Po 1946/99. Za takim poglądem przemawia także treść art. 29 ust 1 i art.30 ust. 1 Prawa budowlanego. Powołane przepisy mówią o budowie, które to pojęcie dotyczy, zgodnie z treścią art. 3 pkt 6 powołanej ustawy obiektu budowlanego. Jeżeli miejsce postojowe nie jest obiektem budowlanym to jego wykonanie nie wymaga pozwolenia na budowę lub zgłoszenia.
Z przedłożonych przez stronę skarżącą fotografii i rysunków wynika, że zostały wykonane nie miejsca parkingowe tylko, że utwardzono ciąg komunikacyjny przeznaczony tylko dla pieszych. Natomiast parking został urządzony po drugiej stronie ulicy. Na ciągu komunikacyjnym przeznaczonym wyłącznie dla pieszych jest urządzona zieleń a w trakcie jego realizacji nieznacznie zmniejszono istniejące gazony z zielenią. Nie wiadomo więc na jakiej podstawie organ ustalił, że "są to miejsca parkingowe przy budynku mieszkalnym".
Organ odwoławczy nie ustosunkował się do stanu faktycznego i stwierdził, że inwestor wykonał roboty budowlane w rozumieniu art. 48 Prawa budowlanego, na które powinien posiadać pozwolenie na budowę. Organ powinien wykazać na podstawie jakiego przepisu dla uporządkowania terenu i utwardzenia ciągu pieszego potrzebne jest uzyskania pozwolenia na budowę lub dokonanie zgłoszenia zamiaru wykonania robót budowlanych.
Z przytoczonych powyżej względów należało dojść do wniosku, że organy nie zebrały i nie rozpatrzyły istotnych dla załatwienia sprawy materiałów dowodowych, a tym samym nie zostały wyjaśnione istotne okoliczności sprawy, co stanowi naruszenie przepisów o postępowaniu administracyjnym. Organy administracji naruszyły art. 7 i 77 Kpa, gdyż nie wyjaśniły dokładnie stanu faktycznego.
W tym stanie rzeczy, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie uchylił zaskarżoną decyzję oraz decyzję organu I - szej instancji na postawie art. 145 § 1 pkt lew związku z art. 146 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. -Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz.1270) w związku z art. 97 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Przepisy wprowadzające ustawę - Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz.1271).