Wyrok NSA w Warszawie (przed reformą) z 8 kwietnia 2002 r., IV SA 292/00

Sprawa

sprawy ze skargi Hieronima M. na decyzję W.-M. Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia 20 grudnia 1999 r. (...) w przedmiocie nakazania rozbiórki budynku - skargę oddala.

Teza

W obowiązującym w stanie prawnym podział nieruchomości rolnej odbywa się bez wydawania decyzji administracyjnej i jest zależny wyłącznie od woli właściciela danego gruntu.

Sentencja

Naczelny Sąd Administracyjny

Uzasadnienie

Zaskarżoną decyzją z dnia 20 grudnia 1999 r. W.-M. Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego po rozpoznaniu odwołania Hieronima M. od decyzji Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w P. z dnia 15 listopada 1999 r. nakazującej rozbiórkę samowolnie wybudowanego budynku letniskowego na działce nr 54/20 położonej w Z. gmina P. - utrzymał w mocy decyzję organu I instancji.

Skargę na tę decyzje wniósł Hieronim M. podając, że działka, na której jest usytuowany sporny obiekt utworzona została w wyniku podziału większej nieruchomości i na taki podział Gmina i ówczesny Urząd Rejonowy w P. wyrazili zgodę, a zatem obydwa te organy zdawały sobie sprawę z tego, że na tak małej działce nie będzie prowadzona działalność rolnicza. Skarżący podnosi, że był przekonany, że zakupioną przez siebie działkę będzie mógł przeznaczyć na cele rekreacyjne. Równocześnie skarżący podaje, że nie był zorientowany, że postawienie na tej działce tymczasowego obiektu budowlanego, nie związanego trwale z gruntem wymaga uzyskania decyzji o pozwoleniu na budowę. Skarga zawiera wniosek uchylenia decyzji o rozbiórce i umorzenia postępowania, bądź uchylenia zaskarżonej decyzji i przekazania sprawy do ponownego rozpoznania organowi I instancji.

Strona przeciwna odpowiadając na skargę wniosła o jej oddalenie.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył co następuje

Skarga jest nieuzasadniona, bowiem w rozpoznanej sprawie organy administracji niewadliwie ustaliły stan faktyczny i prawidłowo zastosowały przepisy prawa materialnego, i nie można postawić uzasadnionego zarzutu, że kwestionowana decyzja zapadła z naruszeniem prawa. Sporny obiekt został zrealizowany bez wymaganego przepisami prawa -art. 28 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane /Dz.U. 2000 nr 106 poz. 1126 ze zm./ - pozwolenia na budowę. Zgodnie z art. 3 pkt 5 tej ustawy obiekty budowlane, które nie są trwale związane z gruntem są zaliczane do obiektów tymczasowych i ich realizacja wymaga pozwolenia na budowę, za wyjątkiem tych, które wymienia art. 29 ust. pkt 3, 5 i 5a tej ustawy. Obiekt zrealizowany przez skarżącego nie należy do wymienionych w tym przepisie i w związku z tym skoro skarżący wybudował go bez pozwolenia na budowę to organ nadzoru budowlanego działając na podstawie art. 48 cytowanej ustawy prawidłowo orzekł o przymusowej jego rozbiórce.

Wskazywana przez skarżącego nieznajomość przepisów prawa budowlanego, nie ma znaczenia przy ocenie legalności zaskarżonej decyzji, bowiem wymieniony przepis nie zawiera żadnych kryteriów, które pozwalałyby na odstąpienie od nakazu rozbiórki ze względu na stopień zawinienia inwestora, w tym z uwagi na nieznajomość przepisów.

Skarżący pozostaje w mylnym przekonaniu, że podział nieruchomości rolnej, z której pochodzi jego działka, wymagał akceptacji organu administracji państwowej czy organu samorządu terytorialnego. W obowiązującym w stanie prawnym podział nieruchomości rolnej odbywa się bez wydawania decyzji administracyjnej i jest zależny wyłącznie od woli właściciela danego gruntu. Nie mają zatem jakiegokolwiek znaczenia dla oceny legalności zaskarżonej decyzji wywody skarżącego przypisujące odpowiedzialność organom gminy i organowi administracji państwowej za dokonany podział nieruchomości. Niezależnie od tego podnieść należy, że okoliczność ta nie ma żadnego znaczenia dla wydania decyzji o przymusowej rozbiórce, gdyż dla jej orzeczenia na podstawie art. 48 ustawy Prawo budowlane decydującym jest to, że obiekt został wybudowany bez wymaganej przepisami decyzji o pozwoleniu na budowę.

Wobec nie stwierdzenia aby zaskarżona decyzja zapadła z naruszeniem prawa skarga jako nieuzasadniona na podstawie art. 27 ust. 1 ustawy z dnia 11 maja 1995r o Naczelnym Sądzie Administracyjnym /Dz.U. nr 74 poz. 368 ze zm./ podlegała oddaleniu.